Að eiga gamlan hund

Tess með "júgurhaldara" sem ég heklaði handa henni - til að hún geti síður náð af sér plástrinum.


Hún Tess okkar er komin vel á þrettánda ár og eins og önnur gamalmenni eru ýmsir kvillar farnir að hrjá hana. Hún er orðin slæm til gangs, og hún er með æxli, sem þessa stundina er aumt og bólgið, svo hún var sett á fúkkalyf og stera.
Það hefur fylgt sumrinu í nokkur ár þurfa að gefa Tess lyf. Í mörg ár fékk hún útbrot um allan skrokk á sumrin, klæjaði rosalega og var með rauða, hárlausa bletti. Því fylgdu allskonar lyfjagjafir, böð með eitursjampói sem þurfti að sápa hana með, og láta vera á henni í korter áður en hún var skoluð - og passa vel að hún sleikti það ekki.  Ég tók það ráð að sápa hana áður en ég gaf henni matinn sinn, svo hun var upptekin við éta meðan sápan var á henni. Sem betur fer hefur hún verið í lagi síðan hún var gelt, svo þessi útbrot hafa verið hormónatengd, þó dýralæknirinn hafi ekki áttað sig á því á sínum tíma.
Henni hefur alltaf tekist á fá heljar magakveisu á hverju sumri, e-coli eða salmonellu, enda eru hundar með nefið niðri í öllu.  Fyrir þremur árum fannst svo æxli í einu júgrinu, fyrir tveimur árum gekkst hún undir heilmikla aðgerð þegar hún fékk sýkingu í legið, í fyrra fékk hún ígerð í æxlið í júgrinu - og það sama er uppi á teningnum í ár. 
Tess tekur þessu öllu með einstakri ró,  borðar sinn mat með góðri lyst (og allar pillurnar líka) og er útsjónarsöm við að losa sig við allar umbúðir sem ég reyni að setja á sárið á kviðnum á henni.  
Tilvera okkar snýst um Tess. Ég fer á fætur fyrir allar aldir og gef henni að borða, bý um sárið og fer með hana út. Það fyrsta sem William segir þegar hann vaknar á morgnana er: "How is she?" og það sem eftir er dagsins fer í að lyfta henni upp í sófann, opna fyrir hana bakdyrnar þegar hún vill út - eða inn, fylgjast með því að hún rífi ekki af sér umbúðirnar, fara með hana í bílnum á einhvern af uppáhaldsstöðunum hennar, svo hún geti þefað og gert sín stykki. Það þarf að lyfta henni inn og út úr bílnum, og á kvöldin ber William hana upp stigann, því bælið hennar er við endann á okkar rúmi. 
Það er fullt starf fyrir okkur þessa dagana að fylgjast með henni og sinna henni, og ferðalög koma alls ekki til greina, því ekki er hægt að láta hana á hundahótel. 
Flestir mydu spyrja: Hvað er að ykkur?  Er eðlilegt að leggja svona mikið á sig fyrir hund? Við myndum svara því játandi. Það er engin spurning. Tess er alveg þess virði.