Við höfum elst . . .

Þessi vetur hefur farið  illa með okkur. Endalausar vetrarhörkur svo oft komumst við ekki úr húsi dögum saman; síðan lenti ég í því að detta og vera bundin við stól í þrjár vikur, og  svo það allra sárasta, við misstum Tess.  Við höfum verið að reyna að ná áttum. Bara að vera heima hefur verið erfitt, svo við höfum reynt að fylla dagana með erindum ýmiskonar, sem setið hafa á hakanum. Í gær, viku eftir að Tess dó, ákváðum við að eyða deginum í Glasgow. Við tókum strætó, og röltum svo um i miðbænum. Það var kalt og rakt, niðaþoka yfir öllu, en mikil ös í búðum og hávaði allsstaðar. Við erum ekki vön hávaða, eða ys og þys. Við fórum í búðir, ég skoðaði föt, en mátaði ekkert og keypti ekkert. Áhugann vantaði. Við fórum á kaffiteríu og borðuðum í hádeginu, og á Starbucks klukkan 3. Þegar við komum heim vorum við bæði úrvinda af þreytu. Það fer ekki á milli mála að nú erum við orðin gamalmenni. Allar áætlanir mínar um að leggjast í ferðalög, núna þegar við erum ekki lengur bundin af Tess,  eru kannske bara rugl. Við erum hreinlega orðin of gömul.

Sorg

Síðasta myndin. Tekin meðan beðið var eftir dýralækninum.

Við misstum hana Tess okkar á laugardaginn. Hún var búin að vera veik lengi, og batavon engin. Henni versnaði fyrir hálfum mánuði, og þegar hún var farin að þjást urðum við að taka erfiða ákvörðun. 
Síðan á laugardag höfum við verið niðurbrotin, það er eins og sálin sé horfin af heimilinu. Öll okkar tilvera snérist um Tess, okkar rútína var hennar rútína.  Við vöfrum nú um eins og vofur og getum ekki einbeitt okkur að neinu. Við gleymum að borða, því Tess er ekki hér lengur til að minna okkur á matartímana, og við förum snemma í rúmið og seint á fætur, því nú eru engar morgun og kvöldgöngur nauðsynlegar. Síðustu þrjá daga höfum við svo haldið okkur að heiman allan daginn, því húsið er svo tómt og tilgangslaust, og það er eins og það hafi alltíeinu stækkað um helming. Sömuleiðis virðast dagarnir hafa lengst um helming. 
Ég veit að þetta á eftir að lagast, við eigum eftir að finna okkur  nýja rútínu og venjast því að vera bara tvö.  En eins og er eigum við voðalega bágt. Við söknum hennar svo mikið. 

2011

Ég óska þeim sem þetta lesa gleðilegs árs, og takk fyrir að skoða síðuna mína. Áramótin hjá okkur voru  frekar ómerkileg, og liðu hjá svona næstum því eins og venjulegt kvöld, nema hvað sjónvarpið hér er óvenju lélegt á gamlárskvöld. Það er verið að reyna að vera "þjóðlegur" og sýna skoska "grínara" - og spila á harmónikkur, og þetta er allt svo hallærislegt að maður fer hjá sér. Ég tók það ráð að horfa á íslenska áramótaskaupið í beinni á tölvunni, en þar sem ég er búin að vera svona lengi í burtu þekki ég ekki nóg til, svo ég veit ekki að hverjum er verið að gera grín. 

Eins lengi og ég man eftir mér hef ég sett áramótaheit, og byrjað á glansandi nýrri dagbók, skrifað annál liðna ársins og byrjað nýtt ár með miklum væntingum. Ekki í ár. Engin heit, engin dagbók. Við eigum nefnilega svolítið bágt hér þessa dagana, því nú fer að styttast í þessu hjá henni Tess okkar. Hún er léleg, þarf mikla umönnun, og veldur miklum áhyggjum. Við höfum alltaf vitað að það myndi koma að þessu, dýrin okkar eiga ekki eins langt líf og við, en það gerir þetta ekkert auðveldara.