Tvær telpur

Þessi mynd var í kassa með myndum sem hafa fylgt mér alla ævi, allt frá Ísafjarðarárunum. Þetta eru gamlar fjölskyldumyndir sem flestar voru í eigu mömmu og pabba. En hvaða telpur eru þetta? Það hafði ég ekki hugmynd um. Aftan á myndinni stendur Laufey og Elinóra Magnúsdætur, en það hjálpaði ekki, ég kom þeim ekki fyrir mig.

Ég fór því á tölvuna og fletti þessum nöfnum upp í Íslendingabók og fékk svar. Þetta eru elstu dætur Magnúsar Hálfdánssonar, bróður Elíasar Hálfdánssonar afa míns.

Laufey Magnúsdóttir, fædd 13. mars, 1910. Dáin 1. mars 1928, tæpra átján ára. Elinóra Magnúsdóttir, fædd 7 des. 1912. Dáin 10. maí 1935, 22 ára. Þriðja systirin, Hrefna, fæddist 1913 og dó 1925.

Laufey er fædd sama ár og mamma, þær hafa kannske þekkst sem börn. Magnús og Halldóra kona hans eignuðust síðan fjögur börn sem öll lifðu og áttu afkomendur. Það fólk þekki ég ekki.

Klifrað í trjám

Handan við girðinguna okkar er gangstígur, og fyrstu árin hér var þó nokkur ófriður af honum. Unglingahópar fóru þarna um og skemmtu sér við að fleygja drasli inní húsagarða eða henda eggjum í glugga, svo við gróðursettum skjólgarð með hraðvöxnum trjám milli okkar og stígsins.
Sem betur fer eru unglingarnir líklega uppteknir við aðra skemmtan þessa dagana, svo það er orðið friðsælt hér, en trén hafa vaxið og voru orðin einir 5 metrar á hæð. Okkur fannst kominn tími til að taka af þeim toppana. Í gær var svo hafist handa. William klifraði upp í háan stiga og ég stóð og studdi og handlangaði verkfærin. Því miður eigum við engin tól sem henta, svo notast var við greinaklippur og gamla sög, ættaða frá Ísafirði. Pabbi notaði þessa sög til að saga sviðahausa, og hún er ansi bitlaus. Þar sem William þurfti að halda sér með annarri hendi hafði hann bara eina lausa til að saga, svo þetta var mikið verk og tók langan tíma. Á endanum tókst þó að saga af toppa á stærð við meðal jólatré af tveimur trjám. Tvö eru eftir, því við vorum orðin uppgefin, enda komin af léttasta skeiði bæði tvö. Í dag höfum við svo hvílt lúin bein.
Myndir er af trjánum áður en við réðumst á þau. Girðingin er tæplega 2m há. Rauða strikið sýnir hvað þau eru stór núna.

Loksins!

Loksins náði ég sæmiegri mynd af hegranum sem býr á árbakkanum. Ég er búin að gera margar tilraunir gegnum árin, en hann hefur alltaf flogið í burtu áður en ég hef verið búin að stilla aðdráttinn. Í gær var hann óvenju rólegur.

Úr daglega lífinu

Vinafólk okkar kom í heimsókn á laugardaginn. Þau eru á leið í ökuferð um Frakkland, og höfðu keypt sér SatNav tæki (TomTom), sem þurfti að stinga í samband við tölvu og updatera á netinu. Þessi heiðurshjón eru svo ótæknileg að það jaðrar við fötlun, en hafa samt mikinn áhuga á allskonar græjum og kaupa mikið af þeim, en geta svo sjaldan lært að nota neitt af þeim. Þau kunna ekki á DVD spilarann, þau kunna ekki að flytja myndir af myndavélinni á tölvuna og hafa aldrei komist uppá lag með að nota internetið. Það er sama hver hjálpar þeim og kemur hlutunum í gang, það er eins og það hvíli einhver álög á þeim, því ekkert virkar. Við William erum yfirleitt kölluð til hjálpar og höfum eytt löngum stundum við uppsetningar og aðstoð, en ekkert dugar.
Þetta TomTom tæki virtist nú samt vera lítið mál, ég tengdi það við tölvuna mína og byrjaði að hlaða inn. Allt í einu stoppaði allt. Netið datt út. Netútvarpið þagnaði. Við William prófuðum að starta öllum okkar tölvum, en án árangurs, enda reyndist routerinn sem stjórnar innanhússnetinu vera dauður. Við reyndum allt sem okkur datt í hug, og tókst að komast í samband í smástund, en svo datt allt út aftur. Þar sem frúin átti pantaðan tíma hjá einhverjum skottulækni, fóru þau og skildu tækið eftir. Þegar þau keyrðu í burtu fór allt sjálfkrafa í gang, eins og álögum hefði verið lyft af húsinu.
Ég kláraði að updatera TomTom, sem setti sig strax í samband við gervihnött og sagði mér hvar ég væri stödd, og William andaði léttara því það er ekkert sem truflar hann eins mikið eins og þegar eitthvað VIRKAR ekki. Það eina sem ekki vildi í gang aftur var netútvarpið, og var restinni af deginum eytt í að reyna að fá það í lag.
Um kvöldmatarleitið kom frúin og sótti TomTom. Þegar við vorum búin að fylgja henni til dyra heyrðum við músik. Netútvarpið var komið í gang!
Getur verið að það sé til fólk sem hefur svo öfluga anti-tech áru að öll tæki fari í kerfi? Við erum farin að hallast að því.

Leðurblaka

Ég fann agnarlitla leðurblöku á stéttinni við bakdyrnar í gær. Ég hafði heyrt af þessum skepnum hér, an aldrei séð, því þær fara á kreik þegar dimmir. Það var sól, og greyið hafði augljóslega villst, líklega nývöknuð úr vetrardvala og rugluð. Við fórum með hana upp í garðshorn, þar sem eru þéttir runnar, og hún festi sig strax á grein, hangandi á haus. Vonandi fór hún svo á kreik þegar dimmdi og fann ættingja sína. Ég tók ekki mynd af henni, vildi ekki hræða hana, svo ég fann þessa á netinu.

Kaffipása

Eftir góða törn í garðinum tókum við borðið okkar og stólana út í fyrsta sinn á þessu vori. Á milli okkar má sjá Tess, að reyna að næla sér í kökubita.