"Responsible dog owner"

Ég gat ekki stillt mig um að taka þessa mynd af William, á leið með afurðir Tess í þar til gerða dollu. Það varðar sektum að hreinsa ekki upp, svo það er eins gott að muna að taka pokana með.

Nú skal fitja upp á prjónana

Ég freistaðist til að kaupa þetta garn í dag, það var á tilboðsverði, ég borgaði bara fimm pund fyrir þetta, 12 dokkur. Ég ætlaði bara að kaupa eina, í húfu.

Klukkan 06:30

Uhh, uhh, uhh.
Tess? Það er nótt, það er alltof snemmt vakna.
UHH, YUHH, YUHH!
Það er nótt, Tess. Myrkur úti.
Tess kemur að rúmstokknum og dinglar rófunni ákaft utaní miðstöðvarofninn. Bang, bang, bang, bang.
Ég klóra henni vinalega bak við eyrun. Tess mín, það er alltof snemmt að vakna. Tess gengur um gólf, klær glamra á parketinu, ýlfrar - það er enginn svefnfriður lengur.
Nú er klukkan hálf átta, ég er klædd og komin á ról, kaffisopinn lagaður og Tess er búin að borða langþráðan morgunmatinn. Nú erum við að bíða eftir dagsbirtunni. Ég fer ekki út í myrkri, Tess!

Frumskógur

Þegar haustar tek ég viðkvæmar plöntur inn, svo það er þröngt á þingi í sólstofunni núna. Oftast fylgja þeim ýmiskonar kvikindi, svo sem sniglar og blaðlús, og allt verður morandi á svipstundu. Það borgar sig að eitra fyrir þeim áður en þær ná að fjölga sér.

Outpatient

The Royal Alexandra Hospital, Paisley. Þarna fer ég reglulega í tékkun þessa dagana. William helypir mér út á horninu, því það er skortur á bílastæðum.  Ég fer inn langan gang, þar sem er göngudeild. Meðfram ganginum eru stólar, þar sem sjúklingar bíða, og þegar ég var þarna sl. fimmtudag var óvenju margt um manninn. Mér tókst að finna sæti, og ég taldi 40 manns sitjandi, þó nokkrir stóðu, og svo var stanslaus traffík eftir ganginum, á aðrar deildir. Ég hef aldrei séð svona margt fólk á hækjum og í hjólastólum, suma hálf hangandi í stólunum eftir slag. Á móti mér sat kona á aldur við mig, gráhærð og blágrá í framan, sem hóstaði hryglulega, og hafði ekki fyrir því að halda fyrir munninn, eða nota klút. Lungnakrabbi? Svínaflensa? Við hliðina á mér sat aldrað hippapar, trúlega á mínum aldri líka, hann alskeggjaður og með rytjur í staðinn fyrir hár, hún stór og mikil, með síðar gular hártjásur, klædd ótrúlegri samsetningu af pilsum, þykkum sokkabuxum og dinglumdangli allskonar. Þetta fólk hefur trúlega alið aldur sinn í hjólhýsi einhversstaðar, og ekki haft aðgang að baði eða sturtu. Við hina hliðina á mér sat akfeitur maður niðursokkinn í reyfara.  Þarna bíða líka konur miður sín af ótta, oft í fylgd eiginmanns, móður eða systur. Konur sem hafa verið kallaðar inn eftir brjóstamyndatöku og eru að bíða eftir úrskurði. 
Fólki hélt áfram að fjölga, en fáir voru kallaðir inn að hitta doktorana. Skýring var gefin, eihver læknanna hafði ekki mætt og biðin eftir honum var orðin einn og hálfur tími.  Sjúklingum eru skammtaðar 10 mínútur hverjum, svo það er ekki skrýtið þó margmenni væri þarna. Sem betur fer var minn læknir til staðar, svo ég þurfti ekki að bíða. Fékk mínar 10 mínútur og út.  Það besta er að ég á ekki að koma aftur fyrr en eftir tvo mánuði. Húrra!

Úr daglega lífinu

Ég var með súrsætan kjúkling í kvöldmatinn, og hrísgrjón með. Eiginmaðurinn vill bara Uncle Ben's örbylgjugrjón, en ég sauð mér "boil-in-the-bag" hýðisgrjón (hollt og gott). Þegar grjónin voru soðin hellti ég af þeim og hengdi pokann á sleif þvert yfir pottinn í vaskinum, til að láta allan vökvann renna af. Ég snéri aðeins baki við til að sinna eldavélinni og þá kom húsbóndinn og ákvað að þvo sér um hendurnar í eldhúsvaskinum áður en hann settist að snæðingi. Potturinn með grjónapokanum var allt í einu orðinn fullur af vatni - og handsápu. Ég borðaði grjónalausan kjúkling í gærkvöld!

Ræfilsleg

Ég fann þessar myndir á símanum mínum, ég tók þær af sjálfri mér þegar ég var á spítalanum fyrir mánuði síðan. Nú er heilsan orðin góð aftur. Ég þarf reyndar enn að fara á heilsugæsluna þrisvar í viku til að láta skipta um umbúðir, en það verður vonandi ekki þörf á því miklu lengur.