Ég sá geysiflotta skó í verðlista og ákvað að panta. Eins og oft vill verða kom ég því ekki í verk, verðlistinn er enn á skrifborðinu mínu, opinn, og skórnir fallegu blasa við.
Þegar ég fór í leshóp á mánudaginn sá ég að Barbara vinkona mín sprangúleraði um í skónum góðu. Hún hafði sem sé líka fallið fyrir þeim, en hún hafði látið verð af því að panta þá, og átti ekki orð yfir hvað þeir væru þægilegir í alla staði. Ég, græn af öfund, get auðvitað ekki keypt mér skóna núna.
Kvefið versnaði aftur, og ég sem hef varla farið út fyrir dyr í fleiri daga. Bara setið undir teppi og farið vel með mig. En nú er leshópur í dag, sem ég vil alls ekki missa af. Ég er líka boðin á opnun á nýrri gróðrarstöð á morgun, og því vil ég heldur ekki missa af. Er málið ekki bara að harka af sér og snýta sér?
Fyrir áratug eða svo fannst varhugaverð "tota" í ristlinum á mér. Mér var sagt að það þyrfti að framkvæma ristilspeglun reglulega til að ganga úr skugga um hvort fleiri slíkar totur yxu innra með mér, því þær ættu það til að vaxa og verða að ristilkrabbameini. Þessvegna fer ég í speglun á þriggja ára fresti.
Síðast fór ég árið 2008, og fannst þá 2011 óralangt undan. En í dag er ég að fara enn einu sinni í þessa ótrúlega andstyggilegu skoðun. Í gær mátti ég ekki borða neitt - og ekki í dag heldur. Ég á að drekka mikið, en bara "tæra" vökva. Tvisvar sinnum í gær þurfti ég svo að taka inn mixtúru sem er svo ógeðslega vond að ég kúgast bara af tilhugsuninni. Þessi mixtúra veldur því að öll innyflin tæmast.
Ég á ekki að mæta á spítalann fyrr en eftir hádegi. Yfirleitt tekur þetta nokkra klukkutíma, aðallega hangs og bið. Þegar ég rumska eftir svæfinguna (sem betur fer er ég svæfð) er mér gefið te og ristað brauð, og í minningunni er þetta gómsætasta máltíð sem hægt er að ímynda sér. Ekki skrýtið eftir tæpra tveggja sólahringa föstu.
Þessa stundina er ég illa haldin. Eftirstöðvar af flensunni eru enn að hrjá mig, og ég er eins og slytti. Engin orka. Ég sver að ég er ekki einusinni svöng lengur. Kannski er þetta besti megrnarkúrinn. Vigtin í morgun sýnir að ég er nákvæmlega, uppá gramm, 30 kílóum léttari en ég var í febrúar 2010.
Fuglaflensa, svínaflensa eða Lundúnaflensa. Allavega eitthvað meira en slæm kvefpest. Ég er búin að nötra og skjálfa og hósta og hnerra og í ofanalag var ég aum allsstaðar, með beinverki og magakveisu. Hamingjan veit hvað orðið hefði um mig ef ég hefði ekki farið í flensusprautu í haust. Ég væri líklega dauð og bloggandi "að handan." En þetta gengur yfir, eins og annað, og ég er á batavegi. Það er samt eitt og annað framundan í heilufarsmálum, árlegar tékkanir af ýmsu tagi, sem ég kvíði alltaf fyrir. Þegar að er allt yfirstaðið ætlum við að hoppa um borð í flugvél og fljúga í suðurátt. Draumurinn er gott hótel á hlýjum stað, góð þjónusta, góður matur, sundlaug, heitur pottur, og svo bara slappa af og láta okkur batna. En gamla svartsýnin hvíslar því að mér að auðvitað komi eitthvað uppá.
Mánudagur: Við tókum enga áhættu og vorum komin á flugvöllinn tveimur tímum fyrir brottför. Það er búið að breyta miklu á Glasgow flugvelli síðan ég átti þar síðast leið um. Nú er ekki lengur hægt að keyra upp að dyrum (eins og terroristarnir gerðu sem reyndu að sprengja allt í loft upp fyrir nokkrum árum). Öryggisleit er líka nákvæm, og við vorum bæði þukluð hátt og lágt. Litla Samsung lófatölvan mín var með í för, en það reyndist hverngi frítt WiFi fyrir hana nema í British Airways brottfararsalnum. Öll byggingin var undir netvæng "Boingo" - sem vill 2.5 pund á klukkutímann.
Öll ferðin gekk vel, flugið og lestin frá Gatwick til Victoria, og neðanjarðarlest tvö stopp að hótelinu. Við höfðum valið hótelið vegna þess að í auglýsingunni á netsíðu BA stóð "Free WiFi throughout" - sem reyndist svo ekki rétt. WiFi var bara í gestamóttökunni og barnum. Fúlt.
Við fórum í labbitúr upp götuna, og skoðuðum Harrods. Borðuðum svo kvöldmat á ítölsku veitingahúsi.
Þriðjudagur: Kalt og hvasst, en við ákváðum samt að ganga þennan spotta að sendiráðinu. Á leiðinni villtumst við, það fór að rigna og hárið á mér, sem ég hafði blásið og krullað til að vera hugguleg á passamyndinni eyðilagðist. Þegar vegabréfið var afgreitt gengum við í átt að Marble Arch, til að taka City Sightseeing Bus. Gangan reyndist lengri en við áttum von á, svo við vorum köld og hrakin og geysi fegin þegar við fundum rútuna, og við sátum í henni næstu þrjá tímana, eða þangað til ég gat ekki haldið í mér lengur, svo við fórum inn á Starbucks þar sem ég fann klósett. Ég tók svo af skarið og við tókum leigubíl heim á hótel. Við kíktum á Victoria & Albert Museum, sem var beint á móti hótelinu, og borðuðum aftur á ístölsku veitingahúsi.
Miðvikudagur: Ég tilkynnti bóndanum að engin íslensk kerling færi um London án þess að koma við í Oxford Street, og nú var ég búin að stúdera kortin og við tókum rauðan strætó þangað. Svo upphófst "búðarráp" - en fljótlega tók ég eftir því að það var farið að draga af bóndanum, svo við settumst inná kaffihús. Hann reyndist illa haldinn af brjóstsviða, bakverk, hálsríg, o.s.frv.. Ég sá að þetta gekk ekki, og þar sem miðarnir í sightseeing ferðina giltu í 24 tíma hoppuðum við á bussinn, og tókum alla ferðina aftur. Við rákumst á danskt veitingahús og borðuðum dejlige frikadeller med rødkål og dansk æblekage til dessert.
Við ætlum að leggja land undir fót í næstu viku, og fara til London. Vegabréfið mitt rann út í mars í fyrra, en konsúllinn í Glasgow framlengdi það í ár. Nú er árið að verða liðið, svo ég verð að gera eitthvað í málinu. Nútildags er bara hægt að fá vegabréf afgreidd í sendiráðum, eða heima á Íslandi.
Ég er búin að kaupa mér nýja ferðatösku, því sú gamla er komin undir þritugt og ansi gamaldags.
Það gerir okkur vonandi gott að fara að heiman, þó ekki séu það nema nokkrir dagar. Við höfum átt erfitt undanfarið, við söknum Tess alveg skelfilega mikið. Á morgun hefði hún orðið 13 ára.
Þessi vetur hefur farið illa með okkur. Endalausar vetrarhörkur svo oft komumst við ekki úr húsi dögum saman; síðan lenti ég í því að detta og vera bundin við stól í þrjár vikur, og svo það allra sárasta, við misstum Tess. Við höfum verið að reyna að ná áttum. Bara að vera heima hefur verið erfitt, svo við höfum reynt að fylla dagana með erindum ýmiskonar, sem setið hafa á hakanum. Í gær, viku eftir að Tess dó, ákváðum við að eyða deginum í Glasgow. Við tókum strætó, og röltum svo um i miðbænum. Það var kalt og rakt, niðaþoka yfir öllu, en mikil ös í búðum og hávaði allsstaðar. Við erum ekki vön hávaða, eða ys og þys. Við fórum í búðir, ég skoðaði föt, en mátaði ekkert og keypti ekkert. Áhugann vantaði. Við fórum á kaffiteríu og borðuðum í hádeginu, og á Starbucks klukkan 3. Þegar við komum heim vorum við bæði úrvinda af þreytu. Það fer ekki á milli mála að nú erum við orðin gamalmenni. Allar áætlanir mínar um að leggjast í ferðalög, núna þegar við erum ekki lengur bundin af Tess, eru kannske bara rugl. Við erum hreinlega orðin of gömul.
Ég óska þeim sem þetta lesa gleðilegs árs, og takk fyrir að skoða síðuna mína. Áramótin hjá okkur voru frekar ómerkileg, og liðu hjá svona næstum því eins og venjulegt kvöld, nema hvað sjónvarpið hér er óvenju lélegt á gamlárskvöld. Það er verið að reyna að vera "þjóðlegur" og sýna skoska "grínara" - og spila á harmónikkur, og þetta er allt svo hallærislegt að maður fer hjá sér. Ég tók það ráð að horfa á íslenska áramótaskaupið í beinni á tölvunni, en þar sem ég er búin að vera svona lengi í burtu þekki ég ekki nóg til, svo ég veit ekki að hverjum er verið að gera grín.
Í gær hlánaði loksins, hitinn fór yfir frostmark í fyrsta sinn í margar vikur. Það er því bærilegra hér innandyra. Úti er snjórinn að bráðna og eftir eru mikil svellalög, þannig að það er stórhætturlegt að fara neitt, sérstaklega fyrir halta kerlingu eins og mig. Ég sit því hér enn, í stólnum mínum, þar sem ég er búin að sitja í þrjár vikur. Það er nú ekki laust við að smá innilokunarkennd sé farin að gera vart við sig. Þar sem ökklinn og úlnliðurinn eru á mjög góðum batavegi get ég nú vonandi bráðum farið að sinna vanræktum húsverkum, eiginlega hlakka ég bara til að taka allt í gegn. Þrífa ísskápinn, bakarofninn, rútta til í skápum og skúffum. Mikið verður það gaman!
Við William sendum öllum vinum og vandamönnum bestu óskir um gleðileg jól og farsælt komandi ár, með þökk fyrir liðin ár.
Ég datt á svelli á miðvikudaginn. Eftir nokkurra daga innilokun vegna snjóa vorum við orðin bæði mjólkur- og brauðlaus, en yfirvöld höfðu beðið fólk að hreyfa ekki bíla að nauðsynjalausu, svo við dúðuðum okkur og gengum af stað í næstu búð. Á svellbunka á gangstíg við búðina datt ég illa. Ég stóð upp, en þá leið yfir mig svo ég datt aftur, og gat ekki staðið upp. Fólk dreif að og hringt var á sjúkrabíl. Fyrst var mér sagt að ég væri brotin bæði um ökkla og úlnlið, en mynd sýndi að ökklinn er óbrotinn. Hendin gæti verið brotin.
Ég er aðeins farin að geta staulast um húsið, en þar sem hægri hendin er í spelku get ég bara notað fingurna. Ég hef því hægt um mig, sit í stólnum mínum og hef miklar áhyggjur af öllu sem er ógert.
Það bætir ekki úr skák að þessi frostavetur sem hér ríkir á að halda áfram. Það á að kólna aftur eftir smá hlé, og jafnvel snjóa meira. Ég er ekki viss um að mig langi til að eiga heima hér lengur.
Skotar kunna ekki að byggja vindheld hús. Á hverjum vetri eru fjölmiðlar fullir af ráðleggingum hvernig halda skuli á sér hita (þrjár, fjórar peysur, húfur og treflar innandyra, auka teppi), og gamalt fólk fær smá uppbót á ellilífeyririnn, til að borga hitareikninginn. En þó kyndingin sé á fullu, þá rýkur hitinn bara beinustu leið upp í andrúmsloftið. Hús eru nefnilega ekki einöngruð. Í staðinn er haft loftrúm milli út og innveggja, en vegna þess hvað allt er óþétt, þá er lítið gagn í því. Hið opinbera er nýfarið að veita fólki styrki til að einangra húsin sín, með því að bora göt í útveggina og sprauta hvoðu inn á milli veggjanna. Margir skúrkar hafa séð þarna matarholu, og ganga á milli húsa og bjóða fólki þjónustu sína. Þeir sjá um að fylla út eyðublöðin, taka út styrkinn - og "einangra" húsin, en oft er það bara "í þykjustunni."
Miðstöðvarkynding er frekar nýtt fyrirbæri, og enn er tekið sérstaklega fram í fasteigna auglýsingum ef hús hefur slíkan lúksus. Fyrstu húsin sem byggð voru hér í hverfinu eru ca 30 ára, og öll óeinöngruð, án miðstöðvar og með einfalt gler í gluggum. Eigendur hafa svo smátt og smátt bætt úr þessu eftir efnum. Okkar hús var byggt 1998, og er geysilega "modern" með tvöföldu gleri og gaskyndingu, en ofnarnir eru allir svo litlir að þeir ná engan veginn að hita upp húsið. Það bætir ekki úr skák að það er svo illa byggt að það gýs kalt loft upp með gólflistum og undir allar hurðir. Sömuleiðis er engin einöngrun undir gólfinu, svo gólfkuldi er mikill. Hálfgerður hjallur. Skrýtið að Skotar skuli ekki hafa lært neitt af nágrönnum sínum í norður Evrópu, sem allir kunna að byggja sér þétt hús.
Það er kalt úti núna svo hér sitjum við, ég vafin í stórt flísteppi, og eiginmaðurinn með kuldaúlpuna á hnjánum. Meira að segja Tess er vafin í teppi.
Á sunnudagsmorgnum þegar veður leyfir fer ég í langa göngu - hundlaus, því nú er Tess ekki lengur nógu gangfær til að koma með mér. Það er skrýtið, og afskaplega tilgangslaust að ganga á hunds, en ég sakna hreyfingarinnar og félagsskapsins. Ég veit af nokkrum konum sem hittast og ganga saman með hundana sína á sunnudagsmorgnum, svo ég geng eins rösklega og ég get upp stíginn þangað sem þær leggja bílunum, rölti svo um skóglendið hér upp með ánni með þeim og spjalla, og strigsa svo heim. Þetta tekur rúman klukkutíma, og mér líður afskaplega vel á eftir.
