Melasóley

Ég rakst á þessa plöntu í garðblómaverslun í vor, og keypti. Icelandic poppy, stendur á miðanum, eða Papaver Pacino. Fyrstu nóttina réðst á hana gráðugur snigill og át eitt blaðið (hún var pínulítil), svo ég tók hana í gjörgæslu og hún var inni á nóttunni þangað til hlýnaði í veðri. Síðan hef ég lyft henni upp á garðstól á hverju kvöldi.

Í morgun opnaðist fyrsta blómið. Við nánari athugun held ég að þetta sé ekki alveg nákvæmlega melasóley, því sú planta heitir Papaver Radicatum samkvæmt plöntubókum. En hún minnir mig nú samt á vindblásna íslenska mela og stelki og lóur, svo ég held mikið upp á hana.

Sól, sól skín á mig!

Hitinn fór í 22 stig í dag, og það var ljúft að sitja úti og lesa bók.

Gróðrartíð

Loksins hefur hlýnað í veðri og garðurinn er farinn að líta betur út. Það var farið í gróðrarstöð á mánudaginn og keyptar plöntur til að fylla upp í skörðin eftir veturinn, en því miður létu helv. sniglarnir ekki á sér standa og það er strax farið á sjá þess merki.

Það þarf af vökva nýju plönturnar vel.

Við héldum að hvíta klifurplantan við dyrnar væri dauð fyrr í vor, en hún reyndist við bestu heilsu.

Megrunarkúr

Aukakílóin hafa háð mér alla ævi. Ég hef alltaf þjáðst af mikilli matarást og matarlyst, og þetta hefur farið úr böndunum, þrátt fyrir að ég eigi enga ósk einlægari en að vera í eðlilegum holdum. Þeir eru óteljandi, kúrarnir sem ég hef prófað. Ég hef fjárfest í öllum fáanlegum bókum, keypt kassettur til að hlusta á heilaþvott, gengið í Línuna, leitað til næringarfræðinga, og reynt alla hugsanlega kúra.  Nokkrum sinnum hefur mér tekist að komast í "kjörþyngd," en miklu oftar hef ég bara uppskorið vonbrigði. 

Árið 2005, eftir að ég fór í gegnum krabbameinsmeðferðina, tók ég mig geysilega á, og náði af mér 25 kílóum. Það var erfitt, því líkaminn er orðinn vel sjóaður í að bremsa alla brennslu þegar "hungursneyð" skellur á. En smátt og smátt kom þetta svo allt aftur, og í febrúar sl. var ég orðin enn þyngri en þegar ég byrjaði. Ég sá fram á auma elli, því það er spurning hvað hægt er að leggja á gamla liði og aldrað hjarta. Ekki vil  ég enda í hjólastól eða drepast langt fyrir aldur fram. Ég byrjaði því enn einusinni í megrum.
Síðan ég byrjaði, 10. febrúar, er ég búin að losna við 13 kíló. Þetta hefur verið rosaleg törn, ég hef ekki borðað neitt sætt eða feitt, engar kartöflur, grjón, pasta eða brauð og eins lítið af öðru eins og ég hef getað. Ég þarf að halda þessu áfram í nokkra mánuði í viðbót, en ég er farin finna mikinn mun. Stærstu fötin eru komin innst í skápinn og flíkur sem ekki hafa verið notaðar í nokkur ár eru farnar að passa á mig. Ég tek þetta í áföngum, og verðlauna mig þegar þeim er náð.  Hálsmenið á myndinni (túrkis steinar og silfur) er 10 kílóa verðlaunin frá mér til mín. Ég er nýbúin að uppgötva The Dukan Diet, franskan kúr sem lofar góðu. http://www.dukandiet.co.uk/
Ég keypti bókina og las, og hef líka fylgst með líflegri umræðu á facebook. Ég er afskaplega vongóð um að þessi kúr eigi eftir að hjálpa mér, því höfundur hans, Dr. Dukan, skilur vel hvað það er sem veldur því sumu fólki gengur illa að hemja græðgina.

"Lime green"

Ég hef alla tíð haldið að "lime green" ætti við ávöxtinn lime. Þennan sem er eins og græn sítróna. En það eru tré hér um allt sem kallast Lime trees, og þegar þau laufgast á vorin er auðvelt að sjá við hvað liturinn er kenndur. Ekki ávöxtinn, heldur þetta fallega tré.

Kalt vor

Ég sé að ég hef ekkert bloggað í næstum mánuð. Þetta er búið að vera óvenjulega kalt vor, næturfrost og kaldur norðaustanvindur. Garðvinna hefur verið skrykkjótt, og meira um bóklestur undir teppi. Ég hef verið að lesa bækur eftir Joyce Carol Oates, sem flestar eru þykkir doðrantar.  Garðurinn er nú að ná sér eftir veturinn, en margar plöntur eru horfnar. Ég sé eftir þeim, en það er líka gaman að fara í gróðrarstöð og kaupa nýtt.
Það sem helst er fréttnæmt þessa stundina eru kosningar, sem voru haldnar sl fimmtudag. Það virðist ætla að ganga illa að losna við Brown. Hann hangir þarna eins og bolabítur og vill ekki láta af embættinu. Annar merkisatburður á þessu heimili var að við fengum mann frá BT til að tékka á internetinu, þar sem það var komið niður í 500mbs. Til að hann kæmist af símainnstungunni þurfti húsbóndinn að ryðja burtu nokkrum lögum af drasli í húsbóndaherberginu (sem er löngu fullt og flæðir yfir),  og honum til ómældrar gleði fann hann uppáhalds skrúfjárnið sitt undir einum bingnum. Það týndist í október, og ég hafði það alltaf á tilfinningunni að hvarf þess væri að einhverju leiti talið mér að kenna, því það sást síðast þegar hann var að hengja upp fyrir mig nýtt loftljós í stofunni.
BT maðurinn reddaði internetinu og nú erum við með 1500-2000 mbs, sem er allt annað líf.

Stóra tréð

Rétt utan við garðshorið okkar er geysimikið tré, Asian Spruce (Picea jezoensis), líklega 3-400 ára og á hæð við fjögurra hæða blokk. Þetta tré hefur greinilega kunnað að meta forstharðan vetur, því alltíeinu er það þakið rauðum blómum. Alveg ótrúlega fallegt.