Innilokun

Í gær hlánaði loksins, hitinn fór yfir frostmark í fyrsta sinn í margar vikur. Það er því bærilegra hér innandyra. Úti er snjórinn að bráðna og eftir eru mikil svellalög, þannig að það er stórhætturlegt að fara neitt, sérstaklega fyrir halta kerlingu eins og mig. Ég sit því hér enn, í stólnum mínum, þar sem ég er búin að sitja í þrjár vikur. Það er nú ekki laust við að smá innilokunarkennd sé farin að gera vart við sig.  Þar sem ökklinn og úlnliðurinn eru á mjög góðum batavegi get ég nú vonandi bráðum farið að sinna vanræktum húsverkum, eiginlega hlakka ég bara til að taka allt í gegn. Þrífa ísskápinn, bakarofninn, rútta til í skápum og skúffum.  Mikið verður það gaman!

Gleðilega hátíð!

Við William sendum öllum vinum og vandamönnum bestu óskir um gleðileg jól og farsælt komandi ár, með þökk fyrir liðin ár.

Ella litla

Þessi mynd af mér var tekin 15. ágúst 1945. Góð vinkona pabba og mömmu, Valgerður Stefánsdóttir, sendi mér hana með jólakorti. Ég man eftir þessari mynd, hún var til heima, og pabbi hafði hana alltaf í ramma á hillunni hjá sér. Með árunum hafði hún fölnað, gulnað og bögglast, en hér er ég svo búin að fá splunkunýja útgáfu.  Mikið gladdi þessi sending mig.  Þarna sit ég á "stakketinu" fyrir framan hús í Skriðu, þriggja og hálfs árs gömul, með kisuna okkar. 

Þorláksmessa 2010

Það er ekkert lát á vetrarhörkunum hérlendis, og svona er umhverfið núna. Þykkt hrím á trjánum og harðfrosin jörð. Í dag var frosið 9 stig um miðjan daginn.  Hvít jól eru ekki efst á óskalistanum okkar í ár! 

Ólukkans ekkisen

Ég datt á svelli á miðvikudaginn. Eftir nokkurra daga innilokun vegna snjóa vorum við orðin bæði mjólkur- og brauðlaus, en yfirvöld höfðu beðið fólk að hreyfa ekki bíla að nauðsynjalausu, svo við dúðuðum okkur og gengum af stað í næstu búð. Á svellbunka á gangstíg við búðina datt ég illa. Ég stóð upp, en þá leið yfir mig svo ég datt aftur, og gat ekki staðið upp. Fólk dreif að og hringt var á sjúkrabíl. Fyrst var mér sagt að ég væri brotin bæði um ökkla og úlnlið, en mynd sýndi að ökklinn er óbrotinn. Hendin gæti verið brotin. 
Ég er aðeins farin að geta staulast um húsið, en þar sem hægri hendin er í spelku get ég bara notað fingurna. Ég hef því hægt um mig, sit í stólnum mínum og hef miklar áhyggjur af öllu sem er ógert.  
Það bætir ekki úr skák að þessi frostavetur sem hér ríkir á að halda áfram. Það á að kólna aftur eftir smá hlé, og jafnvel snjóa meira. Ég er ekki viss um að mig langi til að eiga heima hér lengur. 

Jólatréð mitt

Í jólakassanum mínum er lítil tréaskja og í henni geymi ég jólaskraut sem fylgt hefur mér alla ævi. Skraut sem var á jólatrénu í Skriðu í gamla daga, sumt jafnvel eldra en ég. Sumt af þessu gamla skrauti er heimatilbúið, litlar kerlingar og blóm úr krep pappír sem mamma bjó til, og þarna eru æva gamlar kúlur, fuglar með klemmu, pappírsfiðrildi og músastigar. Allt var þetta undur fallegt í mínum augum þegar jólatréð var skreytt á Þorláksmessukvöld, undir upplestri jólakveðjanna í útvarpinu. 
Ég hef ekki notað þetta gamla skraut síðan þá, ég keypti mér gervitré og nýtt skraut þegar ég eignaðist mín a fyrstu íbúð, og hef smá bætt það safn gegnum árin, en í ár datt mér í hug að taka fram öskjuna - og nota bara gamla dótið. Þarna er jólasveinninn minn, og jarðarberið, sem var alltaf uppáhaldið mitt. Bláa kúlan, rauða kúlan og kúlan sem ég fékk að velja sjálf í búð á Ísafirði fyrir jólin. Líklega 4-5 ára.  Minningar, miningar.

Laugardagur 4. des.

William og Tess viðra sig í skammdeginu.

Skotar skjálfa

Skotar kunna ekki að byggja vindheld hús. Á hverjum vetri eru fjölmiðlar fullir af ráðleggingum hvernig halda skuli á sér hita (þrjár, fjórar peysur, húfur og treflar innandyra, auka teppi), og gamalt fólk fær smá uppbót á ellilífeyririnn, til að borga hitareikninginn. En þó kyndingin sé á fullu, þá rýkur hitinn bara beinustu leið upp í andrúmsloftið. Hús eru nefnilega ekki einöngruð. Í staðinn er haft loftrúm milli út og innveggja, en vegna þess hvað allt er óþétt, þá er lítið gagn í því. Hið opinbera er nýfarið að veita fólki styrki til að einangra húsin sín, með því að bora göt í útveggina og sprauta hvoðu inn á milli veggjanna.  Margir skúrkar hafa séð þarna matarholu, og ganga á milli húsa og bjóða fólki þjónustu sína. Þeir sjá um að fylla út eyðublöðin, taka út styrkinn - og "einangra" húsin, en oft er það bara "í þykjustunni." 
Miðstöðvarkynding er frekar nýtt fyrirbæri, og enn er tekið sérstaklega fram í fasteigna auglýsingum ef hús hefur slíkan lúksus.  Fyrstu húsin sem byggð voru hér í hverfinu eru ca 30 ára, og öll óeinöngruð, án miðstöðvar og með einfalt gler í gluggum. Eigendur hafa svo smátt og smátt bætt úr þessu eftir efnum. Okkar hús var byggt 1998, og er geysilega "modern" með tvöföldu gleri og gaskyndingu, en ofnarnir eru allir svo litlir að þeir ná engan veginn að hita upp húsið. Það bætir ekki úr skák að það er svo illa byggt að það gýs kalt loft upp með gólflistum og undir allar hurðir. Sömuleiðis er engin einöngrun undir gólfinu, svo gólfkuldi er mikill.  Hálfgerður hjallur. Skrýtið að Skotar skuli ekki hafa lært neitt af nágrönnum sínum í norður Evrópu, sem allir kunna að byggja sér þétt hús.
Það er kalt úti núna svo hér sitjum við, ég vafin í stórt flísteppi, og eiginmaðurinn með kuldaúlpuna á hnjánum. Meira að segja Tess er vafin í teppi. 

Innilokun

 Tess vill koma inn í hlýjuna. 

Nágrannarnir voru iðnir við snjóinn í gær. 

Það byrjaði a snjóa í fyrradag og það var hundslappadrífa megnið af deginum í gær. Nú er þykkur snjór yfir öllu, og ég þarafleiðandi "housebound." Ég veit ekki um neitt íslenskt orð yfir það fyrirbæri, enda held ég að það fyrirfinnist ekki vestfirskum genum. Íslendingurinn í mér þráir að fara út, bursta snjóinn af bílnum mínum og skella mér í skaflana, bara til að sýna þeim hér hvernig á að keyra í snjó.  En varasamur skoskur eiginmaður ræður ferðinni, bíl má ekki hreyfa í ófærð, alls ekki í snjókomu - og helst ekki í rigningu heldur. Við erum því ansi oft "housebound."

Sunnudagsgangan

Á sunnudagsmorgnum þegar veður leyfir fer ég í langa göngu - hundlaus, því nú er Tess ekki lengur nógu gangfær til að koma með mér. Það er skrýtið, og afskaplega tilgangslaust að ganga á hunds, en ég sakna hreyfingarinnar og félagsskapsins. Ég veit af nokkrum konum sem hittast og ganga saman með hundana sína á sunnudagsmorgnum, svo ég  geng eins rösklega og ég get upp stíginn þangað sem þær leggja bílunum, rölti svo um skóglendið hér upp með ánni með þeim og spjalla, og strigsa svo heim. Þetta tekur rúman klukkutíma, og mér líður afskaplega vel á eftir.  

Laugardagur

Fjölskyldan mín. William og Tess.

Sólstofan er varla opnuð þessa dagana, því það hefur kólnað mikið í veðri og húsið okkar er skugga megin við ána, svo við sjáum ekki mikið af sólinni á veturna. Í dag kom skíma eftir hádegið, svo við settumst þar smá stund.  

Sagan af ljósinu góða

Það er dimmt bak við hús. Handan garðsins tekur við dimmur skógur þar sem allskonar illþýði gæti leynst, og þessvegna er öryggisljós ofarlega á húsveggnum. Þessi lukt er með skynjara þannig að ef eihver hreyfing er í garðinum kviknar á ljósinu. Nú bar svo til í síðustu viku að ljósið bilaði. Húsbóndinn fór upp í háan stiga og setti varaperuna í, en allt kom fyrir ekki. Ljósið kviknaði ekki. 
Nú var lagt af stað til að kaupa nýtt ljós, og byggingavöruverslanir í næsta nágrenni sóttar heim, hver af annarri, en hvergi fann bóndinn rétta ljósið. Hann vildi nefnilega bara alveg eins ljós og það gamla, og á þeim þrettán árum sem liðin eru síðan húsið var byggt hefur margt breyst. 
Nú kom Google í góðar þarfir, og rétta ljósið fannst í verslun eina 35 km "suður með sjó."  Lagt var í langferð, þrátt fyrir aftaka rok og rigningu, og eftir mikla skoðun og spekulasjón var ljósið keypt.  Þegar heim var komið var kassinn opnaður og mikilvægt stykki til að skrúfa á vegginn og halda ljósinu uppi reyndist vanta.  Slíkt "svindelbedragerí" (svo ég noti orð á prentaradönskunni hans pabba) var náttúrulega ólýðandi, og daginn eftir, árla á laugardagsmorgni, var aftur lagt í hann, þrátt fyrir enn verra rok og enn meiri rigningu. Ljósinu var skipt fyrir annað, eftir að hafa gengið vel úr skugga um að ekkert vantaði.
Nú liðu nokkrir dagar, og vegna veðurs gaf alls ekki upp í stiga. Bóndinn dundaði sér við að rannsaka nýja ljósið, tengdi það við innstungu í bílskúrnum og reyndist það hið besta ljós í alla staði. Honum datt þá í hug að prófa varaperuna góðu, þessa sem hann hafði sett í gamla ljósið, og viti menn, hún var biluð. Það reyndist þá hafa verið PERAN sem var biluð, ekki ljósið sjálft. Allar þessar ferðir í vitlausu veðri, allur tíminn sem fór í þetta, allt ergelsið - óþarfi.  Húsbóndinn lýsti því yfir að hann hefði lært af þessu, sem sagt að geyma aldrei gamlar perur. "Varaperan" hefði nefnilega verið notuð.

Manganese mengun

Það kom orðsending innum bréfalúguna í fyrradag frá Vatnsveitunni. Þeir voru að biðjast afsökunar á því að vatnið inniheldur nú einum of mikið af "manganese" - einhverskonar mengun sem gerir vatnið brúnleitt en er samt ekki, segja þeir, hættulegt.  Nú sigta ég allt neysluvatn gegnum Brita filter könnu sem ég var svo heppin að eiga. 

Súrmjólk

Hingaðtil hef ég ekki fundið neitt hér sem jafnast á við súrmjólkina sem ég var vön að gæða mér á í morgunmat í "fyrra lífi." Nú er komin á markaðinn hér "pouring yogurt"  - og þegar ég prófaði hana í fyrradag, viti menn. Næstum nákvæmlega eins á bragðið og gamla góða súrmjólkin. Namm namm.

Netvenjur

Flestir hafa eflaust tileinkað sér fastar venjur í netheimum.  Byrja á sömu síðunum og ferðast svo venjubundna leið um vefinn. Ég er afskaplega vanaföst og nýjar tölvur eru undantekingarlaust settar upp nákvæmlega eins og ég vil hafa þær - sem er næstum því alveg eins og fyrsta tölvan mín var uppsett  - og morgunferðin mín um netið er sem hér segir:
Tékka og les póst. Skoða upphafssíðuna mína My Yahoo, sem er með tengla á fyrirsagnir Moggans, BBC News og Yahoo news, og veðurfar hér og heima á Íslandi. Les þær fréttir sem vekja áhuga (engar íþróttir, takk!). Næst liggur leiðin svo á facebook, til að kanna hvað vinir og ættingjar hafi verið að bralla.  Svo skoða ég forsíður Daily Telegraph, Daily Mail og The Guardian og stundum líka ruv.is. Þegar þessu er öllu lokið rek ég gjarnan  kapal á tölvunni, eða fer í svo sem einn orðaleik á king.com. Scrabble og Word Battle eru í miklu uppáhaldi, og ég tel sjálfri mér trú umað þetta sé heilaþjálfun til að koma í veg fyrir ellihrörnun.

Árangur

Myndin  til vinstri: Janúar 2010. Myndin til hægri: Október 2010. 

Bróderí

Ég var að leita að krossgátu á heimasíðu The Guardian, en rakst á Cross-stitch tengil. Ég hef gaman af að sauma út, svo ég klikkaði á tengilinn - og upp kom krosssaumsmynstur af Wayne Rooney!

Klikkuð kona

Við vorum stödd í Johnstone í gær,  á aðaltorginu, þegar flugvél í aðflugi að Glasgow velli flaug lágt yfir.  Þegar ég sá að þetta var Flugleiðavél (má kannske ekki kalla það Flugleiðir lengur, Icelandair, þá), gat ég ekki stillt mig og vinkaði og vinkaði.  Hvað skyldi fólk hafa haldið? Klikkuð, þessi. Mér er svo sem sama.

Sveltikúr

Þetta er lengsti og strangasti megrunarkúr sem ég hef farið í um ævina, og hef ég reynt þá allmarga. Ég byrjaði 10. febrúar, fyrir meira en átta mánuðum, og hef ekki "svindlað" í eitt einasta skipti.  Ég borða ekki sætindi,  brauð, kökur, feitmeti, kartöflur eða pasta og hef ekki smakkað áfengi af neinu tagi, nema sherryglasið sem ég fékk mér þegar Gordon Brown sagði af sér.  Þegar ég var yngri hefði ég snar lést á svona matarræði, en nú gengur þetta allt hægar. Samtals er ég samt laus við  25 kíló.  Ég setti mér í upphafi að losa mig við 30 kg, svo það eru enn fimm eftir, og þau eru þrá.  Það er samt engin uppgjöf í mér, aðalatriðið er að fitna nú ekki aftur.

Skordýr

Þegar kólnar og dimmir reyna öll skordýrin í skóginum að finna sér smugur til að skríða í, og það er langt frá að húsið sé skordýrahelt.  Á morgnana er oft könguló í sturtubotninum eða í vaskinum á baðinu, sem þarf að veiða og fleygja út um gluggann, en þegar ég opna gluggann þá fljúga geitungar inn, oft margir, það er nefnilega stórt hreiður undir þakskegginu. 
Þegar ég kom niður í morgun og kveikti ljós í eldhúsinu hljóp sú stærsta og sprettharðasta kónguló sem ég hef séð yfir gólfið. Mér tókst að veiða hana í glas, opnaði bakyrnar og fleygði henni út - og inn flaug geitungur. Stór og feitur.  Oj bara. Nei, hvað sé ég - er ekki önnur könguló að hlaupa um gólfið - eða er helv. komið inn aftur?

Ekki beint frýnileg, þessi. 

Hundalykt

Einu sinni á ári hittist leshópurinn hér hjá mér. Sá merkisdagur er á morgun. Klukkan 10.30 á ég von á 10 manns á besta aldri, sem öll hafa lesið bókina sem ég valdi (My Antonia eftir Willu Cather) og eru tilbúin með skoðanir með og á móti. 
Dagurinn í dag hefur farið í allsherjar herferð gegn hundalykt. Það er nefnilega þannig að þegar maður á hund, þá hættir maður að finna lyktina af honum. Maður verður samdauna. Þegar ég kem í önnur hús, þar sem hundar eiga heima, þá finn ég alltaf hundalykt. Ég get rétt ímyndað mér að ókunnugir fái góðan skammt þegar þeir koma hingað, því hundar lykta verr eftir því sem þeir eldast, og Tess er ekki ung lengur. 
Ég er búin að þvo allar mottur, teppi og allt sem tilheyrir Tess og hennar mörgu bælum víðsvegar um húsið. Ég er búin að úða mublubóni á öll húsgögn sem það þola, og þvo öll gólf með Flash Febreeze.  Flöskur af Airwick standa opnar hér og þar um húsið og Glade lyktareyðir er í rafmagnsinnstungu í holinu. Klósettið ilmar af Toilet Duck og Mr Muscle Bathroom. Húsbóndinn segist bara vona að allar þessar kemísku gufur reageri ekki saman og úr verði sprenging. 
Eitt er víst, það er ekki hundalykt af neinu hér - nema hundinum. 

Undur og stórmerki

Þegar HP fartölvan mín hætti að geta náð netsambandi  fyrir nokkrum mánuðum síðan eyddum við ómældum tíma í að koma henni í lag, en þegar það tókst ekki var hún sett í geymsluna, og ný fartölva keypt.
Í dag var rigning, svo ég hef verið að tölvast allan daginn. Ég er búin að vera að sortera myndir og taka backup, og af einhverjum ástæðum datt mér í hug að það væri kannske hægt að nota harða diskinn á gömlu tölvunni til að geyma auka afrit af myndunum mínum. Svo ég setti hana í samband og hlóð batteríið.  Og hvað gerist? Hún er í fínu lagi. Kannske þurfti hún bara smá hvíld. Nú á ég þrjár tölvur sem allar eru í góðu ástandi.

Nautahakkskássa

Húsbóndinn er maður íhaldssamur og vanafastur, og alls ekki gefinn fyrir nýungar í matarræði. Ég held mig innan ákveðinna marka í eldhúsinu, og elda nokkra vel testaða rétti til skiptis. Steikt nautahakk með lauk og gulrótum er alltaf vinsælt og er vikulega á borðum, og ég hef eldað það á nákvæmlega sama máta í tólf ár. Reynslan hefur kennt mér að það borgar sig ekki að gera neinar krydd tilraunir, eða bæta einhverju í þetta sem hann er ekki vanur. Ekki gera chili con carne eða spaghetti bolognese úr hakkinu, og ekki setja í það  papriku eða tómatsósu.  Bara lauk og gulrætur í bitum, bragðbæta með Oxo súputeningi og þykkja með Bisto sósudufti. Alltaf nákvæmlega eins.
Í gærdag þegar við vorum á göngu með Tess spurði bóndinn mig hvað væri í kvöldmatinn. Ég sagði það vera nautahakk. Hann brást glaður við, en sagði svo: Veistu hvað ég held að væri gott að hafa í hakkinu? Gulrætur. 

Tetris

Ég keypti fyrstu tölvuna fyrir einum 20 árum, notaða en í góðu lagi. Það var urmull af hugbúnaði á henni, og fullt af leikjum. Þar á meðal var Tetris. Ég var lengi forfallin Tetris spilari. Svo tóku aðrir svipaðir leikir við, ég man sérstaklega eftir Pango og Wallpipe. Þessa dagana spila ég Scrabble og Wordbattle á king.com. Þar get ég bæði spilað við sjálfa mig eða við aðra, sem er spennandi, sérstaklega þegar ég vinn.  Ég skammast mín ekkert fyrir að eyða tímanum í tölvuleiki,  ég er viss um að það er hin besta þjálfun fyri heilasellurnar.

Lúin bein

Laugadagur: Gaf eiginmanni og hundi morgunmat, skúraði eldhús og hol, þreif  öll baðherbergin (tvö, plús eitt gestaklósett), ryksugaði, þurrkaði af,  þvoði þrjár vélar og hengdi útá snúru, eldaði hádegismat, hreinsaði og saxaði grænmeti og setti í súpuvélina (slow cooker), til að hafa í kvöld, tók til  í eldhúsinu. Má ég nú setjast niður og hvíla mig aðeins?

Frú Elín í garðinum

Nú er ég farin að geta verið í fötunum sem ég keypti síðast þegar ég var "mjó" - sem var árið 2006. Ég keypti þennan jakka þá, og ég held ég hafi getað notað hann tvisvar, áður en hann varð aftur of lítill, en nú passar hann og var notaður í dag þegar við fórum út að borða. 

Góður dagur

Sólin skein glatt í dag, og við byrjuðum daginn hjá dýralækninum. Tess losnaði við saumana, er vel gróin og hin hressasta. Það er enn blómlegt í garðinum, þó farið sé að bóla aðeins á haustlitum, og þessi glæsilegu fiðrildi voru að gæða sér á hunangi.

Næturvakt

Tess fékk að fara heim í gær, því aðgerðin gekk vel, hún vaknaði  vel, og át það sem henni var gefið. Nú er bara að passa að hún láti sárið í friði. 

Ég er á vakt núna, tók við af William kl.. 03:30. 

Sjokk - en vonarneisti líka

Æxlið ljóta á kviðnum á Tess hefur versnað og er farið að lykta illa. Dýralæknirinn ætlar að fjarlægja það á morgun, því hún segir að það sé komið í það drep og fúkkalyf geri ekki gagn lengur.  Við erum afskaplega kvíðin, en ég er samt fegin að það skuli vera hægt að gera eitthvað. 

Fullt starf

Sárið á maganum á Tess vill ekki gróa.  Við gerum það sem í okkar valdi stendur til að vernda það fyrir henni, því hún lætur það ekki í friði. Plástrar og aðrar umbúðir eru samstundis tætt í burtu, því líklega klæjar hana undan þeim.  Á föstudaginn fór að blæða úr sárinu í hvert sinn sem hún byrjaði að sleikja æxlið. Það er eins og svampur. Okkur tókst að stemma blæðinguna, en síðan höfum við verið á vöktum, til að passa að hún snerti þetta ekki. Næturnar eru verstar, því við þurfum jú að sofa. William vakir til 3, en ég fer á fætur klukkan 5. Tess sefur í síðum náttkjól af mér.  

Garðurinn í gær.

Ég hef eytt mestum tíma í  þann hluta garðsins sem snýr að götunni. Auðvitað vill maður að nágrannarnir sjái - og vonandi dáist að því hvað þetta er allt blómlegt. 

Þetta er bak við hús. Í gær eyddum við deginum í að klippa niður ofvaxna plöntu sem var búin að taka yfir það sem einu sinni átti að vera steinhæð. Þarna úir og grúir af burknum og hálf kæfðum plöntum af ýmsu tagi, og greinilega hefur þetta verið vanrækt og er til skammar. 

Sjálfsmynd: Gömul og þreytt kona

Klukkan sjö að morgni,  nýkomin inn með Tess, ómáluð, ekki búin að sofa nóg. Ekki búin að fá mér kaffisopann. En afskaplega er maður nú farinn að láta á sjá.

Að eiga gamlan hund

Tess með "júgurhaldara" sem ég heklaði handa henni - til að hún geti síður náð af sér plástrinum.


Hún Tess okkar er komin vel á þrettánda ár og eins og önnur gamalmenni eru ýmsir kvillar farnir að hrjá hana. Hún er orðin slæm til gangs, og hún er með æxli, sem þessa stundina er aumt og bólgið, svo hún var sett á fúkkalyf og stera.
Það hefur fylgt sumrinu í nokkur ár þurfa að gefa Tess lyf. Í mörg ár fékk hún útbrot um allan skrokk á sumrin, klæjaði rosalega og var með rauða, hárlausa bletti. Því fylgdu allskonar lyfjagjafir, böð með eitursjampói sem þurfti að sápa hana með, og láta vera á henni í korter áður en hún var skoluð - og passa vel að hún sleikti það ekki.  Ég tók það ráð að sápa hana áður en ég gaf henni matinn sinn, svo hun var upptekin við éta meðan sápan var á henni. Sem betur fer hefur hún verið í lagi síðan hún var gelt, svo þessi útbrot hafa verið hormónatengd, þó dýralæknirinn hafi ekki áttað sig á því á sínum tíma.
Henni hefur alltaf tekist á fá heljar magakveisu á hverju sumri, e-coli eða salmonellu, enda eru hundar með nefið niðri í öllu.  Fyrir þremur árum fannst svo æxli í einu júgrinu, fyrir tveimur árum gekkst hún undir heilmikla aðgerð þegar hún fékk sýkingu í legið, í fyrra fékk hún ígerð í æxlið í júgrinu - og það sama er uppi á teningnum í ár. 
Tess tekur þessu öllu með einstakri ró,  borðar sinn mat með góðri lyst (og allar pillurnar líka) og er útsjónarsöm við að losa sig við allar umbúðir sem ég reyni að setja á sárið á kviðnum á henni.  
Tilvera okkar snýst um Tess. Ég fer á fætur fyrir allar aldir og gef henni að borða, bý um sárið og fer með hana út. Það fyrsta sem William segir þegar hann vaknar á morgnana er: "How is she?" og það sem eftir er dagsins fer í að lyfta henni upp í sófann, opna fyrir hana bakdyrnar þegar hún vill út - eða inn, fylgjast með því að hún rífi ekki af sér umbúðirnar, fara með hana í bílnum á einhvern af uppáhaldsstöðunum hennar, svo hún geti þefað og gert sín stykki. Það þarf að lyfta henni inn og út úr bílnum, og á kvöldin ber William hana upp stigann, því bælið hennar er við endann á okkar rúmi. 
Það er fullt starf fyrir okkur þessa dagana að fylgjast með henni og sinna henni, og ferðalög koma alls ekki til greina, því ekki er hægt að láta hana á hundahótel. 
Flestir mydu spyrja: Hvað er að ykkur?  Er eðlilegt að leggja svona mikið á sig fyrir hund? Við myndum svara því játandi. Það er engin spurning. Tess er alveg þess virði. 

Daglegt líf

Hvernig skyldi standa á því að í hvert  sinn sem ég er í miðju kafi við að skúra eldhúsgólfið eiga bæði maður og hundur bráðnauðsynleg erindi gegnum eldhúsið? Undantekningalaust. 

Berjaferð

Við erum búin að fara tvisvar í sumar að tína ber (og baunir). Þetta er borgað eftir vigt, og málið er að fara oftar og tína aðeins minna í hvert skipti. Ég á erfitt með það, þegar ég byrja fer í í einhverskonar berja trans og get ekki hætt, og á svo í mestu erfiðleikum með að klára að borða öll berin áður en þau skemmast. Ég bjó tíl sólberja sultu í ár, hún geymist vel.

Sumar 2010

Í vor þurfti ég að kaupa plöntur til að fylla í skörð eftir veturinn. Kannske  þessi kaldi vetur hafi verið ástæðan fyrir því að ég valdi ósjálfrátt plöntur í "heitum" litum: margskonar tilbrigðum af rauðu, gulu og appelsínugulu.  Ég er búin að hlakka lengi til að sjá þessa blómstra. Rudbeckia Chrokee Sunset heitir hún, og stendur vel undir nafni.

Tölvur

Ég keypti mér litla Samsung NB30 Netbook um daginn. Hún leysti HP laptop tölvuna mína af hólmi, því hún bilaði skyndilega.

Ég er búin að eyða mörgum klukkutímum í að setja þá nýju upp, finna út hvaða hugbúnaður hentar henni best, og setja inn öll mín netföng og tengla. Nú er allt komið á sinn stað. Ég  nota Google Chrome browser, því hann er léttastur og tekur minnst pláss á skjánum. Það er bara 10 tommu skjár á þeirri nýju. Það er Windows 7 Starter á henni, og það fylgdi ekki email prógram. Ég sótti Windows Essentials til Microsoft (frítt) sem inniheldur m.a. Windows Live Mail. Sá hugbúnaðir fannst mér ómögulegur, ljósblátt letur á ljósbláum grunni, og hvergi fann ég "check mail" takka. Windows Messenger fylgdi með, og það tók mig langan tíma að losa mig við hann.  Ég nota núna Thunderbird frá Mozilla. 

Kostirnir við þessa litlu tövlu eru hvað hún er létt, og þægilegt að taka hana með sér mili herbergja í húsinu. Rafhlaðan er mjög góð, og endist í allt að 10 tíma. Ég starta henni á morgnana, set hana í samband smátíma og hleð, meðan ég les fréttirnar á netinu, og svo stilli ég hana á "sleep" þannig að ég þarf bara að lyfta lokminu og hún er komin í gang aftur. Gallar: ekki alveg eins fljót að "hugsa"eins og stærri vélar. En hún þjónar vel sínum tilgangi. 

Þegar tilfinningarnar ráða ferðinni

Bíllinn minn er þrettán ára, en er sjaldan notaður. Húsbóndinn sér um allan akstur, svo það er kannske ekki skynsamlegt að hafa tvo bíla.  Það er dýrt að borga trygginar og viðhald, nokkuð sem eiginmaðurinn hefur þó gert af góðsemi sinni. Ég tók þá ákvörðun að losa mig við bílinn, og eftir að hafa fengið tilboð frá bílasölu uppá nokkur pund var lagt af stað með hann. Á leiðinni fóru hinsvegar að renna á mig tvær grímur. Hvernig í ósköpunum get ég, eftir að hafa átt bíl í 40 ár, verið bíllaus?  Ég sem hef svo gaman af að keyra, þó ég geri alltof lítið af því. Þegar ég lagði fyrir utan bílasöluna var ég nánast með kökkinn í hálsinum - og gat ekki hugsað mér að skilja hann eftir. Ég keyrði því glöð heim aftur í sólskininu, með útvarpið á fullu.

Ingibjörg Elín Elíasdóttir, f. 26.6.1910, d. 10.2.1958.

Í dag, 26. júní, eru 100 ár frá því að mamma fæddist.

Foreldrar mömmu voru Elías Hálfdánsson og Elísabet Jónsdóttir, Hnífsdal. Þegar Elísabet dó, árið 1911, gengu bróðir Elíasar, Hálfdán í Búð, og Ingibjörg kona hans mömmu í foreldra stað.
4. nóvember 1933 giftist mamma Jóni Halldórssyni frá Miðdalsgröf í Strandasýslu. Ég var nýfædd þegar við fluttum í Skriðu á Ísafirði, sem pabbi byggði sjálfur.
Mamma  var dugleg og metnaðarfull kona, ekki sist fyrir hönd barnanna sinna, okkar Halla.  Hún var kappsöm og geysilega vandvirk.  "Það kemur fram í seinna verkinu sem gert er í því fyrra" sagði hún gjarnan,-  nokkuð sem ég hef reynt að tileinka mér.
 Árin  okkar í Skriðu urðu fimmtán. Björt bernskuár, en alltof oft skyggð af erfiðum veikindum mömmu.  Þeim lauk árið 1958, þegar mamma dó, aðeins 47 ára.

Flottasta blómið í garðinum

 

Það hefur verið sumarlegt undanfarið, sólríkt og heitt og garðurinn er búinn að ná sér vel eftir vetrarhörkurnar. Ég keypti þessa plöntu til að fylla í skarð, og hún hefur ekki valdið vonbrigðum.

Tungumál

Þau þrettán ár sem ég hef verið hér hef ég afskaplega sjaldan haft tækifæri til að tala móðurmálið. Ég hef aldrei verið svo heppin að fyrirhitta hér aðra íslendinga og hef því bara getað talað íslensku í stuttum heimsóknum mínum til Íslands, og kærkomnum símtölum og heimsóknum frá fjölskyldu og vinkonum. Ég er skíthrædd um að ég fari að ryðga, og sletta ensku.  Ég er komin á þann aldur að ég tuða heilmikið, við sjálfa mig og við Tess, og síðan ég tók eftir því að þetta var orðið á einhverskonar málruglingi, hef ég gert mitt besta til að tuða bara á íslensku. Eða prentaradönsku, sem var uppáhaldsmálið okkar pabba "í dí gúðe gamle dager po Ísafjörður."

Utangarðs

Þennan hluta garðsins kalla ég "utangarðs" - því hann er framan við húsið, var áður órækt undir stóru tré, en tilheyrir okkar "landareign."  Þarna hef ég stritað mikið, en árangur erfiðisins er bara nokkuð góður.

Lítill og sætur rebbi

Í kvöld náði ég loksins góðri mynd af rebba litla.

St Elín frá Ísafirði

Hér má sjá sankti Elínu frá Ísafirði, en hún er svo heilög að andlegir fuglar flögra stöðugt í kringum höfuðið á henni til að tjá þakklæti fyrir allar matargjafir hennar til handa fuglum himinsins og öðrum skynlausum skepnum jarðarinnar, svo sem músum, rottum, sniglum  - og refum. Þess ber að geta hér að Photoshop kom hér hvergi nærri.

Af refum

Hér í nágrenninu einhversstaðar er tófugreni, og nýlega fóru tveir yrðlingar að venja komur sínar í garðinn á kvöldin til að leita að æti undir fuglaborðinu. Mér rann til rifja hvað þeir voru horaðir, svo ég hef sett smá rúnnstykkisbita út á kvöldin fyrir þá. Svo sit ég í leyni með myndavélina, í von um flottar myndir af þeim. Árangurinn hefur ekki verið alveg nógu góður, eins og sjá má. En mikið eru þetta falleg dýr.

Trjáspör

Það eru tvær tegundir af "spörvum."  Gráspör er algengur í þéttbýli, en trjáspör - eins og nafnið bendir til - í skóglendi. Ég hef hinsvegar ekki séð þá í garðinum fyrr en í vor, að einn fór að venja komur sínar í "mat." Svo bættist annar við, og tilhugalífið tók við. Það fólst helst í því að finna hvíta fjöður og dansa með hana í gogginum fyrir framan þá heittelskuðu, svona til að segja: "Sjáðu nú bara gæskan mín hvað hreiðrið okkar verður mjúkt og notalegt."  Í fyrradag, þar sem ég sat í sólstofunni í morgunsárið sá ég hvar fuglahópur kom alltíeinu fljúgandi. Tveir gogguðu í fóðrið og gáfu svo hinum fjórum að borða. Þarna voru trjáspörvahjónin mín komin, með fjóra frísklega unga. Það eru svona stundir sem gefa lífinu hér gildi.
Myndina tók ég í gær, út um gluggann með aðdrætti, svo hún er ekki mjög skörp.

Uppþornuð

Vinstra augað hefur angrað mig lengi, ég vakna iðulega með bólgið auga og eldrauða hvítu, og sé ekki hálfa sjón. Ég er búin að prófa allskonar dropa og fara þrisvar til læknis. Yfrleitt skánar þetta meðan ég er á dropum, en eftir nokkrar vikur fer allt í sama horf. Í gær fékk ég svo loksins tíma hjá alvöru augnlækni, og það tók hann innan við tíu mínútur að sjá hvað á bjátar. Ég er að þorna upp. Tárakirtlarnir eru hættir að virka. Mér fannst það skrýtið um daginn, þegar ég var að saxa lauk  að ég grét bara með öðru auganu! Nú er ég búin að fá áburð til að setja í augað fyrir svefn og flösku af gerfi tárum sem ég á að nota þrisvar á dag - það sem eftir er ævinnar.  Illt er að vera orðin gömul.

Nýjir skór!

Ég fór í búðir í dag, og endaði í skóbúð. Þetta eru þeir þægilegustu sandalar sem ég hef nokkru sinni átt. Mikið er ég ánægð með þá!

Hjálpræði

Nágrannar okkar (beint á móti), Ian og May,  eru bæði majórar í Hjálpræðishernum. Þetta er rólyndisfólk sem lítið fer fyrir, nema þegar hann kemur heim á stóra eldhúsbílnum. Þessi bíll er notaður þegar stórbrunar eiga sér stað. Þá fer Hjálpræðisherinn á vettvang og gefur brunaliðinu te og "bacon butties." (Stór, mjúk rúnnstykki með beikoni og brúnni sósu).  Stórmarkaðir eru rausnarlegir við Hjálpæðisherinn og gefa þeim það sem til þarf, og vel útilátið, þannig að oft er mikill matur afgangs. Þá afganga færir Ian okkur nágrönnunum.
Það var enn einu sinni kveikt í gömlu Patons verksmiðjunni í Johnstone í vikunni. Hún hefur staðið ónotuð í áratugi, en nú er hún alveg horfin. Við fengum pylsur, bacon, banana og fullt af stórum, hvítum rúnnstykkjum (sem við gefum dúfunum.)

Löngu liðinn júnídagur

Þessi uppáhalds mynd er í ramma á myndahillunni minni. Hún er farin að upplitast, svo ég ákvað að skanna hana áður en hún hyrfi alveg. Myndin er af pabba og Huju systur hans og er tekin í Heiðmörk. Þetta hefur líklega verið það sem við kölluðum "lúpínutúr" og var fastur liður í júní þegar allt var orðið blátt áf lúpínum. Kaffibrúsinn er með í för, og líklega kexpakki. Pabbi er að reykja pípuna sína. Því miður veit ég ekki hvaða ár þetta var, líklega uppúr 1980.  Hægra megin við Huju er hækjan hans pabba.
Pabbi dó 1994, 89 ára, en Huja dó árið 2004, 98 ára.

Melasóley

Ég rakst á þessa plöntu í garðblómaverslun í vor, og keypti. Icelandic poppy, stendur á miðanum, eða Papaver Pacino. Fyrstu nóttina réðst á hana gráðugur snigill og át eitt blaðið (hún var pínulítil), svo ég tók hana í gjörgæslu og hún var inni á nóttunni þangað til hlýnaði í veðri. Síðan hef ég lyft henni upp á garðstól á hverju kvöldi.

Í morgun opnaðist fyrsta blómið. Við nánari athugun held ég að þetta sé ekki alveg nákvæmlega melasóley, því sú planta heitir Papaver Radicatum samkvæmt plöntubókum. En hún minnir mig nú samt á vindblásna íslenska mela og stelki og lóur, svo ég held mikið upp á hana.

Sól, sól skín á mig!

Hitinn fór í 22 stig í dag, og það var ljúft að sitja úti og lesa bók.

Gróðrartíð

Loksins hefur hlýnað í veðri og garðurinn er farinn að líta betur út. Það var farið í gróðrarstöð á mánudaginn og keyptar plöntur til að fylla upp í skörðin eftir veturinn, en því miður létu helv. sniglarnir ekki á sér standa og það er strax farið á sjá þess merki.

Það þarf af vökva nýju plönturnar vel.

Við héldum að hvíta klifurplantan við dyrnar væri dauð fyrr í vor, en hún reyndist við bestu heilsu.

Megrunarkúr

Aukakílóin hafa háð mér alla ævi. Ég hef alltaf þjáðst af mikilli matarást og matarlyst, og þetta hefur farið úr böndunum, þrátt fyrir að ég eigi enga ósk einlægari en að vera í eðlilegum holdum. Þeir eru óteljandi, kúrarnir sem ég hef prófað. Ég hef fjárfest í öllum fáanlegum bókum, keypt kassettur til að hlusta á heilaþvott, gengið í Línuna, leitað til næringarfræðinga, og reynt alla hugsanlega kúra.  Nokkrum sinnum hefur mér tekist að komast í "kjörþyngd," en miklu oftar hef ég bara uppskorið vonbrigði. 

Árið 2005, eftir að ég fór í gegnum krabbameinsmeðferðina, tók ég mig geysilega á, og náði af mér 25 kílóum. Það var erfitt, því líkaminn er orðinn vel sjóaður í að bremsa alla brennslu þegar "hungursneyð" skellur á. En smátt og smátt kom þetta svo allt aftur, og í febrúar sl. var ég orðin enn þyngri en þegar ég byrjaði. Ég sá fram á auma elli, því það er spurning hvað hægt er að leggja á gamla liði og aldrað hjarta. Ekki vil  ég enda í hjólastól eða drepast langt fyrir aldur fram. Ég byrjaði því enn einusinni í megrum.
Síðan ég byrjaði, 10. febrúar, er ég búin að losna við 13 kíló. Þetta hefur verið rosaleg törn, ég hef ekki borðað neitt sætt eða feitt, engar kartöflur, grjón, pasta eða brauð og eins lítið af öðru eins og ég hef getað. Ég þarf að halda þessu áfram í nokkra mánuði í viðbót, en ég er farin finna mikinn mun. Stærstu fötin eru komin innst í skápinn og flíkur sem ekki hafa verið notaðar í nokkur ár eru farnar að passa á mig. Ég tek þetta í áföngum, og verðlauna mig þegar þeim er náð.  Hálsmenið á myndinni (túrkis steinar og silfur) er 10 kílóa verðlaunin frá mér til mín. Ég er nýbúin að uppgötva The Dukan Diet, franskan kúr sem lofar góðu. http://www.dukandiet.co.uk/
Ég keypti bókina og las, og hef líka fylgst með líflegri umræðu á facebook. Ég er afskaplega vongóð um að þessi kúr eigi eftir að hjálpa mér, því höfundur hans, Dr. Dukan, skilur vel hvað það er sem veldur því sumu fólki gengur illa að hemja græðgina.

"Lime green"

Ég hef alla tíð haldið að "lime green" ætti við ávöxtinn lime. Þennan sem er eins og græn sítróna. En það eru tré hér um allt sem kallast Lime trees, og þegar þau laufgast á vorin er auðvelt að sjá við hvað liturinn er kenndur. Ekki ávöxtinn, heldur þetta fallega tré.

Kalt vor

Ég sé að ég hef ekkert bloggað í næstum mánuð. Þetta er búið að vera óvenjulega kalt vor, næturfrost og kaldur norðaustanvindur. Garðvinna hefur verið skrykkjótt, og meira um bóklestur undir teppi. Ég hef verið að lesa bækur eftir Joyce Carol Oates, sem flestar eru þykkir doðrantar.  Garðurinn er nú að ná sér eftir veturinn, en margar plöntur eru horfnar. Ég sé eftir þeim, en það er líka gaman að fara í gróðrarstöð og kaupa nýtt.
Það sem helst er fréttnæmt þessa stundina eru kosningar, sem voru haldnar sl fimmtudag. Það virðist ætla að ganga illa að losna við Brown. Hann hangir þarna eins og bolabítur og vill ekki láta af embættinu. Annar merkisatburður á þessu heimili var að við fengum mann frá BT til að tékka á internetinu, þar sem það var komið niður í 500mbs. Til að hann kæmist af símainnstungunni þurfti húsbóndinn að ryðja burtu nokkrum lögum af drasli í húsbóndaherberginu (sem er löngu fullt og flæðir yfir),  og honum til ómældrar gleði fann hann uppáhalds skrúfjárnið sitt undir einum bingnum. Það týndist í október, og ég hafði það alltaf á tilfinningunni að hvarf þess væri að einhverju leiti talið mér að kenna, því það sást síðast þegar hann var að hengja upp fyrir mig nýtt loftljós í stofunni.
BT maðurinn reddaði internetinu og nú erum við með 1500-2000 mbs, sem er allt annað líf.

Stóra tréð

Rétt utan við garðshorið okkar er geysimikið tré, Asian Spruce (Picea jezoensis), líklega 3-400 ára og á hæð við fjögurra hæða blokk. Þetta tré hefur greinilega kunnað að meta forstharðan vetur, því alltíeinu er það þakið rauðum blómum. Alveg ótrúlega fallegt.

Alltíeinu komið sumar

Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan ég var dúðuð í úlpu og húfu og trefil utandyra, en í gær og í dag var 18 stiga hiti, og stuttbuxnaveður. Ég hef látið hendur standa fram úr ermum og er búin að vera að hreinsa beð og sá sumarblómum.  Húsbóndinn hjálpar stundum til ef þarf að grafa holu, en helst vill hann sitja inni við tölvuna sína. Hann hefur takmarkaðan áhuga á garðyrkju, nema hvað hann bjargar öllu sem ég ætla að henda og gróðursetur utangarðs.  Hann er nefnilega að rækta limgerði milli okkar og gangstígsins, svo það sé alveg öruggt að húsið sjáist ekki. Það fleygðu óknyttastrákar eggjum í húsið fyrir átta árum, og það gleymist seint.