Ferðasagan

Mánudagur: Við tókum enga áhættu og vorum komin á flugvöllinn tveimur tímum fyrir brottför. Það er búið að breyta miklu á Glasgow flugvelli síðan ég átti þar síðast leið um. Nú er ekki lengur hægt að keyra upp að dyrum (eins og terroristarnir gerðu sem reyndu að sprengja allt í loft upp fyrir nokkrum árum). Öryggisleit er líka nákvæm, og við vorum bæði þukluð hátt og lágt. Litla Samsung lófatölvan mín var með í för, en það reyndist hverngi frítt WiFi fyrir hana nema í British Airways brottfararsalnum. Öll byggingin var undir netvæng "Boingo" - sem vill 2.5 pund á klukkutímann. 
Öll ferðin gekk vel, flugið og lestin frá Gatwick til Victoria, og neðanjarðarlest tvö stopp að hótelinu. Við höfðum valið hótelið vegna þess að í auglýsingunni á netsíðu BA stóð "Free WiFi throughout" - sem reyndist svo ekki rétt. WiFi var bara í gestamóttökunni og barnum.  Fúlt. 
Við fórum í labbitúr upp götuna, og skoðuðum Harrods. Borðuðum svo kvöldmat á ítölsku veitingahúsi. 


 


Þriðjudagur: Kalt og hvasst, en við ákváðum samt að ganga þennan spotta að sendiráðinu. Á leiðinni villtumst við, það fór að rigna og hárið á mér, sem ég hafði blásið og krullað til að vera hugguleg á passamyndinni eyðilagðist. Þegar vegabréfið var afgreitt gengum við í átt að Marble Arch,  til að taka City Sightseeing Bus. Gangan reyndist lengri en við áttum von á, svo við vorum köld og hrakin  og geysi fegin þegar við fundum rútuna, og við sátum í henni næstu þrjá tímana, eða þangað til ég gat ekki haldið í mér lengur, svo við fórum inn á Starbucks þar sem ég fann klósett. Ég tók svo af skarið og við tókum leigubíl heim á hótel. Við kíktum á Victoria & Albert Museum, sem var beint á móti hótelinu, og borðuðum aftur á ístölsku veitingahúsi.


Miðvikudagur: Ég tilkynnti bóndanum að engin íslensk kerling færi um London án þess að koma við í Oxford Street, og nú var ég búin að stúdera kortin og við tókum rauðan strætó þangað. Svo upphófst "búðarráp" - en fljótlega tók ég eftir því að það var farið að draga af bóndanum, svo við settumst inná kaffihús. Hann reyndist illa haldinn af brjóstsviða, bakverk, hálsríg,  o.s.frv.. Ég sá að þetta gekk ekki,  og þar sem miðarnir í sightseeing ferðina giltu í 24 tíma hoppuðum við  á bussinn, og tókum alla ferðina aftur.  Við rákumst á danskt veitingahús og borðuðum dejlige frikadeller med rødkål og dansk æblekage til dessert. 

Fimmtudagur: Um morguninn fórum við á Science Musem, og þar hjarnaði bóndinn við, enda mikill áhugamaður um tækni og vísindi allskonar. Um hádegið bjuggumst vil til heimferðar og vorum komin á flugvöllinn einum fjórum tímum fyrir brottför. Hér var öryggisgæslan enn umfangsmeiri, mikið þuklað og við ljósmynduð.  Vélin var sneisafull  og við fengum ekki sæti saman, því allir nema við höfðu tékkað inn og valið sæti á netinu. 
Heim komum við svo klukkan 7, og ég var afskaplega fegin,  nema hvað húsið var ískalt. Hann hafði nefnilega slökkt á miðstöðinni þegar við fórum. Það tók 12 tíma að hita húsið!
Eftirþankar: Við erum orðin gömul! Sérstaklega bóndinn.