Mars er samur við sig, það skiptast á haglél. skúrir og þess á milli sólskin. Í febrúar var hlýindakafli, og ég byrjaði að atast í garðinum. Ég hreinsaði dauðar plöntur frá því í fyrra og réðast á illgresið sem virðist vaxa hér allt árið. Bjartsýnin var svo mikil að ég keypti bakka af vorblómum og gróðursetti sunnan við hús. Nú eru greyin svipur hjá sjón, veðurbarin og tætt, og ég sé ekki betur en helv. sniglarnir séu komnir á kreik líka, óvenju snemma í ár.
Ég keypti mér Gardeners´ World í gær, tímarit sem ég les með áfergju, og sem tendrar upp hjá mér óhemju áhuga á garðyrkju, því það eru svo flottar myndir í því, og margar hugmyndir, en svo verður mér litið út um gluggann, og ég sé mosavaxna flötina, úr sér vaxna runna, og beð full af mislukkuðum plöntum, sem aldrei litu út neitt í átt við myndirnar í blaðinu. Sumar hafa aldrei blómstrað, aðrar hafa vaxið upp í tveggja metra hæð og dottið um koll, sumar hafa varla komist upp úr jörðinni áður en sniglarnir átu þær, og enn aðrar eru bara ein risa flækja. Þar við bætist illgresið, sem þrífst betur en nokkrar plöntur, og burknarnir. Þeir sá sér um allt og dafna vel og verða geysistórir og yfirþyrmandi, og þar sem þeir koma ókeypis, er húsbóndanum afskaplega umhugað um að halda í þá. Stundum sting ég þá upp í laumi og laumast til að fleygja þeim út í skógi, því annars gróðursetur hann þá einhversstaðar annars staðar í garðinum!
Mér er ljóst að ég á MIKLA vinnu fyrir höndum. Veðrið VERÐUR bara að fara að skána.
