Árangur

Myndin  til vinstri: Janúar 2010. Myndin til hægri: Október 2010. 

Bróderí

Ég var að leita að krossgátu á heimasíðu The Guardian, en rakst á Cross-stitch tengil. Ég hef gaman af að sauma út, svo ég klikkaði á tengilinn - og upp kom krosssaumsmynstur af Wayne Rooney!

Klikkuð kona

Við vorum stödd í Johnstone í gær,  á aðaltorginu, þegar flugvél í aðflugi að Glasgow velli flaug lágt yfir.  Þegar ég sá að þetta var Flugleiðavél (má kannske ekki kalla það Flugleiðir lengur, Icelandair, þá), gat ég ekki stillt mig og vinkaði og vinkaði.  Hvað skyldi fólk hafa haldið? Klikkuð, þessi. Mér er svo sem sama.

Sveltikúr

Þetta er lengsti og strangasti megrunarkúr sem ég hef farið í um ævina, og hef ég reynt þá allmarga. Ég byrjaði 10. febrúar, fyrir meira en átta mánuðum, og hef ekki "svindlað" í eitt einasta skipti.  Ég borða ekki sætindi,  brauð, kökur, feitmeti, kartöflur eða pasta og hef ekki smakkað áfengi af neinu tagi, nema sherryglasið sem ég fékk mér þegar Gordon Brown sagði af sér.  Þegar ég var yngri hefði ég snar lést á svona matarræði, en nú gengur þetta allt hægar. Samtals er ég samt laus við  25 kíló.  Ég setti mér í upphafi að losa mig við 30 kg, svo það eru enn fimm eftir, og þau eru þrá.  Það er samt engin uppgjöf í mér, aðalatriðið er að fitna nú ekki aftur.

Skordýr

Þegar kólnar og dimmir reyna öll skordýrin í skóginum að finna sér smugur til að skríða í, og það er langt frá að húsið sé skordýrahelt.  Á morgnana er oft könguló í sturtubotninum eða í vaskinum á baðinu, sem þarf að veiða og fleygja út um gluggann, en þegar ég opna gluggann þá fljúga geitungar inn, oft margir, það er nefnilega stórt hreiður undir þakskegginu. 
Þegar ég kom niður í morgun og kveikti ljós í eldhúsinu hljóp sú stærsta og sprettharðasta kónguló sem ég hef séð yfir gólfið. Mér tókst að veiða hana í glas, opnaði bakyrnar og fleygði henni út - og inn flaug geitungur. Stór og feitur.  Oj bara. Nei, hvað sé ég - er ekki önnur könguló að hlaupa um gólfið - eða er helv. komið inn aftur?

Ekki beint frýnileg, þessi. 

Hundalykt

Einu sinni á ári hittist leshópurinn hér hjá mér. Sá merkisdagur er á morgun. Klukkan 10.30 á ég von á 10 manns á besta aldri, sem öll hafa lesið bókina sem ég valdi (My Antonia eftir Willu Cather) og eru tilbúin með skoðanir með og á móti. 
Dagurinn í dag hefur farið í allsherjar herferð gegn hundalykt. Það er nefnilega þannig að þegar maður á hund, þá hættir maður að finna lyktina af honum. Maður verður samdauna. Þegar ég kem í önnur hús, þar sem hundar eiga heima, þá finn ég alltaf hundalykt. Ég get rétt ímyndað mér að ókunnugir fái góðan skammt þegar þeir koma hingað, því hundar lykta verr eftir því sem þeir eldast, og Tess er ekki ung lengur. 
Ég er búin að þvo allar mottur, teppi og allt sem tilheyrir Tess og hennar mörgu bælum víðsvegar um húsið. Ég er búin að úða mublubóni á öll húsgögn sem það þola, og þvo öll gólf með Flash Febreeze.  Flöskur af Airwick standa opnar hér og þar um húsið og Glade lyktareyðir er í rafmagnsinnstungu í holinu. Klósettið ilmar af Toilet Duck og Mr Muscle Bathroom. Húsbóndinn segist bara vona að allar þessar kemísku gufur reageri ekki saman og úr verði sprenging. 
Eitt er víst, það er ekki hundalykt af neinu hér - nema hundinum.