Haustið var einusinni í miklu uppáhaldi hjá mér. Það var þegar haustið boðaði nýtt skólaár eða ný og spennandi námskeið. Nýjar bækur, stílabækur og óskrifuð blöð. Nú til dags er ég ekki hrifin af hasutinu. Haustlitir, sem margir dásama, finnst mér ljótir. Gulnuð lauf, deyjandi gróður og vetur í nánd. Í ár er haustið mér erfiðara en oft áður, því henni Tess minni hefur hrakað og óvíst hvað við fáum að hafa hana lengi hjá okkur. Það eru dapurlegir tímar framundan.
Ég eyddi smátíma á heimasíðu Marks & Spencer á dögunum, og leist nokkuð vel á tvær peysur og slopp, sem ég klikkaði á til að skoða nánar. Ég geri þetta stundum, og ef ég sé eitthvað spennandi fer ég kannske í búðina til að máta. Nokkrum dögum seinna var ég á allt annarri vefsíðu, og þá birtist alltíeinu auglýsing frá Marks og Spencer: Myndir af akkúrat þessum þremur flíkum. Síðan hefur þetta gerst nokkrum sinnum, ég er einhversstaðar á netinu, að spila Scrabble eða lesa fréttir - og peysurnar og sloppurinn birtast! Það er eins og það sé fylgst með manni!
Stundum tekur lífið óvænta stefnu. Ég var lasin í ágúst, og fór versnandi, og á endanum lenti ég á spítala, á fúkkalyfjum í æð. Það var óskemmtileg lífsreynsla. Eiginlega algjör martröð. En sem betur fer er ég á batavegi, þó hægt gangi.
Dvöl á breskum spítala er nokkuð sem seint gleymist. Spítalinn sem ég var á er alræmt pestarbæli, þar sem ofurveirur herja á sjúklinga. Mikil áhersla er lögð á "hreinlæti" - flöskur með sótthreinsivökva hanga allsstaðar, og fólk hvatt til að nota. Sjúkrarúm eru þvegin vandlega, og mikil not á einnota hönskum, en svo gleymist alveg að þvo hurðir, hurðarhúna, slökkvara - og klósettin eru ógeðsleg.
Mér er minnisstæð röð af opnum koppum með þvagsýnum sem stóðu í langri röð á klósettinu, samviskusamlega merkt þeim sem áttu. Þessir koppar voru þarna svo lengi að pissið var farið að þorna upp, og þefurinn eftir því. Gólf voru "þvegin" daglega, með moppu. Þ.e.a.s blaut moppa var dregin fram og til baka eftir gólfinu. Óhreinindin bara færð aðeins úr stað. Einn daginn kom stúlkukind með heilmikla bónvél og jaxlaðist á gólfdúknum í langan tíma. Svo kom hún með moppuna og "skúraði", og síðast birtist hún með Nilfisk ryksugu og ryksugaði gólfið. Henni hefur verið sagt að nota þessi tæki, en ekki í hvaða röð.
Ég er með lélegar æðar, og það þurfti stöðugt að stinga mig á nýjum stöðum til að koma lyfjunum inn. Eitt skiptið gekk þetta óvenjulega illa og ég held að nálin hafi lent á beini, því hún skrapp beint í fingurinn á blóðtökustúlkunni. Hún æpti upp og hljóp í burtu. Seinna um kvöldið var ég vakin og tekin á eintal í hliðarherbergi. Ég var spurð ótrúlegustu spurninga, og þurfti svo að gangast umdir alnæmispróf.
Allur þessi tími og allt sem þessu fylgir hefiur verið svo óskemmtilegt að ég er enn í sjokki.
