Íkornastríð

Húsbóndanum er mein illa við íkorna. Þeir eru nefnilega snillingar við að rupla hnetunum sem eru ætlaðar fuglunum, og þeir eru svo sterkir í kjálkunum að þeir naga vírnetið í fóðurstauknum til að ná hnetunum út. William hleypur út oft á dag til að reka íkornana burtu og hann eyðir löngum stundum í að gera við netið, með vírspottum og litlum verkfærum, en um leið og staukurinn er hengdur upp aftur birtist Korni litli. Ýmis ráð hafa verið reynd. Tómar tveggja lítra gosflöskur hafa verið hengdar á fóðurstatívið, til að hræða íkornann, og það nýjasta, smyrja prikið sem fóðrið er hengt á með matarolíu. Þá geta þeir ekki klifrað upp, og það er ansi kómiskt að sjá þá reyna. En það dugar ekki lengi, olían þornar upp, eða þurrkast af á kviðnum á klifrandi íkornum. Ég á afskaplega bágt með að taka þátt í þessu íkornastríði, því mér finnst þeir svo sætir!

Það rignir

Það hefur verið leiðindaveður hér í marga daga. Rok og rigning og miklu kaldara en fólk hér á að venjast á þessum tíma árs. Þessa stundina er eins og hellt úr fötu, en hérlendir myndu segja að það rigndi hundum og köttum.
Ég eyddi mörgum stundum í garðinum í mars og apríl, og upprætti allt illgresi, snyrti beð og sáði blómafræjum. Svo kom votviðrið og allur gróður hefur tekið hömlulausan kipp, vaxið úr sér og dottið um koll. Það á jafnt við um garðplöntur, gras og illgresi. Það verður mikið verk að koma lagi á málin þegar vindinn lægir og það styttir upp. Þangað til hef ég góða afsökun til að hafa það bara náðugt og lesa bók, eða leika mér á tölvunni. Það er ekki hundi út sigandi.