Jólin koma

Ætlunin var að taka reglulega góða fjölskyldumynd til að setja á jólakveðjuna. Myndavélin var sett á þrífót og leiðarvísirinn lesinn, og allt sett upp samkvæmt bókinni. Svo var ýtt á takkann og sest í sófann, en árangurinn varð annar en ætlað var. Tess vildi ekki sitja fallega á milli okkar, allir eru hreyfðir, og myndavélin virðist hafa tekið tvær myndir, hverja ofaní aðra. En þrátt fyrir þetta klúður, þá sendum við ykkur öllum bestu jólaóskir og vonum að allir eigi góð og róleg jól.

Jólakötturinn

Jólagjöf fyrir hund þarf annaðhvort að vera eitthvað til að éta - eða eitthvað til að tæta í sundur. Því er til siðs á þessu heimili að prjóna jólakött (stundum rottu) til að gefa Tess í jólagjöf. Þessu verki var lokið á skömmum tíma yfir helgina, því ekki þarf að vanda til. Svo verður kötturinn pakkaður inn í jólapappír, því Tess veit ekkert skemmtilegra en að rífa utanaf pökkum, og éta - eða tæta innihaldið í sundur. .
Neðri myndin er af kettinum í fyrra, tekin á aðfangadagskvöld klukkan 10.

Skammdegi

Það hefur ekki snjóað hér, en það er kalt, sleipt og dagarnir eru stuttir. Helst vildi maður bara leggjast í hýði, og rumska í mars, þegar vetrargosarnir og krókusarnir springa út. En nú eru það blessuð jólin sem nálgast, svo það þarf að sinna ýmsu af því tilefni. Jólastressið sem ég upplifði alltaf heima þekkist sem betur fer ekki hér, enginn bakstur eða hreingerningar. Það hvílir því friður og ró yfir okkur hér, og þakklæti, því Tess er enn hjá okkur.

Í eldhúsinu

Ég var að saxa lauk í súpu, og það er merkilegt hvað hugurinn tekur á flug. Hvert sinn sem ég saxa lauk á kemur sama setningin upp í hugann:
"Kun til Deres løg."
Þessi tilvitnun er ættuð frá þeim tíma þegar dönsk blöð voru mikið lesin. Hendes Verden, Femina, Alt For Damerne. Leiðbeiningar um skynsamleg vinnubrögð í eldhúsinu: notið sama brettið til að saxa laukinn á - og notið það ekki fyrir neitt annað.
Það er svo langt síðan að ég las þetta að við "dömurnar" vourm þéraðar og af einhverjum undarlegum ástæðum er þessi setning blýföst í hausnum á mér, og dúkkar alltaf upp þegar laukur er sneiddur eða saxaður. Ég hef meira að segja farið eftir þessu, ég á eldgamalt skerbretti sem bara er notað fyrir lauk. Kun til min løg!

Hegraskömmin

Við Tess tókum daginn snemma í gær. Það var bjart veður, og við trítluðum okkkur niður að ánni eins og svo oft áður. Situr hann þá ekki þar á steini, hegrinn sem ég hef verið að reyna að mynda allt þetta ár (síðan ég fékk super zoom vélina). Nú bar alldeilis vel í veiði. Þetta var nefnilega í fyrsta skipti sem ég sá hann og var með myndavélina með mér. Ég smellti af einni mynd úr fjarska, og svo færði ég mig rólega nær og nær - - - en hegrinn sá okkur. Hann hóf sig tignarlega til flugs og flaug í átt til mín og yfir hausinn á mér. Panik, stilla vélina, FINNA hegrann, fókusera, smella af. Skoða. Æ nei.

Autofocusinn hafði fundið þessa trjágrein. Enginn hegri. Hann vinnur alltaf.

Friðarstund

Við Tess förum snemma á fætur, fáum okkur kaffisopa (ég) og hundamat (hún) og förum út í göngutúr. Það þarf að þefa af öllum þúfum, runnumog trjástofnum, til að fylgjast með hunda, katta, refa og mannaferðum síðan síðast. Og gera sín stykki (hún).
Þegar heim kemur er allt gert samkvæmt föstum reglum. Við erum vanafastar, við Tess. Hún fær cocktailpylsu, og ég hita það sem eftir er af morgunsopanum mínum í örbylgjunni, og svo fær hún sér blund í sófanum, en ég sest í hægindastólinn minn með lapptoppinn á hnjánum. Það ríkir friður og ró, og ekkert samviskubit yfir því að vera ekki að gera húsverkin, því það má ekki hafa hátt. Húsbóndinn sefur enn. Ryksugan myndi vekja hann. Þvottavélin myndi taka vatnið sem hann þarf að nota þegar hann vaknar og fer í sturtu. Annir dagsins hefjast ekki fyrr en undir hádegi á þessum bæ!

Sá ég spóa . . .

Suður í Flóa? Nei, ekki var hann nú þar, heldur í fjörunni niður við Clyde.
Og tjaldar voru þar á vappi líka. Skyldu þetta vera farfuglar að heiman?

Ófreskja í baðkarinu mínu

Ég hef aldrei verið hrifin af kóngulóm, en þar sem við búum í nágrenni við skóglendi er mikið um "gesti" sem trúlega telja það þeir eigi heima hér, en ekki við. Þetta á við um mýslur - en sérstaklega allskonar skordýr. Sú kónguló sem mér býður allra mest við kallast "giant housespider." Hún er geysistór og spretthörð, svo það er ekki auðvelt að veiða hana.

Þetta ferlíki , líklega 10cm langt, var í baðkarinu í gær, komst ekki upp en faldi sig í niðurfallinu. Hún kom svo upp þegar ég slökkti ljósið, og eftir að tappinn hafði verið settur í tókst að veiða hana með "vél" sem ég keypti í Lakeland og sleppa henni út um gluggann. Vonandi kemur hún ekki aftur.

Sinn er siður ...

Hér um slóðir má stundum sjá heimtilbúnar tilkynningar meðfram fjölförnum vegum, oftast við hringtorg. Þetta eru yfirleitt hvít lök sem fest hafa verið upp og á þeim stendur oftast eitthvað í þessum dúr: Happy 40 Fiona, eða Gordon is FORTY today. Hér eru fertugsafmæli nefnilega talin svo merkileg að fólki finnst nauðsynlegt að auglýsa þau á víðavangi. Hús þessara lukkulegu einstaklinga eru svo skreytt með blöðrum og Happy Birthday lengjum allskonar. Hér tíðkast líka að stilla öllum afmæliskortunum sínum upp í gluggakistuna, og þá auðvitað þann glugga sem snýr að götunni. Hér eru kort vinsæl, og í verslunum fást kort til nota við öll möguleg tilefni. Um jólaleitið skiptast allir á kortum, fólk réttir hvert öðru kortin, og ég fæ kort frá öllum hundagönguhópnum og öllum í götunni. Kortin eru svo notuð sem jólaskraut, þeim stillt upp á arinhilluna, hengd upp á strengi eftir endilangri stofunni - eða stillt út í glugga.

Haustganga

Loch Winnoch.

Álft á vatninu.Mávager.

Tess á leið að bílastæðinu, með stóra spítu í kjaftinum sem hún ætlaði að taka með heim.
Tess og spítan góða.

Seinnipartinn í gær fórum við í göngu meðfram Loch Winnoch, sem er einn af uppáhalds útivistarstöðunum okkar. Þar er mikið af öndum og svönum, og þeir eru spakir svo það er auðvelt að ná góðum myndum af þeim. Veðrið var óvenju gott, þurrt og bjart.

Leshópur

Leshópurinn hittist hér í gær, svo það var mitt hlutverk að velja og kynna bókina og sjá um kaffiveitingar. Sem betur fer tíðkast ekki heimabakstur hérlendis, og allir sáttir við kex með kaffinu. Síðustu daga höfum við hinsvegar átt mjög annríkt við að þrífa. Ég hef látið slíkt sitja á hakanum í ansi langan tíma, því ég var svotil einhent meðan ég var með frosna öxl og auman handlegg, og gat ekki einusinni sópað, en nú er mér batnað og ég hef enga afsökun. Við gátum náttúrulega ekki látið gestina sjá hvað allt var rykugt og útkámað, svo við tókum vel í gegn.
Hópurinn mætti svo í gærmorgun, 12 manns, og það var mikið spjallað. Bókin, The Road Home eftir Rose Tremain, er 98 bókin sem við höfum lesið síðan hópurinn var stofnaður, árið 2000.

Halloween

Hér heldur fólk uppá Halloween - en slíkur dagur þekktist ekki í mínu ungdæmi. Á Ísafirði var farið "á maska" á bolludagskvöld.
Starfsfólk í matvöruversluninni okkar hér var klætt allskonar búningum í morgun, galdranornir sátu við kassana og indíánar og beinagrindur voru að fylla upp í hillur. Seinnipartinn fara krakkar um og sníkja nammi, og á hverju ári kaupum við helling af gotteríi - í þeirri von að einhverjir banki uppá. En það kemur aldrei neinn, svo við étum allt sælgætið sjálf.

Spæta kom að fá sér í gogginn

Af öllum þeim fuglum sem koma í mat til okkar er spætan glæsilegust. Hún er svart og hvít flekkótt með rauðan blett á hnakkanum og undir stélinu. Ég tók þessa mynd útum eldhúsgluggann með aðdrætti, svo hún gæti verið betri.

Þessi er ekki tekin af mér, en sýnir vel hve flottur fuglinn er.

Uppstytta

Haust í garðinum - og ein fuglamynd.

Haustveður

Það er hvasst og blautt í dag, og garðurinn er þakinn laufi. Ég slepp við allan rakstur í ár, því ég verð að hlífa öxlinni á mér. Ég hef aldrei verið sérlega hrifin af haustlitum, því fölnuð lauf minna mig alltaf á fallvaltleika lífsins og þesskonar dapurlega hluti, en verð nú að viðurkenna að sum trén hér í kring hafa verið afskaplega litskrúðug undanfarið. Því miður hefur alls ekki viðrað til myndatöku, en ef styttir upp í dag get ég kannske náð einhverjum haustmyndum í garðinum. Sjáum til.

Sulta

Ég var að elda beikon og egg. Húsbóndinn lagði á borð og spurði: "Viltu sultu með matnum?" Hann skilur nefnilega ekki að íslendingar borða sultu með lamba og svínasteik, en ekki með fiski eða beikoni.

Loftnet

Frá barnæsku hefur húsbóndinn á heimilinu verið heillaður af fjarskiptum og öllu sem slíku viðkemur. Sérstaklega eru það loftnet, allt frá hversdagslegum sjónvarpsloftnetum uppí risastór möstur. Hann veit allt um þau sem hægt er að vita. Veðrið var gott í dag, svo familían fór í bíltúr, að skoða mastrið á Black Hill, en þaðan kemur sjónvarpið til okkar. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað þetta var spennandi fyrir okkur Tess. Hún var svo heppin að finna kanínuþef, en ég varð að láta mér nægja að taka mynd af herlegheitunum. Sem betur fer fundum við góða kaffistofu í nálægu þorpi, þar sem ég fékk kaffisopa og gómsæta gulrótarköku.

Jukkusaga

Þegar sólstofan var ný keypti ég mér litla og netta yukku. Hún óx, var umpottað, óx meira og var enn umpottað, og í vor var hún orðin svo stór að það var varla pláss fyrir neitt annað í sólstofunni. Hún eyddi því sumrinu úti í garði. Og óx. Ég veit ekki hvað ég get gert við hana, hún er núna í gestaherberginu og hálf fyllir það. Þetta er ekki í fyrst sinn sem stofuplöntur gera mér þennan grikk. Vaxa og vaxa. Víst er að yukkan er ekki beint falleg lengur. Engin stofuprýði. Hvað er til ráða? Ekki fleygir maður þessu, eða hvað?

Ísland í fréttunum

Hvað er eiginlega að gerast heima? Ég orðlaus yfir þessu öllu. Ísland er stöðugt í fréttunum hér á BBC, aðallega vegna IceSave, sem fór á hausinn í gær. Vinafólk okkar átti þar peninga, sem þau fá vonandi bætta. Ég fylgist með Mogganum á netinu, og hlusta á fréttir á RÚV og hef áhyggjur af aurunum mínum, sem ég vann fyrir hörðum höndum og geymi hjá Landsbanka og Glitni. Þvílíkt og annað eins. Ná engin lög yfir þessa menn?

Það hefur ekki rignt í þrjá daga!

Fjölskyldan fór í ferðalag í dag, upp í hálendið norðan við Glasgow. Það er strjálbýlt og mjög fallegt, og við fórum í smá göngutúr um skóglendið. Myndavélin var með, en þessi sveppur er nú það sem mér fannst merkilegasta myndefnið.

Nokkuð nýtt?

Nei, ekkert að frétta. Í gær fórum við í matarinnkaup fyrir hádegi og eftir hádegi tók ég smá húsverkatörn. Eftir þrjúkaffið, sem er mjög fastur liður á heimilinu, fórum við í apótekið, og í göngutúr í skóglendinu bak við apótekið. Það er einn að uppáhaldsgöngutúrum Tess, því það búa þar kanínur. Það hellirigndi. Við höfðum kjötbollur í matinn.
Í morgun fórum við Tess niður að á, þar sem hún fékk sér góðan sundsprett. Ég hitti kunningjakonu, sem labbaði með okkur heim. Í dag fer ég í “te” til Eleanor vinkonu minnar, sem er nýkomin af spítala. Ég ætla að taka með mér kökur, tímarit og spennandi bók handa henni. Ég ætla að hafa steikta ýsu í kvöldmatinn.

Löberinn

Þegar mánuðirnir byrja að enda á -ber, þá dreg ég fram jólalöberinn. Oftast sauma ég bara nokkur spor á hverju hausti, því það er svo erfitt að telja út og horfa á sjónvarp á sama tíma. Ég er búin að vera að sauma þennan löber í átta ár en er enn ekki hálfnuð. Löberinn var áður í fórum Huju heitinnar frænku minnar. Hún átti það til að kaupa sér allskonar útsaums verkefni, sem hún kom ekki alltaf í verk að sauma. Áður en hún flutti í Sunnuhlíð gaf hún mér þennan löber, ásamt klukkustreng og veggstykki. Ég er búin að sauma smávegis af klukkustrengnum, en er ekki byrjuð á veggstykkinu. Ég hlakka til að fást við þessar bróderingar – einhverntíma í framtíðinni. Þegar ég er búin með löberinn.

Ertu að hekla?
Húsbóndinn er ekki vel að sér um hannyrðir kvenna. “Hvað ertu að prjóna?” spurði hann. “Nei, ég er að hekla dúllu” svaraði eiginkonan myndarlega. Þegar hún gróf upp löberinn góða og hóf krosssaumaskap spurði hann: “Ertu að hekla?”

Gufan

Við erum búin að kaupa okkur “net útvarp.” Þetta er tæki sem tengist þráðlaust við innanhúss kerfið og internetið, svo við getum hlustað á allar þær tíu þúsund útvarpsstöðvar sem senda út á netinu. Þar á meðal Útvarp Reykjavík. Mikið finnst mér notalegt að hlusta á gömlu gufuna á meðan ég fæst við eldhúsverkin. Veðurfregnir, tilkynningar, Óskalög Sjómanna, morgunleikfimi með Halldóru Björnsdóttur. Ég hef meira að segja gert æfingarnar núna í nokkra morgna. Þær eru greinilega ætlaðar gömlu og stirðu fólki, og henta mér því vel núna.

Gamlingjar

Eftir tveggja tíma törn í garðinum sitjum við hér bæði tvö, gjörsamlega uppgefin. Við vorum að snyrta til, klippa ofvaxna runna og hreinsa úr sér vaxnar plöntur. Við erum orðin svo ellihrum að það þarf ekki meira til. Það er alveg á hreinu að ég þarf að fara að ráða staff. Garðyrkjumann, og afhverju ekki húshjálp? En ansi er ég nú smeik um að það yrði erfitt að fá húsbóndann til að samþykkja slíkt bruðl.

Rauð sólblóm

Ég sáði sólblómafræjum í vor, eins og ég hef gert undanfarin ár. Þau eru hávaxin og blómstra seint. Í ár eru þau ekki gul, heldur rauð. Glæsilegt!

Vanagangur

Þegar lífið gengur sinn vanagang er ekki frá mörgu að segja. Tess er svo til batnað, en ég fékk illa í bakið fyrir þremur vikum, og gekk við staf. Mig grunar að það hafi verið vegna þess að Tess gat ekki farið út að ganga eins og venjulega, svo ég stirðnaði upp. Við erum nú aftur farnar að fara út að labba á morgnana og lengjum göngurnar smátt og smátt.
Það rignir eins og hellt úr fötu þessa stundina, en það er ekkert nýtt, það rigndi allan ágúst. Í fyrra rigndi líka allan ágúst, og hélt áfram allan veturinn. Hér þarf maður að sætta sig við vætuna og að vaðstígvélin eru best.

Medalíur

Bretar, og þá einkum bretinn eiginmaður minn, eru ákaflega stoltir af árangri sínum á Ólympíuleikunum. 48 medalíur fengu þeir. Ég benti honum á að bretar eru 64 milljónir talsins. Það myndi því teljast vera svona circa ein medalía á hverja 1.300.000 íbúa. Það þykir okkur íslendingum aumingjaleg frammistaða, því við fengum rúmlega fjórum sinnum meiri medalíu - miðað við íbúatölu náttúrulega.

Hundadagar

Fröken Tess er nú á batavegi eftir aðgerðina, okkur til mikillar gleði. Við höfum skipst á að vaka yfir henni, dag og nótt. Fyrstu sólarhringana leið henni illa, og við fórum með hana til dýralæknisins daglega til að fá verkjastillandi sprautu og fúkkalyf til að vinna endanlega á sýkingunni. Hún gat ekkert étið og átti bágt með að leggjast niður, svo hún staulaðist hér um húsið, vælandi þangað til hún gat ekki meira. Þetta er sem betur fer yfirstaðið, hún er farin að éta og getur gengið og sest og lagst. Aðal vandamálið núna er að passa að hún nagi ekki saumana á kviðnum.

Tess er komin heim

Við sóttum Tess á "spítalann" í gær. Hún var ekki farin að éta neitt eftir aðgerðina, og ég var beðin um að koma með dolluna hennar og eitthvað sem henni þætti gott. Hún var afskaplega glöð að sjá okkur og fór strax að borða kjúklinginn sem ég færði henni. Hún er voða aum öll og á bágt, skjögrar um og veit ekki hvar hún vill vera. Við skiptumst á að vera hjá henni, hún er aldrei ein. Hún á að fara til dýralæknisins í hádeginu, og fá sprautu.

Heilsufar

Okkar líf snýst um Tess, og það gengur á ýmsu. Þegar hún veiktist var okkur sagt það væru líklega æxli í lungum og/eða lifur, og stutt eftir. Fúkkalyf sem henni voru gefin gerðu samt kraftaverk, og á föstudaginn var elsti og reyndasti dýralæknirinn komin úr sumarfríi, skoðaði Tess og sagði að þetta væri sýking í legi. Tess er nú á sterkum fúkkalyfjum, og ef lungun eru í nógu góðu ástandi fer hún í stóra aðgerð á næstunni. Ef ekki, þá missum við hana. Auðvitað vitum við að hundar lifa ekki að eilífu, og það kemur að því fyrr eða síðar að hún fer, en við viljum hafa hana hjá okkur eins lengi og nokkur kostur er.

Skárri

Tess er farin að éta og við fórum smá göngutúr í kvöld. Hún er miklu hressari, svo lyfin hjálpa. Hún labbar eins og fyllibytta, en lætur það ekki trufla sig. Það þarf að þefa af hverju strái.

Tíu og hálft ár

Í rúman áratug höfum við verið lítil og óaðskiljanleg fjölskylda. Við þrjú. Við höfum varla verið án hvers annars í meira en nokkra klukkutíma í einu, og endurfundir hafa alltaf verið gleðilegir. Sú sem allt hefur snúist um, okkar heittelskaða Tess, er nú mikið veik. Hún veiktist aðfaranótt föstudags, var reyndar búin að vera lasin áður, en hresstist. Við fengum dýralækni heim, og hún fór á dýraspítalann í rannsókn. Allt bendir til þess að hún sé komin með krabbamein í lifur. Hún kom aftur heim í gær, og við skiptumst á að sitja hjá henni, dag og nótt. Þetta eru erfiðir tímar.

Nú er sumar . . . o.s.frv

Það er 22 stiga hiti og glaðasólskin í dag.

Eldhúsdyrnar. Við keyptum lítið borð og tvo stóla í vor sem við notum mikið.

Eldri hluti garðsins. Hér þarf að fara að "trimma" aðeins.

Gróðurinn er orðinn of hávaxinn.

"Nýji garðurinn". Hér vantar ekki litina.

Ég sáði blómafræjum kringum gamla trjástofninn.

Lavatera. Uppáhalds plantan okkar.

Þetta kallaðist "hortensía" í gamla daga á Ísafirði, og var stofublóm. Hér heitir þetta "hydrangea" og vex vel utandyra.

Sumarkvef

Hósti, hnerrar og stöðugar snýtur. Hausverkur og kverkaskítur. Ekki bara ég, heldur við bæði. Fórum samt í göngutúr í gær, ég tók nokkrar myndir.

Engin mynd

Ég geng niður með ánni hér svo til daglega. Tess veit ekkert skemmtilegra en að snuðra um í gróðrinum og busla í ánni. Öðrumegin árinnar er flatlendi, hinn bakkinn er brattari og þar vex hávaxinn gróður og sef og þar heldur sig gjarnan myndarlegur gráhegri. Ég hef oft reynt að ná mynd af þessum fugli, en það er ekki einfalt. Gamla myndavélin hafði ekki nógu góðan aðdrátt, en síðan ég fékk þá nýju hef ég gert margar tilraunir til að taka mynd af hegranum, en þegar myndavélin er höfð með i morgungönguna, þá sést enginn fugl. Þegar ég er myndavélarlaus, þá stillir hann sér upp í sefinu, reigir hálsinn og stendur grafkyrr.
Í morgun fórum við Tess snemma, tvær einar. Hegrinn myndi örugglega vera á árbakkanum að veiða sér í morgunmatinn. En það sást enginn fugl. Tess óð út í ána, og fiskur spratt uppúr vatninu fyrir framan hana. Hún var alveg forviða og reyndi að elta hann. Auðvitað gerðist það of hratt fyrir mig og mína myndavél! Ætli það sé ekki skynsamlegast fyrir mig að taka bara myndir af blómum.

Uppáhaldsfugl

Þetta er spæta, eða "great spotted woodpecker." Þetta er sjaldgæfur og styggur fugl, en hneturnar eru ómótstæðilegar og hann hefur gogginn til að ná þeim. Ég tók þessa mynd út um gluggann í morgun. Því miður flaug einn svona fugl á rúðu hjá okkur í síðustu viku, og dó. Þeir fljúga geysihratt, og hann hefur líklega blindast af sól. Það var mikið áfall.

Ég er svartþröstur

Fyrir þremur vikum var ég egg, en nú er ég orðin stór, og kann að fljúga. Ég á heima í garði þar sem eru ýmis þægindi. Góðir runnar til að fela sig undir, matur er borinn fram tvisvar á dag, og svo er hér ágætt fuglabað.

Ég er einkabarn, líklega hefur einhver gætt sér á systkynum mínum, svo mamma passar mig vel. Hún rekur alla fugla í burtu með látum, meira að segja pabba minn, og flýgur skrækjandi upp og ræðst á dúfurnar þegar þær koma inn til lendingar. Þær gætu nefnilega verið ránfuglar.

Baðið er hressandi.

Hér er ég með mömmu minni. Hún matar mig enn, en ég er að læra að borða sjálf. Uppáhaldsmaturinn okkar beggja eru epli.

Litaval

Það er eins og garðurinn viti hvaða litir passa best saman. Fyrst í vor var allt í gulu, svo tóku bláklukkurnar við, en nú er það hvítt og fjólublátt. Allt í stíl. Þetta er ekki verk garðyrkjusnillings, heldur bara óvart. Hér var plantað samansafni af afgöngum úr öðrum beðum, gjöfum frá nágrönnum og vinum og slatta af plöntum úr gróðrarstöðinni, að ógleymdum "foxgloves" - sem vaxa villtir hér um allt.

Sólskin á sunnudegi

Svona fallegt sóleyjahaf veldur því að við getum ekki hugsað okkur að slá.

Bóndarósin var upphaflega í garðinum hans Williams í Renfrew,

en við tókum hana með hingað. Tíu árum seinna blómstrar hún enn.

Valmúar og kornblóm.

27. maí, 1978.

Ég á þrjátíu ára stúdentsafmæli í dag. Þegar ég hugsa til baka, þá er eins og þetta hafi verið í fyrra lífi, eða einhver allt önnur Ella. Það hefur svo margt gerst og svo margt breyst. Útskriftardagurinn er bjartur og fallegur í minningunni. Við fórum heim í Stóragerði, skáluðum í kampavíni og borðuðum kransaköku, og ég fékk stúdentarósina frá pabba. Í vinstra horninu á myndinni er pínulítil Gagga.

Vorveður

Við gátum snætt utandyra á hádeginu í gær.

Garðurinn er orðinn sumarlegur.

Þetta er "nýji garðurinn" - þar sem stóra tréð var áður.

Ég hef lagt gríðarlega vinnu í þennan part, því hann blasir við götunni.


Nauðsynlegt viðhald.