Innilokun

Í gær hlánaði loksins, hitinn fór yfir frostmark í fyrsta sinn í margar vikur. Það er því bærilegra hér innandyra. Úti er snjórinn að bráðna og eftir eru mikil svellalög, þannig að það er stórhætturlegt að fara neitt, sérstaklega fyrir halta kerlingu eins og mig. Ég sit því hér enn, í stólnum mínum, þar sem ég er búin að sitja í þrjár vikur. Það er nú ekki laust við að smá innilokunarkennd sé farin að gera vart við sig.  Þar sem ökklinn og úlnliðurinn eru á mjög góðum batavegi get ég nú vonandi bráðum farið að sinna vanræktum húsverkum, eiginlega hlakka ég bara til að taka allt í gegn. Þrífa ísskápinn, bakarofninn, rútta til í skápum og skúffum.  Mikið verður það gaman!

Gleðilega hátíð!

Við William sendum öllum vinum og vandamönnum bestu óskir um gleðileg jól og farsælt komandi ár, með þökk fyrir liðin ár.

Ella litla

Þessi mynd af mér var tekin 15. ágúst 1945. Góð vinkona pabba og mömmu, Valgerður Stefánsdóttir, sendi mér hana með jólakorti. Ég man eftir þessari mynd, hún var til heima, og pabbi hafði hana alltaf í ramma á hillunni hjá sér. Með árunum hafði hún fölnað, gulnað og bögglast, en hér er ég svo búin að fá splunkunýja útgáfu.  Mikið gladdi þessi sending mig.  Þarna sit ég á "stakketinu" fyrir framan hús í Skriðu, þriggja og hálfs árs gömul, með kisuna okkar. 

Þorláksmessa 2010

Það er ekkert lát á vetrarhörkunum hérlendis, og svona er umhverfið núna. Þykkt hrím á trjánum og harðfrosin jörð. Í dag var frosið 9 stig um miðjan daginn.  Hvít jól eru ekki efst á óskalistanum okkar í ár! 

Ólukkans ekkisen

Ég datt á svelli á miðvikudaginn. Eftir nokkurra daga innilokun vegna snjóa vorum við orðin bæði mjólkur- og brauðlaus, en yfirvöld höfðu beðið fólk að hreyfa ekki bíla að nauðsynjalausu, svo við dúðuðum okkur og gengum af stað í næstu búð. Á svellbunka á gangstíg við búðina datt ég illa. Ég stóð upp, en þá leið yfir mig svo ég datt aftur, og gat ekki staðið upp. Fólk dreif að og hringt var á sjúkrabíl. Fyrst var mér sagt að ég væri brotin bæði um ökkla og úlnlið, en mynd sýndi að ökklinn er óbrotinn. Hendin gæti verið brotin. 
Ég er aðeins farin að geta staulast um húsið, en þar sem hægri hendin er í spelku get ég bara notað fingurna. Ég hef því hægt um mig, sit í stólnum mínum og hef miklar áhyggjur af öllu sem er ógert.  
Það bætir ekki úr skák að þessi frostavetur sem hér ríkir á að halda áfram. Það á að kólna aftur eftir smá hlé, og jafnvel snjóa meira. Ég er ekki viss um að mig langi til að eiga heima hér lengur. 

Jólatréð mitt

Í jólakassanum mínum er lítil tréaskja og í henni geymi ég jólaskraut sem fylgt hefur mér alla ævi. Skraut sem var á jólatrénu í Skriðu í gamla daga, sumt jafnvel eldra en ég. Sumt af þessu gamla skrauti er heimatilbúið, litlar kerlingar og blóm úr krep pappír sem mamma bjó til, og þarna eru æva gamlar kúlur, fuglar með klemmu, pappírsfiðrildi og músastigar. Allt var þetta undur fallegt í mínum augum þegar jólatréð var skreytt á Þorláksmessukvöld, undir upplestri jólakveðjanna í útvarpinu. 
Ég hef ekki notað þetta gamla skraut síðan þá, ég keypti mér gervitré og nýtt skraut þegar ég eignaðist mín a fyrstu íbúð, og hef smá bætt það safn gegnum árin, en í ár datt mér í hug að taka fram öskjuna - og nota bara gamla dótið. Þarna er jólasveinninn minn, og jarðarberið, sem var alltaf uppáhaldið mitt. Bláa kúlan, rauða kúlan og kúlan sem ég fékk að velja sjálf í búð á Ísafirði fyrir jólin. Líklega 4-5 ára.  Minningar, miningar.

Laugardagur 4. des.

William og Tess viðra sig í skammdeginu.

Skotar skjálfa

Skotar kunna ekki að byggja vindheld hús. Á hverjum vetri eru fjölmiðlar fullir af ráðleggingum hvernig halda skuli á sér hita (þrjár, fjórar peysur, húfur og treflar innandyra, auka teppi), og gamalt fólk fær smá uppbót á ellilífeyririnn, til að borga hitareikninginn. En þó kyndingin sé á fullu, þá rýkur hitinn bara beinustu leið upp í andrúmsloftið. Hús eru nefnilega ekki einöngruð. Í staðinn er haft loftrúm milli út og innveggja, en vegna þess hvað allt er óþétt, þá er lítið gagn í því. Hið opinbera er nýfarið að veita fólki styrki til að einangra húsin sín, með því að bora göt í útveggina og sprauta hvoðu inn á milli veggjanna.  Margir skúrkar hafa séð þarna matarholu, og ganga á milli húsa og bjóða fólki þjónustu sína. Þeir sjá um að fylla út eyðublöðin, taka út styrkinn - og "einangra" húsin, en oft er það bara "í þykjustunni." 
Miðstöðvarkynding er frekar nýtt fyrirbæri, og enn er tekið sérstaklega fram í fasteigna auglýsingum ef hús hefur slíkan lúksus.  Fyrstu húsin sem byggð voru hér í hverfinu eru ca 30 ára, og öll óeinöngruð, án miðstöðvar og með einfalt gler í gluggum. Eigendur hafa svo smátt og smátt bætt úr þessu eftir efnum. Okkar hús var byggt 1998, og er geysilega "modern" með tvöföldu gleri og gaskyndingu, en ofnarnir eru allir svo litlir að þeir ná engan veginn að hita upp húsið. Það bætir ekki úr skák að það er svo illa byggt að það gýs kalt loft upp með gólflistum og undir allar hurðir. Sömuleiðis er engin einöngrun undir gólfinu, svo gólfkuldi er mikill.  Hálfgerður hjallur. Skrýtið að Skotar skuli ekki hafa lært neitt af nágrönnum sínum í norður Evrópu, sem allir kunna að byggja sér þétt hús.
Það er kalt úti núna svo hér sitjum við, ég vafin í stórt flísteppi, og eiginmaðurinn með kuldaúlpuna á hnjánum. Meira að segja Tess er vafin í teppi.