Föstudagur

Fyrir áratug eða svo fannst varhugaverð "tota" í ristlinum á mér. Mér var sagt að það þyrfti að framkvæma ristilspeglun reglulega til að ganga úr skugga um hvort fleiri slíkar totur yxu innra með mér, því þær ættu það til að vaxa og verða að ristilkrabbameini. Þessvegna fer ég í speglun á þriggja ára fresti.
Síðast fór ég árið 2008, og fannst þá 2011 óralangt undan. En í dag er ég að fara enn einu sinni í þessa ótrúlega andstyggilegu skoðun. Í gær mátti ég ekki borða neitt - og ekki í dag heldur. Ég á að drekka mikið, en bara "tæra" vökva. Tvisvar sinnum í gær þurfti ég svo að taka inn mixtúru sem er svo ógeðslega vond að ég kúgast bara af tilhugsuninni. Þessi mixtúra veldur því að öll innyflin tæmast.
Ég á ekki að mæta á spítalann fyrr en eftir hádegi. Yfirleitt tekur þetta nokkra klukkutíma, aðallega hangs og bið. Þegar ég rumska eftir svæfinguna (sem betur fer er ég svæfð) er mér gefið te og ristað brauð, og í minningunni er þetta gómsætasta máltíð sem hægt er að ímynda sér. Ekki skrýtið eftir tæpra tveggja sólahringa föstu.
Þessa stundina er ég illa haldin. Eftirstöðvar af flensunni eru enn að hrjá mig, og ég er eins og slytti. Engin orka. Ég sver að ég er ekki einusinni svöng lengur. Kannski er þetta besti megrnarkúrinn. Vigtin í morgun sýnir að ég er nákvæmlega, uppá gramm, 30 kílóum léttari en ég var í febrúar 2010.