Þvottadagur

Ég þvæ yfirleitt á mánudögum. Það er gamall vani. Ekki er þetta mikið verk nú til dags - bara að setja í vélina og muna svo eftir að færa það í þurrkarann - brjóta saman og setja inní skáp. En ég man aðra tíð. Mamma þvoði stórþvott hálfsmánaðarlega. Á sunnudeginum lagði hún í bleyti. Þvottasódi var notaður til þess, og tveir balar. Einn fyrir hvítt, annar fyrir mislit. Á mánudagsmorgni var kveikt undir þvottapottinum. Hann stóð á gamalli kolaeldavél frammi í þvottahúsi. Rafmagnsþvottapott eignaðist hún seinna. Tauið var sett í þvottapottinn og látið sjóða vel. Svo var það fært upp með þvottaprikinu, og skolað. Við þetta myndaðist mikið gufa. Nú tók sjálfur þvotturinn við, og ég man eftir mömmu að nota þvottabretti. Hún fékk svo litla Hoover þvottavél, seinna. Þegar búið var að skola sápuna úr þvottinum - oftast þurfti mörg vötn - var undið. Fyrsta þvottavindan var handsnúin en það var rafmagnsvinda á Hoover vélinni. Svo var hengt út á snúru. Þetta tók allan daginn. Það voru rúmföt, dúkar, handklæði, viskustykki og svo náttúrulega undirföt, náttföt og íveruföt. Þegar þetta var orðið þurrt þurfti að strauja allt, og sumt var líka stífað. Flibbar og fínir dúkar. Fyrstu árin eftir að mamma féll frá tók ég við þessu verki, þvoði af okkur pabba og gekk frá, eins og mér hafði verið kennt. Ég man eftir að ég var í vaðstígvélum og með stóra frystihúsa svuntu. Ég straujaði líka, og braut allt saman, sængurverin í þrennt, og milliverkið og bróderuðu upphafsstafuirnir urðu alltaf að snúa upp. Liðin tíð!

Betra veður

Brúin yfir Clyde er vinstra megin, rústirnar af fömlu ferjubryggjunni til hægri.

Brúarstólparnir speglast í vatninu. Íshröngl var þarna á floti.

Loksins viðraði nógu vel til að fara í smá bíltúr. Allar okkar ferðir miðast við að Tess geti hlaupið um og skemmt sér, svo við fórum í fjöruna við Clyde.

Vetrargöngur

Daglegar morgungöngur okkar Tess styttast sífellt. Venjulega leggjum við í hann um hálf níu leitið, þá er orðið bjart. Ef hitinn er fyrir neðan frostmark er Tess í úlpunni sinni, og eins ef er stórrigning. Ég er dúðuð í flísjakka, úlpu, trefil, húfu og vettlinga og eini fótabúnaðurinn sem dugir hér eru græn vaðstígvél. Það mætti halda að verið væri að leggja i langferð á fjöll, en venjulega förum við bara upp skógarstíginn og í smá hring, þangað til Tess er búin að ljúka sér af. Heim komum við svo um kl. 9. Þó gangan sé ekki löng þarf að smúla loppur og stígvél með garðslöngunni, því hér eru allir stígar ein forarleðja.
Meðan við vorum "ungar" hittum við alltaf "hundagönguhópinn" á morgnana. Það voru lengri göngur, og skemmtilegur félagsskapur. Ég sakna þess svolítið að hitta ekki hinar kellurnar á morgnana.

Bóksala

Það byrjaði með því að eiginmaðurinn hélt því fram að húsið hefði ekki burðarþol til að bera bókasafnið mitt, sem ég hýsti í "kamesinu" mínu uppi. Ég fyrtist náttúrulega, keypti hillu í stofuna fyrir þyngstu bækurnar, og setti kiljurnar í sölu á Amazon. Ég er með "seller account" - skrái bækurnar, og Amazon lætur mig vita þegar bók selst, sér um að innheimta, en ég skuldbind mig til a senda bókina innan tveggja daga. Þetta hefur reynst mér vel, og þó mér hafi runnið reiðin fyrir átta árum, er ég enn að selja bækur. Ég fæ vasapening, losa pláss, og hef ekki lengur samviskbuit yfir því mikla magni af bókum sem ég kaupi mér.

Facebook

Þegar ég var 17 ára var ég í nokkra mánuði á enskuskóla í Brighton. Ég bjó hjá Mrs. Hope, sem átti tvær dætur, Liz, 16 ára og Jennifer, 19 ára. Við Liz deildum herbergi og okkur kom vel saman. Því miður missti ég öll tengsl við þessa fjölskyldu. Dæturnar giftu sig og fengu ný eftirnöfn og gamla konan flutti. Það kom mér því skemmtilega á óvart þegar ég fékk orðsendingu frá Liz á facebook í morgun. Einhvernveginn hafði hún fundið mig. Við höfum setið við tölvurnar í dag og skipst á orðsendingum. Það eru meira en 40 ár síðan við hittumst síðast. Margt að spjalla um. Við erum, merkilegt nokk, enn á sömu nótum. Áhugamálin eru dýr, fuglar, garðyrkja og tölvur.

Jólin eru búin

Allt jólaskrautið er nú komið í kassann sinn. Jóladúkarnir og löberarnir þvegnir og straujaðir eru komnir í kommóðuskúffuna sína. Ég hef það fyrir vana að ganga frá þessu öllu eins og ég vil koma að því á næstu jólum, þrátt fyrir það að í hvert sinn sem ég pakka það niður sé ég handviss um að ég sé að gera það í síðasta sinn. Á næstu jólum verði ég örugglega dauð.
Gamla jólaskrautið vekur allskonar minningar, flestar ljúfsárar. Sumt á rætur sínar að rekja til Skriðuáranna, þar sem jólin voru ekki alltaf sælutími. Annað skraut, yngra, minnir á aðra tíma, annarskonar jól. Nýjasta dótið, það sem bæst hefur við síðan ég kom hingað, setur að mér ótta um að þessum hamingjuárum fari kannske að ljúka. Nei, mér er ekki viðbjargandi.

Strandaglópur

Allar flugsamgöngur milli Íslands og Glasgow hafa nú verið lagðar niður. Síðasta vélin fór um Glasgow flugvöll um sl. helgi, og engar horfur virðast á að flug hingað verði tekið upp að nýju. Mér finnst þetta sár missir. Þegar við settumst hér að var nálægðin við flugvöllinn mér mikils virði. Það var notalegt að sjá íslenskt stél við flugstöðina þegar við keyrðum framhjá flugvellinum, og að vita að Ísland var bara í tveggja tíma fjarlægð. Nú orðið fer ég ekki oft heim, ég hef ekki komið heim í rúm þrjú ár. Það eru persónulegar ástæður fyrir því. Ég get ekki hugsað mér að fara frá Tess, og svo er ég orðin geysilega ferðakvíðin og flughrædd. Ferðalag um London myndi trúlega vera mér ofviða. Tvö flugtök, tvær lendingar. Það vex mér í augum. Ég er ekki ung lengur.

Vökunótt

Ég vaknaði kl. 4 við hundsvæl, Tess vildi út. Staulaðist niður og opnaði bakdyrnar, og beið svo þangað til hún loksins kom inn. Aftur í rúmið. Hálftíma seinna þurfti hún aftur fara út. Nú var ég svo vel vöknuð að það gekk illa að sofna. Þegar fröken Tess fór enn að væla við dyrnar um hálf sjöleitið gafst ég upp, fór á fætur og fór út með hana í göngutúr. Þegar ég var komin út fyrir garð í myrkrinu áttaði ég mig á því hvað það var draugalegt í skóginum. Svarta myrkur. Ég sá ekki gangstíginn og hafði ekki asnast til að hafa vasaljósið með mér. En við gengum samt smástund, eftir minni, þangað til Tess var búin að ljúka sér af. Það var skrýtið að vera á ferli á þessum tíma dags, hvergi ljós, allir sofandi nema við Tess. Nú sefur hún sætt í sófanum. Vonandi er magakveisan að baki.

Gleðilegt nýtt ár!

Ég sendi þeim sem þetta sjá bestu nýársóskir, með þökk fyrir liðna tíð.

Það er frost hér á fyrsta degi ársins. Við fórum í bíltúr, og ég tók myndir af nokkrum mávum spígsporandi á frosnu vatni.

Af einhverjum ástæðum eru allar myndir sem ég set inn litlar. Skyldi Blogger vera að spara?