Þorpin í nágrenninu.

Við búum í Houston, sem er gamalt sveitaþorp með þremur götum, og þremur pöbbum. Reyndar búum við ekki í þorpinu sjálfu, heldur í nýlegra hverfi sem byggt var í landareign Craigends. Þar var hertogasetur í margar aldir, en þegar ættin dó út var kastalinn jafnaður við jörðu og landið selt byggingarfyrirtækjum.

Næsta þorp fyrir vestan okkur heitir Bridge of Weir, og enn vestar er svo Kilmacolm. Þar þykir fínt að búa. Það sama á ekki við um Linwood og Johnstone, sem eru austan við okkur. Þeir bæir voru upphaflega byggðir til að taka við íbúum fátækrahverfa Glasgow þegar slömmin voru hreinsuð. Liðið var flutt í blokkir "úti í sveit." Linwood er ömurlegur staður, allar byggingar eru gráar og flestar eru "félagslegar." Maður keyrir framhjá Linwood, en helst ekki í gegn.
Johnstone er eldri, og þar er "High Street" (sjá mynd). með verslunum, en nú eru þær flestar annaðhvort lokaðar eða selja notaða muni og föt á vegum góðgerðastofnana. Við eigum stundum erindi til Johnstone. Þar er bankaútibú, og búð þar sem við kaupum fuglafóður. Þar er líka nokkuð sæmilegt bókasafn (þó fúkkalyktin sé yfirþyrmandi).
Íbúar Linwood og Johnstone eru afskaplega lítið fyrir augað. Þeir eru allir upp til hópa á bótum, atvinnuleysis eða örorku. Á horninu á Bingóhöllinni (sem virðist vera með starfsemi frá morgni til kvölds) stendur venjulega smá hópur af kerlingum á aldur við mig, og reykir. Ungir menn, sem auðvitað eru hvorki í námi eða atvinnu, slangra um í hópum. Þeir eru snoðklipptir, klæddir joggingöllum, helst hvítum, og eru með eyrnarlokk í öðru eyra - eða báðum. Þeir eru rindilslegir, með litla hausa og pínulítil andlit.
Unglingsstúlkur eru yfirleitt lágvaxnar, feitar, með stutta digra leggi og í alltof þröngum fötum, stundum með beran belg og hring í naflanum. Hárið er tjásulegt og litað, oft kolsvart með rauðum eða bleikum flygsum. Þær ýta gjarnan nýtískulegri barnakerru á undan sér, og hálfnakið afkvæmið í kerrunni oftar en ekki úðandi í sig söltum kartöfluflögum.
Börn á skólaladri eru pervisin og dökkklædd, því af einhverjum furðulegum ástæðum eru skólabúningar á þessu svæði svartir. Telpurnar eru í agnarlitlum mini pilsum, með ber læri og í sportsokkum, en drengirnir eru með skyrturnar flagsandi uppúr buxunum. Þetta ungviði er sérlega áberandi í hádeginu, þegar matarhlé er í skólum, og þá standandi utan við sjoppur étandi franskar kartöflur.
Karlar standa á pöbbhorninu, ef þeir geta staðið.
Eftir að hafa sinnt erindum í Johnstone þakkar maður sínum sæla fyrir að vera við góða heilsu, geta gengið upprétt og náð andanum, því hvergi sér maður annað eins samansafn af höltu, skökku og vansköpuðu fólki. Meðalaldur á Glasgow svæðinu er sá lægsti í Bretlandi, ekki nema rúm 70 ár, og ástæðan er slæmt matarræði, lélegt húsnæði, reykingar og drykkja. Gigtarsjúkdómar, beinþynning og sjúkdómar í öndunarfærum eru landlægir. Stundum finnst mér eins og það búi tvær þjóðir í Skotlandi. Gamla, stolta menningarþjóðin, sem á heiðurinn af allskonar uppfindingum, frægum ritverkum og tónlist, og svo hitt liðið, sem hefur bara áhuga á lágmenningu og fótbolta.