Halloween

er á mánudaginn. Hér myndast menn við að halda uppá þetta, grasker eru sumsstaðar sýnileg og sumir hengja eitthvað draugadrasl upp hjá sér. Samkvæmt hefðinni mega börn fara í grímubúninga og ganga á milli húsa og sníkja sælgæti, en það er með þetta eins og annað hérlendis að hátíðabrigði eru ekki í hávegum  höfð. Skotar eru svo kalvínískir í sér að það má ekki gera sér neinskonar dagamun. Þessvega koma hér aldrei börn í sælgætisleit. Við kaupum alltaf poka af Maltesers og Milky Way eða Mars, og ég set í skál, tilbúin að bjóða, en við höfum bara tvisvar fengið gesti þessi 14 ár sem við höfum verið hér.
Það fer samt ekki á milli mála að jólin eru framundan, kaupmenn sjá um að minna mann á það. Í september fóru jólakort og jólamatur að sjást í búðum, og nú eru bæjarfélög farin að kveikja á jólaskreytingum.  Það er alveg á hreinu að ég verð orðin  dauðleið á þessu öllu löngu fyrir jól.
Á þessu heimili verður jólahald í lágmarki í ár. Ég hef þráast við að gera eitt og annað til hátíðabrigða gegnum árin, setja upp skraut og gera hreint, jafnvel baka, en þetta fer allt afskaplega í taugarnar á eiginmanninum, sem er jú Skoti, og á hans æskuheimili var ekki haldið uppá jól. Það gladdi mig hvað Tess hafði gaman af jólastandinu í mér. Hún varð geysispennt þegar litla jólatréð birtist í stofunni, og ég pakkaði hundakex í jólapappír fyrir hana og setti undir tréð. Þetta mundi hún milli ára, og gáði undir tréð á hverju kvöldi. Pakkar voru hennar uppáhald, hún naut þess að tæta utanaf þeim. Nú er hún ekki lengur, svo það verður dapurlegt í kotinu.