Útför

Einn af stofnendum leshópsins míns dó út beinkrabbameini um daginn, aðeins þremur mánuðum eftir að hann greindist með sjúkdóminn. Hann gekk örugglega með þetta í nokkur ár, án þess að hafa hugmynd um það.
John var maður sem lifði lífinu fram í fingurgóma. Hann fylgdist með öllu sem var að gerast á menningarsviðinu og var best lesni maður sem ég hef kynnst. Hann hafði þann sið að skrifa alltaf niður titla þeirra bóka sem hann las, og gefa þeim einkunn, frá 0-10. Þetta hafði hann gert alla ævi og var listinn orðinn langur.
Við vorum við útför Johns á þriðjudaginn. Mikill fjöldi fólks var við athöfnina, sem fór fram að sið humanista. John var ekki trúmaður, en hann var formaður heimspekifélagsins í Glasgow. Svo vill til að í leshópnum er kona sem sér um "helgi" athafnir humanista, og hún sá um útförina, skv hans ósk. Minningarorð voru flutt af Barry, leshópsfélaga og vini Johns, og  Claire, dóttir Johns las ljóð. Tóslistin var afar falleg - klassísk og valin af fjölskyldunni. Þetta var falleg athöfn. Nú er bara að sjá hvort leshópurinn okkar lifir af þennan mikla missi.

Tölvur

Ég á fimm.
1. Gamla Dell fartölvan. Stór og þung og geysilega sein að vinna. Henni var lagt fyrir mörgum árum.
2. Dell borðtölvan. Hún er í "kamesinu" mínu, og er í góðu formi.
3. Net tölvan. Hún er lítil og nett, en á erfitt með að gera nema eitt í einu.
4. Litla Samsung Galaxy lófatölvan. Uppáhalds leikfangið mitt. Alltaf við hendina.
5. HP fartölvan. Hún var lengi uppáhaldið mitt, en bilaði fyrir rúmu ári. Húm hætti skyndilega að ná netsambandi. Ég hef eytt löngum stundum í að reyna að finna út hvað er að, því hún á það til að ná sambandi í smátíma, en detta svo út aftur. Það gerðist í morgun, mér datt í hug að kveikja á henni - og viti menn, hún virkaði. Allt fór að koma inn, Microsoft, 78 "updates", vírusvörnin, System Mechanic; ég sá fram á skemmtilegan dag við að koma öllu í samt lag. En Adam var ekki lengi í Paradís., Netsambandið hvarf aftur, og ég hef ekki hugmynd um hvað veldur. Skyldi duga að sparka aðeins í hana? Það hjálpar þegar þvottavélin stendur á sér.

Fórurnar mínar

Þennan útskorna kistil átti mamma. Síðan ég eignaðist hann hef ég geymt það sem mér var kærast á hverjum tíma í honum, og svo er enn. Pabbi byrjaði að kalla kistilinn "fórurnar" - eftir að ég sagðist eiga eitthvað í fórum mínum sem reyndist geymt í kistlinum. Síðan hef ég alltaf kallað kistilinn fórurnar mínar.
Ég tók til í honum í vikunni. Fjarlægði það sem ekki skiptir lengur máli, og bætti einu og öðru í hann sem mér er annt um. Meðal þess sem á í fórum mínum núna eru prjóna- og saumadót eftir ömmur mínar, Elínu og Ingibjörgu. Þarna eru líka minningargreinar um pabba, bréf frá dætrum Halla þegar þær voru litlar, heillaskeyti sem pabbi og mamma fengu þegar ég fæddist, teikningar eftir Halldór afa minn, kort sem mér hafa verið gefin, og stélfjaðrir af Teresu. Ég ætla að setja hálsólina hennar Tess í kistilinn, en ekki strax. Enn er alltof sárt að líta hana augum, svo hún er í plastpoka uppí skáp.

Flugeldar

Hér var "bonfire night" í gær, til að minnast Guy Fawkes, en hann gerði misheppnaða tilraun til að sprengja upp þinghúsið í London  árið 1603. Fólk kveikir í bálköstum og sendir upp flugelda. Allt er þetta nú í minni kantinum, og jafnast ekki á við Gamlárskvöld í Reykjavík.
 Ég er ekki hrifin af flugeldum, vegna þess að ég veit hvað dýrin, bæði húsdýr og vilt, hræðast þetta. Rebbinn sem við gefum alltaf smá bita á kvöldin lét ekki sjá sig, hefur líklega kúrt nötrandi í greninu sínu, og ég get rétt ímyndað mér hvað fuglarnir hljóta að hafa verið hræddir. Heimilisdýr eru mörg á róandi lyfjum þetta kvöld. Hinsvegar var hún Tess okkar aldrei hrædd, sem betur fer, og ég man ekki betur en þegar ég átti páfagaukinn Teresu, þá hafi ég oft staðið við gluggann  heima á Gamlárskvöld með hana á öxlinni, vaggandi sér af spenningi, fylgjandi hverri rakettu með augunum.

Þoka

Veðurfarið hefur verið þolanlegt þessa viku, og við William höfum verið dugleg og farið í hressandi göngu á hverjum morgni. Í gær fórum við líka í langan göngutúr seinnipartinn. Nú er hinsvega niðaþoka, og ég er ekkert áfjáð í útivist.  Ég hlýt að eiga inneign eftir að hafa farið í tvo göngutúra í gær, en William þvertekur fyrir að það megi að flytja göngutúrainneign milli daga.

Halloween

er á mánudaginn. Hér myndast menn við að halda uppá þetta, grasker eru sumsstaðar sýnileg og sumir hengja eitthvað draugadrasl upp hjá sér. Samkvæmt hefðinni mega börn fara í grímubúninga og ganga á milli húsa og sníkja sælgæti, en það er með þetta eins og annað hérlendis að hátíðabrigði eru ekki í hávegum  höfð. Skotar eru svo kalvínískir í sér að það má ekki gera sér neinskonar dagamun. Þessvega koma hér aldrei börn í sælgætisleit. Við kaupum alltaf poka af Maltesers og Milky Way eða Mars, og ég set í skál, tilbúin að bjóða, en við höfum bara tvisvar fengið gesti þessi 14 ár sem við höfum verið hér.
Það fer samt ekki á milli mála að jólin eru framundan, kaupmenn sjá um að minna mann á það. Í september fóru jólakort og jólamatur að sjást í búðum, og nú eru bæjarfélög farin að kveikja á jólaskreytingum.  Það er alveg á hreinu að ég verð orðin  dauðleið á þessu öllu löngu fyrir jól.
Á þessu heimili verður jólahald í lágmarki í ár. Ég hef þráast við að gera eitt og annað til hátíðabrigða gegnum árin, setja upp skraut og gera hreint, jafnvel baka, en þetta fer allt afskaplega í taugarnar á eiginmanninum, sem er jú Skoti, og á hans æskuheimili var ekki haldið uppá jól. Það gladdi mig hvað Tess hafði gaman af jólastandinu í mér. Hún varð geysispennt þegar litla jólatréð birtist í stofunni, og ég pakkaði hundakex í jólapappír fyrir hana og setti undir tréð. Þetta mundi hún milli ára, og gáði undir tréð á hverju kvöldi. Pakkar voru hennar uppáhald, hún naut þess að tæta utanaf þeim. Nú er hún ekki lengur, svo það verður dapurlegt í kotinu.

Klukkuhringl, enn og aftur.

Í nótt á að seinka klukkunni, vetrartíminn hér er sami tími og er heima. Það þýðir að í fyrramálið þegar ég vakna, líklega klukkan 6, þá verður klukkan bara 5.  Ég ætla samt á fætur. Ég ætla að laga mér kaffisopa og setjast í stólinn minn og breiða teppi yfir hnén, og lesa. Ég á peninga inni hjá Amazon, svo ég get sótt mér einhverja spennandi rafbók, eða kannske væri skynsamlegra að klára að lesa þessar þrjár eða fjórar hálflesnu sem eru á tölvunni.

Þorpin í nágrenninu.

Við búum í Houston, sem er gamalt sveitaþorp með þremur götum, og þremur pöbbum. Reyndar búum við ekki í þorpinu sjálfu, heldur í nýlegra hverfi sem byggt var í landareign Craigends. Þar var hertogasetur í margar aldir, en þegar ættin dó út var kastalinn jafnaður við jörðu og landið selt byggingarfyrirtækjum.

Næsta þorp fyrir vestan okkur heitir Bridge of Weir, og enn vestar er svo Kilmacolm. Þar þykir fínt að búa. Það sama á ekki við um Linwood og Johnstone, sem eru austan við okkur. Þeir bæir voru upphaflega byggðir til að taka við íbúum fátækrahverfa Glasgow þegar slömmin voru hreinsuð. Liðið var flutt í blokkir "úti í sveit." Linwood er ömurlegur staður, allar byggingar eru gráar og flestar eru "félagslegar." Maður keyrir framhjá Linwood, en helst ekki í gegn.
Johnstone er eldri, og þar er "High Street" (sjá mynd). með verslunum, en nú eru þær flestar annaðhvort lokaðar eða selja notaða muni og föt á vegum góðgerðastofnana. Við eigum stundum erindi til Johnstone. Þar er bankaútibú, og búð þar sem við kaupum fuglafóður. Þar er líka nokkuð sæmilegt bókasafn (þó fúkkalyktin sé yfirþyrmandi).
Íbúar Linwood og Johnstone eru afskaplega lítið fyrir augað. Þeir eru allir upp til hópa á bótum, atvinnuleysis eða örorku. Á horninu á Bingóhöllinni (sem virðist vera með starfsemi frá morgni til kvölds) stendur venjulega smá hópur af kerlingum á aldur við mig, og reykir. Ungir menn, sem auðvitað eru hvorki í námi eða atvinnu, slangra um í hópum. Þeir eru snoðklipptir, klæddir joggingöllum, helst hvítum, og eru með eyrnarlokk í öðru eyra - eða báðum. Þeir eru rindilslegir, með litla hausa og pínulítil andlit.
Unglingsstúlkur eru yfirleitt lágvaxnar, feitar, með stutta digra leggi og í alltof þröngum fötum, stundum með beran belg og hring í naflanum. Hárið er tjásulegt og litað, oft kolsvart með rauðum eða bleikum flygsum. Þær ýta gjarnan nýtískulegri barnakerru á undan sér, og hálfnakið afkvæmið í kerrunni oftar en ekki úðandi í sig söltum kartöfluflögum.
Börn á skólaladri eru pervisin og dökkklædd, því af einhverjum furðulegum ástæðum eru skólabúningar á þessu svæði svartir. Telpurnar eru í agnarlitlum mini pilsum, með ber læri og í sportsokkum, en drengirnir eru með skyrturnar flagsandi uppúr buxunum. Þetta ungviði er sérlega áberandi í hádeginu, þegar matarhlé er í skólum, og þá standandi utan við sjoppur étandi franskar kartöflur.
Karlar standa á pöbbhorninu, ef þeir geta staðið.
Eftir að hafa sinnt erindum í Johnstone þakkar maður sínum sæla fyrir að vera við góða heilsu, geta gengið upprétt og náð andanum, því hvergi sér maður annað eins samansafn af höltu, skökku og vansköpuðu fólki. Meðalaldur á Glasgow svæðinu er sá lægsti í Bretlandi, ekki nema rúm 70 ár, og ástæðan er slæmt matarræði, lélegt húsnæði, reykingar og drykkja. Gigtarsjúkdómar, beinþynning og sjúkdómar í öndunarfærum eru landlægir. Stundum finnst mér eins og það búi tvær þjóðir í Skotlandi. Gamla, stolta menningarþjóðin, sem á heiðurinn af allskonar uppfindingum, frægum ritverkum og tónlist, og svo hitt liðið, sem hefur bara áhuga á lágmenningu og fótbolta.

Þetta er sko ekki eðlilegt.

Síðan ég kom frá Spáni hef ég verið svo afslöppuð að ég hef sofið eins og rotaður selur á hverri nóttu. Ég hef alltaf verið kvöldsvæf, en verið uppi fyrir allar aldir á morgnana. Lengst af ævinnar hef ég átt í vandræðum með að sofa nógu lengi, ég vakna gjarnan um 5 leitið, eða jafnvel fyrr, og á erfitt með að festa almennilega svefn eftir það. Ég hef aldrei þurft meira en sex til sjö tíma svefn. Síðastliðna viku hef ég sofið í átta tíma á hverri nóttu, og nú var ég að vakna eftir NÍU tíma svefn. Þessi Spánarferð hefur greinilega gert mér gott.

Spánarmyndir

Vikan á Spáni var einstaklega vel heppnuð. Sólin skein, hótelið var gott, og maturinn var fyrsta flokks. Það besta var að Halli og Sísí komu frá Torrevieja, og voru í tvo daga með okkur í Calpe.
Verst hvað tíminn leið fljótt. Nú erum við komin aftur heim í rigninguna, en ég er endurnærð og full af D-vítamíni, svo nú tekst ég á við veturinn.

Allt tilbúið

Búið að pakka niður, hlaða allar græjur, grafa upp sólhattinn (sem hefur ekki verið notaður lengi) og sandalana. Nú skal halda til sólarlanda. Hitinn á áfangastað er í kringum 30 stig, svo það verður "notalegt."
Brottför frá Glasgow er kl. 6:25 í fyrramálið, og við þurfum að tékka inn tveim tímum áður.  Það þýðir að við þurfum að fara á fætur um 3 leitið í  nótt!
Best að slökkva á tölvunni og koma sér undir sæng, þó mig gruni nú að ferðahugurinn eigi eftir að valda svefnleysi.

Kuldahrollur

Það er alltíeinu komið hrímkalt haust, og í morgun hefur gengið á með hvössum hagléljum. Við förum til Spánar á þriðjudaginn, og ég er ekki viss um að mig langi nokkuð að koma til baka. Ég kvíði fyrir vetrinum.

Rebbarnir

Litlu rebbarnir sem léku sér í garðinum í voru eru nú orðnir stórir. Ég sé þá sjaldnar, því þeir koma ekki í heimsókn fyrr en farið er að dimma, og nú dimmir snemma á kvöldin.   Matarbitinn sem ég set út á hverju kvöldi fyrir þá er alltaf horfinn, svo ég veit að þeir eru á ferli.  
Ég tók myndirnar út um eldhúsgluggann í lok júlí. Það var sól og þegar ég kom niður snemma morguns sá ég þá vera að sóla sig í garðinum. Ég flýtti mér og sótti myndavélina, sem auðvitað var batteríislaus. Varabatteríið var þó hlaðið, og þeir voru þarna enn þegar ég var tilbúin. Ég náði fjörutíu myndum af þeim - og þær eru allar góðar!

Næsti áfangastaður

Við erum búin að panta viku dvöl á Spáni í október. Þetta er nú meira flakkið á okkur! Þetta verður fjórða ferðalagið á árinu. (London, Frakkland, Ísland, Spánn). Við erum farin að hlakka til, og ég er búin að kaupa mér slatta af nýjum fötum. Vinkonur mínar Eleanor og Janet, sem koma alltaf í tesopa á laugardagsmorgnum, fengu smá tískusýningu áðan!  Allt í sömu sólarlandalitunum: blágrænt og hvítt.

Rok og meira rok

Í gær gekk fellibylurinn Katja yfir, þ.e.a.s. leifar af honum. Það var ansi hvasst, og geysi blautt. Í síðustu viku eyddum við tveimur heilum dögum í að þrífa allar stéttar og bílastæði, og hreinsa og snyrta garðinn. Í morgun var eins og ekkert hefði verið gert, allt þakið laufi, kvistum og drasli. Við erum í stöðugri baráttu við náttúruöflin, og garðurinn hefur aldrei verið óhrjálegri. Sumarið hefur verið afleitt, og þó við gerum okkar besta þegar veður leifir, þá er þetta fljótt að fara í sama horfið aftur. Spurningin er, hvað endumst við lengi, við erum jú farin að reskjast. 

Hvað kom fyrir?

Afhverju hætti ég að blogga?  Skýring er einfaldlega sú að síðan við komum úr einstaklega velheppnuðu fríi til Íslands höfum við ekkert gert eða farið.  Sumarið hefur verið leiðinlegt, kalt og rakt, og tilhugsunin um að það komi bráðum haust og svo vetur er ill bærileg. Kannske tekst mér að rífa mig uppúr þessari lægð, og byrja að blogga aftur. Vonandi.

Ferðalag

Við erum á leið til Íslands. Vélin fer í loftið klukkan 14:20 í dag, og við verðum heima í viku. Það eru tvö ár síðan ég var síðast heima. Ég var ein á ferð, og var frekar ömurlega á mig komin. Ég var óvenjulega slöpp, og kenndi það slæmu kvefi sem hrjáði mig, en komst að því eftir að ég kom heim að ég var líka með slæma ígerð í brjósti. Ég gat því eiginlega ekki notið ferðarinnar, þó alltaf sé gaman að hitta sitt fólk. Nú kemur William með mér, ég er við bestu heilsu, og ég er viss um að þessi ferð verður ánægjuleg.
Það er allt tilbúið, búið að pakka niður og ganga frá húsinu, og bara eftir að skipta um föt og vökva blómin.
Við verðum til húsa í leiguíbúð að Efstalandi 20, símanúmer hef ég ekki enn, því íslenska símakortið mitt er runnið út. Ég kaupi nýtt þegar ég kem til landsins.
Rebbarnir litlu verða að venjast því að fá engan kvöldskatt, því nú ætla ég að hætta að gefa þeim. Þeir eru farnir að stálpast, og verða að læra að bjarga sér sjálfir.

Garðurinn í júní 2011

Sólarglæta í dag, eftir marga rigningardaga, svo ég púlaði í garðinum í fimm tíma.

  

Það vantar ekki gróðurinn.

"Steinhæðin" mín hefur er horfin í burknaskóg. Þeir vaxa villtir og sá sér allsstaðar.

  Allt er grænt, en minna um blóm. Það hefur verið svo blautt og sólarlaust.

Þegar e-coli skrekkurinn reið yfir ákvað ég að hætta að kaupa gúrkur og salat og þh. og keypti pakka af fræi í staðinn. Það verður greinilega einhver smá bið á því að ég geti farið að gæða mér á heimaræktuðu grænmeti.. 

Góður gestur í garðinum. Hér á bæ er engum mat fleygt. Grænmetisafgangar fara í þar til gerða tunnu, sem vonandi verður einhverntíman að gróðurmold. Annað fer í rebba. (Tess sá alltaf um þetta, en nú nýtur hennar ekki lengur við.)

Rebbarnir sem koma í mat til okkar eru yrðlingar síðan í vor, og það er gaman að horfa á þá veltast um og hnoðast eins og kettlingar, og elta hvorn annan á harðaspretti.  Tófumömmu hef ég ekki séð, en hún fylgist örugglega með þeim.

 Þeir eru báðir með "ljós" á rófunni.

Afhverju erum við ekki með hjól?

Eftir nokkuð strembinn dag í garðinum hófst umræða um hönnun okkar mannfólksins, og hvað betur hefði mátt fara. Ef William hefði hannað okkur værum við með hjól, og tvö hjörtu, því það væri skynsamlegt að hafa eitt til vara.  Ef ég hefði átt þátt í hönnuninni hefði ég bætt við "reboot" takka, og eins hefði ég haft takka til að auka brennslu eftir góða máltíð.

Af veðurfari

Hér hefur rignt svo til látlaust síðan við komum heim, og það er ekki bara rigning, heldur líka rok og kuldi. Ég hef sætt lagi við að komast í garðinn, svona á milli skúra. Þetta á við um Skotland, en í Englandi hefur verið þurrasta og heitasta vor í manna minnum. Svona er þessu nú misskipt. Nú er spáð skárra veðri hér á morgun og fram yfir helgi, svo kannske ég geti vígt stuttbuxurnar sem ég hafði ekki kjark til að láta sjá mig í í Frakklandi.
Næstu helgi verðum við með hund í fóstri, Rory. Hann var mikill vinur Tess, og því okkar líka. Eigendur hans, Eleanor og Craig, ætla að heimsækja son sinn í Newcastle.

Uglan mín

Við höfum nokkrum sinnum þurft að fara með veika eða slasaða fugla - og einusinni agnarlítinn íkornaunga - í Hessilhead Wildlife Rescue. Þar er þeim hjúkrað og komið á legg, og síðan sleppt. Ég ákvað að gerast styrktarfélagi, og borga uppihald fyrir einn "sjúklíng" á ári. Þetta er þvi uglan mín, Loudon. Hann hafði dottið úr hreiðri þegar hann var hálfsmánaðar gamall, gott fólk bjargaði honum og nú býr hann í  Hessilhead ásamt fimm öðrum uglu ungum, og stækkar ört. Þeim verður sleppt í skóginn kringum Hessilhead þegar þeir eru taldir geta séð um sig sjálfir, og eiga vonandi eftir að eiga langt og farsælt uglulíf.

Rok og rigning.

Heimferðin gekk að óskum, og við erum búin að hvíla okkur vel. Veðrið hefur verið afleitt síðan við komum heim, og mér er sagt að það hafi verið rigning allan tímann sem við vorum í burtu.
Hér eru myndir úr ferðinni:
https://picasaweb.google.com/elinjons1942/FRANCEMAY2011?authkey=Gv1sRgCPKj-t3oyOHSHQ&feat=directlink

Lokaball

Thad var heilmikil lokaveisla i kvold, allur hopurinn bordadi saman, margrettad, og sungid a fronsku vid undirleik eins thjonsins a hotelinu. Vid skemmtum okkur vel, en nu er eg ad pakka nidur og vid forum heim a morgun. 

Franskur matur

Fransmenn teljast godir kokkar, en vid erum ekkert serlega hrifin af matnum her. Hann er svosem i lagi, en ekki meira.  Thad er mikid um allskonar "tartar" - sem er hrar matur. William er tvisvar buinn ad lenda i ad panta ovart hrameti, lax og hamborgara. Og hann sem er vanur ad lata mig steikja allan mat i hel.  Svo er mikid um allskonar "mousse." Graenmetis urvalid a markadnum er geysilega girnilegt, en hvad fekk eg med kalfasteikinni i kvold? Graenmetis "mousse" svo eg hef ekki hugmynd um hvad eg var ad borda. Sja mynd.

Gaman

Heilsdagsferd i fyrradag, halfsdagsferd i gaer, fri i dag, heilsdagsferd a morgun, halfsdagsferd a manud. og heim a thridjud. Nog ad gera. Hef ekki sett inn myndir aftvi eg skil tolvuna eftir i safe thegar eg er utanhuss og sony myndavelin er ekki tengjanleg vid tolvuna. Mundi alltieinu eftir ad siminn minn er med bluetooth, svo nu aetla eg ad taka hann med i dag og taka mynd og millifaera i kvold. Mikid er nu gaman ad leika ser med dotid sitt!

Ferdasaga frh.

Vid erum komin a afangastad, og allt hefur gengid upp. Hotelid er notalegt - og thad er netsamband a herbergjunum. Umhverfid er geysi fallegt, og vid hlokkum til ad fara i skodunarferdir naestu daga. Thad var 24 stiga hiti i dag.  William getur valid a milli 47 shonvarpsrasa - a fronsku.

Ferdasaga

Eiginmadur minn gengur med axlabond - med malmklemmum. I oryggishlidum a flugvollum fer allt i gang. Severe warning. Hann tekinn til hlidar og thukladur hatt og lagt, og svo settur i gegnumlysingu. Thetta ergir hann afskaplega mikid, svo hann er i vondu skapi i langan tima a eftir. Eg aetla ad leita ad axlabondum med plast klemmum og gefa honum adur en vid forum i naesta ferdalag.

Tilbúin til brottfarar

Búið að pakka niður, og búið að ganga frá öllu, innan dyra og utan. Bara eftir að skipta um föt og setja á sig andlit. Mikið verður hressandi að skipta um umhverfi, kanna nýjar slóðir og sjá tilveruna úr smá fjarlægð. 

Ef tæknin gengur upp hjá mér ætti ég að geta bloggað í ferðinni. 

Garðálfur

Ég stóðst ekki freistinguna þegar ég sá hann í gær í kjörbúðinni þar sem við kaupum venjulega í matinn. Hann sat þar á neðstu hillu  innanum ýmsar garðvörur, svo sem pöddueitur og rósaáburð. Ég veit að svona garðskraut tels gamaldags, en mér finnst hann afskaplega vinalegur. Hann heldur á lítilli lugt, og það er sólarnemi á afturendanum á honum sem hleður batterí, og það kviknar á lugtinni  þegar dimmir.  

Ferðahugur

Á meðan  við nutum þess að eiga hana Tess okkar var mér meinilla við að fara neitt frá henni. Við skruppum nokkrum sinnum til Íslands, en reyndum að vera eins fáa daga í burtu og mögulegt var. Nú erum við orðin ein, og ekkert sem hindrar að fara í frí. Við ætlum að byrja smátt, bæði hálfgerðir byrjendur á þessu sviði, og erum búin að panta vikudvöl í frönsku Ölpunum í maí. Ég er farin að hlakka heilmikið til, og er eiginlega tilbúin, þó enn séu 10 dagar til brottfarar. Öllum vorverkum í garðinum er lokið, vorhreingerning innandyra er afgreidd, og ferðafötin eru keypt. Ég gæti farið á morgun! 

Vor í garðinum

 Rabarbarinn minn hefur sprottið svo vel í vor að ég er búin að sulta í þrjár krukkur, og á enn slatta eftir í graut.

 Allt orðið grænt og laufgað.

Clematis plantan mín er meira að segja farin að blómstra.

Gledilega paska!

Eg oska ykkur gledilegra paska, og bidst afsokunar a thvi ad nota ekki islenska stafi. Eg er nefnilega ad gera tilraun til ad senda mynd og texta beint af litlu lofatolvunni minni inn a bloggid.

Hún sáði

Hvað á ég eiginlega að gera við þetta allt saman?

Þetta eru Cosmos plöntur, en þær eru svo miklar renglur að ég held þær verði aldrei nothæfar.

Fyrir einhverjum vikum síðan keypti ég nokkra pakka af fræjum, og sáði í bakka. Nú sit ég uppi með ógrynni af agnarsmáum plöntum sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að gera við. Í gær  eyddi ég þremur tímum í að planta þeim í litla potta, en enn sér varla högg á vatni í bakkanum. Ef þær dafna, þá hef ég ekki garðpláss fyrir þessi ósköp og það þarf að sinna þeim, vökva, bera bakkana út á daginn og inn á kvöldin.  Þar við bætist að þær verða varla nógu stórar til að blómstra fyrr en í haust. Mikið er nú skynsamlegra að fara bara í gróðrarstöð og kaupa nokkra bakka af tilbúnum, blómstrandi plöntum. 

Og ein mynd enn: Páskaliljurnar mínar,  vorið 2011. 

Sumarlegt

Það var 20 stiga hiti í gær, og sólin skein glatt mest allan daginn. Ég var geysidugleg í garðinum, hreinsaði illgresi af miklum móð, og sáði svo sumarblómum og stráði áburði í kringum fjölæru plönturnar. Þær eru óðum að stinga upp kollinum, flestar hverjar. Sumar hafa ekki látið á sér kræla enn,  kannske hefur þessi versti vetur í manna minnum gengið af þeim dauðum.  
Í ár ætla ég ekki að setja nein sumarblóm í potta, eins og ég hef gert undanfarin ár. Þeim fylgir svo mikil umhirða, og ég er að gera mér vonir um að ferðast í sumar. Kannske ég láti sjá mig heima. 

Kosningar heima

Ísland var í fréttunum hér í morgun, þjóðin er aftur búin að hafna Icesave samningunum.  Ég veit ekki hvað ég hefði gert, ef ég byggi enn heima. Ég myndi eflaust hafa sett mig vel inn í málið og kosið af sannfæringu, en ég hef ekki kosningarétt, og hef ekki fylgst nógu vel með fréttum til að hafa neina skoðun á málinu. Það er kannske best að fylgjast bara með úr fjarska og þurfa ekki að taka þátt í leiknum.

Garðvinna

Loksins, eftir margra daga rok og rigningu, stytti upp. Ég tók daginn snemma að venju, klukkan 8 var ég búin að þvo eina vél, hengja út á snúru og byrjuð að reita illgresi. Fyrst á dagskrá vað að hreinsa  beðin sem ég er vön að sá narsturssium fræjum í, og stinga upp gamalt beð og gróðursetja þar  tvær nokkuð stórar lúpínur sem voru í pottum í fyrra.  Um hádegið far tekið matarhlé, og mér til ergelsis var mér alveg ómögulegt að koma mér í gang aftur. Ég var uppgefin.  Agalegt að vera orðin gömul.  Eftir góða hvíld tókst mér að dragnast út og gróðursetja nokkrar plöntur sem ekki máttu bíða, og taka inn þvottinn. 

Út að borða

Okkur finnst góð tilbreyting í því að fara út að borða. Við förum alltaf í hádeginsmat, því húsbóndanum er illa við að aka eftir að fer að dimma. Við förum yfirleitt á sama stað, en ef við prófum nýjan stað, þá þarf að lesa matseðilinn fyrst, til að ganga úr skugga um að annarhvor þeirra tveggja rétta sem sá vanafasti vill neyta sé örugglega á matseðlinum. Djúpsteikt ýsa í raspi og franskar, eða djúpsteiktir humarhalar í raspi - og franskar. Hann segist ekki vilja taka neina áhættu, og sitja uppi með eitthvað sem honum finnst vont. Hann situr svo alsæll með brasið sitt, meðan ég gæði mér á einhverju sem ég hef aðldrei smakkað áður. 

Góðan daginn

Sólin skín, vorið er komið og í dag höldum við uppá 14 ára brúðkaupsafmælið okkar. Mér til undrunar - og mikillar ánægju - beið mín rómantískt kort og ávísun á eldhúsborðinu þegar ég kom niður í morgun.  Að venju ætlum við að halda uppá daginn með því að fara út að borða.

Vorið 2011

Undanfarna daga hefur verið bjart veður, sólskin, en kalt á nóttunni. Það hefur viðrar vel til garðvinnu, svo ég hef verið á fullu við að snyrta til, hreinsa dauðan gróður frá því í fyrra, og hlúa að því sem er farið að stinga upp kollinum. 

Laukarnir eru farnir að koma upp, og fosythiu runninn sunnan við hús er farinn að blómstra. Í gær tókum við garðstólana okkar út, og drukkum 3-kaffið í sólinni. Það er semsagt komið vor, og garðurinn virðist ætla að koma nokkuð vel undan vetri. Það sama er ekki hægt að segja um okkur, því höfum elst mikið.

Föstudagsþrifin

Ég var að ljúka vikulegri tiltekt, á mettíma.  Nú er þetta bara rútína, það eru engin moldug loppuför á gólfunum, engar drulluslettur á hurðum og gereftum, engin ský af hundahárum í hornum og undir stólum. Ég sakna kannske ekki þrifanna, en ég sakna hennar, sem kom inn blaut og moldug, dillaði rófunni og hristi sig duglega, og skipti um feld tvisvar á ári.

"Gera" listinn 2011

Endurnýja vegabréfið:   Búið
Panta og fara í ristilspeglun: Búið.
Panta og fara í augnskoðun og panta ný gleraugu: Búið.
Skattaframtalið: Búið.
Endurnýja ökuskírteinið: Ekki búið.  

Mikið er ég fegin

4. mars 2004 greindist ég með krabbamein í vinstra brjósti. Tvær aðgerðir fylgdu, geilsameðferð, reglulegar skoðanir á spítalanum, myndatökur, sýnatökur, ígerð í sárinu, spítalavist, og ólýsanlegar áhyggjur. Þetta hefur vofað yfir mér í sjö ár.
Í morgun mætti  ég í árlega skoðun, með hjartað í buxunum eins og venjulega, en í stað þess að gefa mér tíma í myndatöku og áframhaldandi eftirliti, gerðist það sem ég átti alls ekki von á. Ég var útskrifuð. Ég þarf ekki að koma þarna aftur. Aldrei. Þvílíkur léttir. Þetta hefur verið andstyggileg lífsreynsla, sem ég hefði frekar  kosið að ganga  í gegnum heima á Íslandi, í nálægð við mitt fólk, en nú er þessu lokið.  Guði sé lof.

Ca 1944

Guðrún Einarsdóttir frænka mín sendi mér þessa mynd í vikunni, sem hún rakst á í fórum foreldra sinna. (Faðir hennar er hálfbróðir mömmu). Þarna eru mamma og pabbi með mig ansi litla, líklega tveggja ára.  Ég man náttúrulega ekkert eftir því þegar myndin var tekin, og er ákaflega þakklát Guðrúnu fyrir að hafa sent mér hana. Bak við okkur bólar á dreng, skyldi þetta vera Halli bróðir? Mikið hefði nú verið gaman ef hann hefði verið með okkur á mymndinni.

Það snjóar

Ég sit og horfi á hundslappadrífuna og alhvíta jörð. Á stöku stað standa vesældarlegir gulir og bláir krókusar uppúr snjónum.  Í gærmorgun var kvefið á förum og ég hlakkaði til að fara út í garð um helgina til að hreinsa til og klippa, en það er allt á bólakafi! Þvílíkt og annað eins. Við ákváðum í morgun að vera ekkert að hreyfa bíl í þessari ófærð, svo nú er að nýta hugmyndaflugið og gera mat úr því sem til er. Ísskáps súpa í kvöld (allir grænmetis afgangar í ísskápnum saxaðir og soðnir í súpu, með lúku af bygg grjónum og grænmetis súputeningi. Ég fann svo tvær kjúklingabringur í fyrstinum, sem verða "sunnudags steikin" - líklega bý ég til afskaplega vinsælan (og auðveldan)  rétt með Campbell´s sveppasúpu úr dós, og sýð hrísgrjón með.  Það er lengi hægt að lifa á því sem finnst í skápunum.

Skór

Ég sá geysiflotta skó í verðlista og ákvað að panta. Eins og oft vill verða kom ég því ekki í verk, verðlistinn er enn á skrifborðinu mínu, opinn, og skórnir fallegu blasa við.
Þegar ég fór í leshóp á mánudaginn sá ég að Barbara vinkona mín sprangúleraði um í skónum góðu. Hún hafði sem sé líka fallið fyrir þeim, en hún hafði látið verð af því að panta þá, og átti ekki orð yfir hvað þeir væru þægilegir í alla staði. Ég, græn af öfund, get auðvitað ekki keypt mér skóna núna.

Andstyggðar kvefið

Kvefið versnaði aftur, og ég sem hef varla farið út fyrir dyr í fleiri daga. Bara setið undir teppi og farið vel með mig. En nú er leshópur í dag, sem ég vil alls ekki missa af. Ég er líka boðin á opnun á nýrri gróðrarstöð á morgun, og því vil ég heldur ekki missa af. Er málið ekki bara að harka af sér og snýta sér?

Birting

Eftir 10 tíma svefn vaknaði ég í góðu skapi. Aðallega er það vegna þess að allt gekk vel í gær, en líka vegna þess að kvefið er að batna, sólin er að hækka á lofti,  og þessi voðaegi vetur er á enda. Það er drunglegt úti, þoka og kalt og rakt, svo veðrið er ekki til garðvinnu, en ég á moldarpoka og ég á fræ, og ég get sáð í bakka eða litla potta. Það get ég gert inni, verst hvað ég á það til að svína allt út þegar ég umpotta eða sái. En það verður að hafa það. Fræin skulu í mold í dag. 

Föstudagur

Fyrir áratug eða svo fannst varhugaverð "tota" í ristlinum á mér. Mér var sagt að það þyrfti að framkvæma ristilspeglun reglulega til að ganga úr skugga um hvort fleiri slíkar totur yxu innra með mér, því þær ættu það til að vaxa og verða að ristilkrabbameini. Þessvegna fer ég í speglun á þriggja ára fresti.
Síðast fór ég árið 2008, og fannst þá 2011 óralangt undan. En í dag er ég að fara enn einu sinni í þessa ótrúlega andstyggilegu skoðun. Í gær mátti ég ekki borða neitt - og ekki í dag heldur. Ég á að drekka mikið, en bara "tæra" vökva. Tvisvar sinnum í gær þurfti ég svo að taka inn mixtúru sem er svo ógeðslega vond að ég kúgast bara af tilhugsuninni. Þessi mixtúra veldur því að öll innyflin tæmast.
Ég á ekki að mæta á spítalann fyrr en eftir hádegi. Yfirleitt tekur þetta nokkra klukkutíma, aðallega hangs og bið. Þegar ég rumska eftir svæfinguna (sem betur fer er ég svæfð) er mér gefið te og ristað brauð, og í minningunni er þetta gómsætasta máltíð sem hægt er að ímynda sér. Ekki skrýtið eftir tæpra tveggja sólahringa föstu.
Þessa stundina er ég illa haldin. Eftirstöðvar af flensunni eru enn að hrjá mig, og ég er eins og slytti. Engin orka. Ég sver að ég er ekki einusinni svöng lengur. Kannski er þetta besti megrnarkúrinn. Vigtin í morgun sýnir að ég er nákvæmlega, uppá gramm, 30 kílóum léttari en ég var í febrúar 2010.

Og þá var það flensan

Fuglaflensa, svínaflensa eða Lundúnaflensa. Allavega eitthvað meira en slæm kvefpest. Ég er búin að nötra og skjálfa og hósta og hnerra og í ofanalag var ég aum allsstaðar, með beinverki og magakveisu. Hamingjan veit hvað orðið hefði um mig ef ég hefði ekki farið í flensusprautu í haust. Ég væri líklega dauð og bloggandi  "að handan."  En þetta gengur yfir, eins og annað, og ég er á batavegi. Það er samt eitt og annað framundan í heilufarsmálum, árlegar tékkanir af ýmsu tagi, sem ég kvíði alltaf fyrir. Þegar að er allt yfirstaðið ætlum við að hoppa um borð í flugvél og fljúga í suðurátt. Draumurinn er gott hótel á hlýjum stað, góð þjónusta, góður matur, sundlaug, heitur pottur, og svo bara slappa af og láta okkur batna.  En gamla svartsýnin hvíslar því að mér að auðvitað komi eitthvað uppá. 

Ferðasagan

Mánudagur: Við tókum enga áhættu og vorum komin á flugvöllinn tveimur tímum fyrir brottför. Það er búið að breyta miklu á Glasgow flugvelli síðan ég átti þar síðast leið um. Nú er ekki lengur hægt að keyra upp að dyrum (eins og terroristarnir gerðu sem reyndu að sprengja allt í loft upp fyrir nokkrum árum). Öryggisleit er líka nákvæm, og við vorum bæði þukluð hátt og lágt. Litla Samsung lófatölvan mín var með í för, en það reyndist hverngi frítt WiFi fyrir hana nema í British Airways brottfararsalnum. Öll byggingin var undir netvæng "Boingo" - sem vill 2.5 pund á klukkutímann. 
Öll ferðin gekk vel, flugið og lestin frá Gatwick til Victoria, og neðanjarðarlest tvö stopp að hótelinu. Við höfðum valið hótelið vegna þess að í auglýsingunni á netsíðu BA stóð "Free WiFi throughout" - sem reyndist svo ekki rétt. WiFi var bara í gestamóttökunni og barnum.  Fúlt. 
Við fórum í labbitúr upp götuna, og skoðuðum Harrods. Borðuðum svo kvöldmat á ítölsku veitingahúsi. 


 


Þriðjudagur: Kalt og hvasst, en við ákváðum samt að ganga þennan spotta að sendiráðinu. Á leiðinni villtumst við, það fór að rigna og hárið á mér, sem ég hafði blásið og krullað til að vera hugguleg á passamyndinni eyðilagðist. Þegar vegabréfið var afgreitt gengum við í átt að Marble Arch,  til að taka City Sightseeing Bus. Gangan reyndist lengri en við áttum von á, svo við vorum köld og hrakin  og geysi fegin þegar við fundum rútuna, og við sátum í henni næstu þrjá tímana, eða þangað til ég gat ekki haldið í mér lengur, svo við fórum inn á Starbucks þar sem ég fann klósett. Ég tók svo af skarið og við tókum leigubíl heim á hótel. Við kíktum á Victoria & Albert Museum, sem var beint á móti hótelinu, og borðuðum aftur á ístölsku veitingahúsi.


Miðvikudagur: Ég tilkynnti bóndanum að engin íslensk kerling færi um London án þess að koma við í Oxford Street, og nú var ég búin að stúdera kortin og við tókum rauðan strætó þangað. Svo upphófst "búðarráp" - en fljótlega tók ég eftir því að það var farið að draga af bóndanum, svo við settumst inná kaffihús. Hann reyndist illa haldinn af brjóstsviða, bakverk, hálsríg,  o.s.frv.. Ég sá að þetta gekk ekki,  og þar sem miðarnir í sightseeing ferðina giltu í 24 tíma hoppuðum við  á bussinn, og tókum alla ferðina aftur.  Við rákumst á danskt veitingahús og borðuðum dejlige frikadeller med rødkål og dansk æblekage til dessert. 

Fimmtudagur: Um morguninn fórum við á Science Musem, og þar hjarnaði bóndinn við, enda mikill áhugamaður um tækni og vísindi allskonar. Um hádegið bjuggumst vil til heimferðar og vorum komin á flugvöllinn einum fjórum tímum fyrir brottför. Hér var öryggisgæslan enn umfangsmeiri, mikið þuklað og við ljósmynduð.  Vélin var sneisafull  og við fengum ekki sæti saman, því allir nema við höfðu tékkað inn og valið sæti á netinu. 
Heim komum við svo klukkan 7, og ég var afskaplega fegin,  nema hvað húsið var ískalt. Hann hafði nefnilega slökkt á miðstöðinni þegar við fórum. Það tók 12 tíma að hita húsið!
Eftirþankar: Við erum orðin gömul! Sérstaklega bóndinn.

Ferðataska keypt

Við ætlum að leggja land undir fót í næstu viku, og  fara til London. Vegabréfið mitt rann út í mars í fyrra, en konsúllinn í Glasgow framlengdi það í ár. Nú er árið að verða liðið, svo ég verð að gera eitthvað í málinu. Nútildags er bara hægt að fá vegabréf afgreidd í sendiráðum, eða heima á Íslandi. 
Ég er búin að kaupa mér nýja ferðatösku, því sú gamla er komin undir þritugt og ansi gamaldags. 
Það gerir okkur vonandi gott að fara að heiman, þó ekki séu það nema nokkrir dagar. Við höfum átt erfitt undanfarið, við söknum Tess alveg skelfilega mikið. Á morgun hefði hún orðið 13 ára. 

Við höfum elst . . .

Þessi vetur hefur farið  illa með okkur. Endalausar vetrarhörkur svo oft komumst við ekki úr húsi dögum saman; síðan lenti ég í því að detta og vera bundin við stól í þrjár vikur, og  svo það allra sárasta, við misstum Tess.  Við höfum verið að reyna að ná áttum. Bara að vera heima hefur verið erfitt, svo við höfum reynt að fylla dagana með erindum ýmiskonar, sem setið hafa á hakanum. Í gær, viku eftir að Tess dó, ákváðum við að eyða deginum í Glasgow. Við tókum strætó, og röltum svo um i miðbænum. Það var kalt og rakt, niðaþoka yfir öllu, en mikil ös í búðum og hávaði allsstaðar. Við erum ekki vön hávaða, eða ys og þys. Við fórum í búðir, ég skoðaði föt, en mátaði ekkert og keypti ekkert. Áhugann vantaði. Við fórum á kaffiteríu og borðuðum í hádeginu, og á Starbucks klukkan 3. Þegar við komum heim vorum við bæði úrvinda af þreytu. Það fer ekki á milli mála að nú erum við orðin gamalmenni. Allar áætlanir mínar um að leggjast í ferðalög, núna þegar við erum ekki lengur bundin af Tess,  eru kannske bara rugl. Við erum hreinlega orðin of gömul.

Sorg

Síðasta myndin. Tekin meðan beðið var eftir dýralækninum.

Við misstum hana Tess okkar á laugardaginn. Hún var búin að vera veik lengi, og batavon engin. Henni versnaði fyrir hálfum mánuði, og þegar hún var farin að þjást urðum við að taka erfiða ákvörðun. 
Síðan á laugardag höfum við verið niðurbrotin, það er eins og sálin sé horfin af heimilinu. Öll okkar tilvera snérist um Tess, okkar rútína var hennar rútína.  Við vöfrum nú um eins og vofur og getum ekki einbeitt okkur að neinu. Við gleymum að borða, því Tess er ekki hér lengur til að minna okkur á matartímana, og við förum snemma í rúmið og seint á fætur, því nú eru engar morgun og kvöldgöngur nauðsynlegar. Síðustu þrjá daga höfum við svo haldið okkur að heiman allan daginn, því húsið er svo tómt og tilgangslaust, og það er eins og það hafi alltíeinu stækkað um helming. Sömuleiðis virðast dagarnir hafa lengst um helming. 
Ég veit að þetta á eftir að lagast, við eigum eftir að finna okkur  nýja rútínu og venjast því að vera bara tvö.  En eins og er eigum við voðalega bágt. Við söknum hennar svo mikið. 

2011

Ég óska þeim sem þetta lesa gleðilegs árs, og takk fyrir að skoða síðuna mína. Áramótin hjá okkur voru  frekar ómerkileg, og liðu hjá svona næstum því eins og venjulegt kvöld, nema hvað sjónvarpið hér er óvenju lélegt á gamlárskvöld. Það er verið að reyna að vera "þjóðlegur" og sýna skoska "grínara" - og spila á harmónikkur, og þetta er allt svo hallærislegt að maður fer hjá sér. Ég tók það ráð að horfa á íslenska áramótaskaupið í beinni á tölvunni, en þar sem ég er búin að vera svona lengi í burtu þekki ég ekki nóg til, svo ég veit ekki að hverjum er verið að gera grín. 

Eins lengi og ég man eftir mér hef ég sett áramótaheit, og byrjað á glansandi nýrri dagbók, skrifað annál liðna ársins og byrjað nýtt ár með miklum væntingum. Ekki í ár. Engin heit, engin dagbók. Við eigum nefnilega svolítið bágt hér þessa dagana, því nú fer að styttast í þessu hjá henni Tess okkar. Hún er léleg, þarf mikla umönnun, og veldur miklum áhyggjum. Við höfum alltaf vitað að það myndi koma að þessu, dýrin okkar eiga ekki eins langt líf og við, en það gerir þetta ekkert auðveldara.