Fullt starf

Sárið á maganum á Tess vill ekki gróa.  Við gerum það sem í okkar valdi stendur til að vernda það fyrir henni, því hún lætur það ekki í friði. Plástrar og aðrar umbúðir eru samstundis tætt í burtu, því líklega klæjar hana undan þeim.  Á föstudaginn fór að blæða úr sárinu í hvert sinn sem hún byrjaði að sleikja æxlið. Það er eins og svampur. Okkur tókst að stemma blæðinguna, en síðan höfum við verið á vöktum, til að passa að hún snerti þetta ekki. Næturnar eru verstar, því við þurfum jú að sofa. William vakir til 3, en ég fer á fætur klukkan 5. Tess sefur í síðum náttkjól af mér.  

Garðurinn í gær.

Ég hef eytt mestum tíma í  þann hluta garðsins sem snýr að götunni. Auðvitað vill maður að nágrannarnir sjái - og vonandi dáist að því hvað þetta er allt blómlegt. 

Þetta er bak við hús. Í gær eyddum við deginum í að klippa niður ofvaxna plöntu sem var búin að taka yfir það sem einu sinni átti að vera steinhæð. Þarna úir og grúir af burknum og hálf kæfðum plöntum af ýmsu tagi, og greinilega hefur þetta verið vanrækt og er til skammar. 

Sjálfsmynd: Gömul og þreytt kona

Klukkan sjö að morgni,  nýkomin inn með Tess, ómáluð, ekki búin að sofa nóg. Ekki búin að fá mér kaffisopann. En afskaplega er maður nú farinn að láta á sjá.

Að eiga gamlan hund

Tess með "júgurhaldara" sem ég heklaði handa henni - til að hún geti síður náð af sér plástrinum.


Hún Tess okkar er komin vel á þrettánda ár og eins og önnur gamalmenni eru ýmsir kvillar farnir að hrjá hana. Hún er orðin slæm til gangs, og hún er með æxli, sem þessa stundina er aumt og bólgið, svo hún var sett á fúkkalyf og stera.
Það hefur fylgt sumrinu í nokkur ár þurfa að gefa Tess lyf. Í mörg ár fékk hún útbrot um allan skrokk á sumrin, klæjaði rosalega og var með rauða, hárlausa bletti. Því fylgdu allskonar lyfjagjafir, böð með eitursjampói sem þurfti að sápa hana með, og láta vera á henni í korter áður en hún var skoluð - og passa vel að hún sleikti það ekki.  Ég tók það ráð að sápa hana áður en ég gaf henni matinn sinn, svo hun var upptekin við éta meðan sápan var á henni. Sem betur fer hefur hún verið í lagi síðan hún var gelt, svo þessi útbrot hafa verið hormónatengd, þó dýralæknirinn hafi ekki áttað sig á því á sínum tíma.
Henni hefur alltaf tekist á fá heljar magakveisu á hverju sumri, e-coli eða salmonellu, enda eru hundar með nefið niðri í öllu.  Fyrir þremur árum fannst svo æxli í einu júgrinu, fyrir tveimur árum gekkst hún undir heilmikla aðgerð þegar hún fékk sýkingu í legið, í fyrra fékk hún ígerð í æxlið í júgrinu - og það sama er uppi á teningnum í ár. 
Tess tekur þessu öllu með einstakri ró,  borðar sinn mat með góðri lyst (og allar pillurnar líka) og er útsjónarsöm við að losa sig við allar umbúðir sem ég reyni að setja á sárið á kviðnum á henni.  
Tilvera okkar snýst um Tess. Ég fer á fætur fyrir allar aldir og gef henni að borða, bý um sárið og fer með hana út. Það fyrsta sem William segir þegar hann vaknar á morgnana er: "How is she?" og það sem eftir er dagsins fer í að lyfta henni upp í sófann, opna fyrir hana bakdyrnar þegar hún vill út - eða inn, fylgjast með því að hún rífi ekki af sér umbúðirnar, fara með hana í bílnum á einhvern af uppáhaldsstöðunum hennar, svo hún geti þefað og gert sín stykki. Það þarf að lyfta henni inn og út úr bílnum, og á kvöldin ber William hana upp stigann, því bælið hennar er við endann á okkar rúmi. 
Það er fullt starf fyrir okkur þessa dagana að fylgjast með henni og sinna henni, og ferðalög koma alls ekki til greina, því ekki er hægt að láta hana á hundahótel. 
Flestir mydu spyrja: Hvað er að ykkur?  Er eðlilegt að leggja svona mikið á sig fyrir hund? Við myndum svara því játandi. Það er engin spurning. Tess er alveg þess virði. 

Daglegt líf

Hvernig skyldi standa á því að í hvert  sinn sem ég er í miðju kafi við að skúra eldhúsgólfið eiga bæði maður og hundur bráðnauðsynleg erindi gegnum eldhúsið? Undantekningalaust. 

Berjaferð

Við erum búin að fara tvisvar í sumar að tína ber (og baunir). Þetta er borgað eftir vigt, og málið er að fara oftar og tína aðeins minna í hvert skipti. Ég á erfitt með það, þegar ég byrja fer í í einhverskonar berja trans og get ekki hætt, og á svo í mestu erfiðleikum með að klára að borða öll berin áður en þau skemmast. Ég bjó tíl sólberja sultu í ár, hún geymist vel.

Sumar 2010

Í vor þurfti ég að kaupa plöntur til að fylla í skörð eftir veturinn. Kannske  þessi kaldi vetur hafi verið ástæðan fyrir því að ég valdi ósjálfrátt plöntur í "heitum" litum: margskonar tilbrigðum af rauðu, gulu og appelsínugulu.  Ég er búin að hlakka lengi til að sjá þessa blómstra. Rudbeckia Chrokee Sunset heitir hún, og stendur vel undir nafni.

Tölvur

Ég keypti mér litla Samsung NB30 Netbook um daginn. Hún leysti HP laptop tölvuna mína af hólmi, því hún bilaði skyndilega.

Ég er búin að eyða mörgum klukkutímum í að setja þá nýju upp, finna út hvaða hugbúnaður hentar henni best, og setja inn öll mín netföng og tengla. Nú er allt komið á sinn stað. Ég  nota Google Chrome browser, því hann er léttastur og tekur minnst pláss á skjánum. Það er bara 10 tommu skjár á þeirri nýju. Það er Windows 7 Starter á henni, og það fylgdi ekki email prógram. Ég sótti Windows Essentials til Microsoft (frítt) sem inniheldur m.a. Windows Live Mail. Sá hugbúnaðir fannst mér ómögulegur, ljósblátt letur á ljósbláum grunni, og hvergi fann ég "check mail" takka. Windows Messenger fylgdi með, og það tók mig langan tíma að losa mig við hann.  Ég nota núna Thunderbird frá Mozilla. 

Kostirnir við þessa litlu tövlu eru hvað hún er létt, og þægilegt að taka hana með sér mili herbergja í húsinu. Rafhlaðan er mjög góð, og endist í allt að 10 tíma. Ég starta henni á morgnana, set hana í samband smátíma og hleð, meðan ég les fréttirnar á netinu, og svo stilli ég hana á "sleep" þannig að ég þarf bara að lyfta lokminu og hún er komin í gang aftur. Gallar: ekki alveg eins fljót að "hugsa"eins og stærri vélar. En hún þjónar vel sínum tilgangi. 

Þegar tilfinningarnar ráða ferðinni

Bíllinn minn er þrettán ára, en er sjaldan notaður. Húsbóndinn sér um allan akstur, svo það er kannske ekki skynsamlegt að hafa tvo bíla.  Það er dýrt að borga trygginar og viðhald, nokkuð sem eiginmaðurinn hefur þó gert af góðsemi sinni. Ég tók þá ákvörðun að losa mig við bílinn, og eftir að hafa fengið tilboð frá bílasölu uppá nokkur pund var lagt af stað með hann. Á leiðinni fóru hinsvegar að renna á mig tvær grímur. Hvernig í ósköpunum get ég, eftir að hafa átt bíl í 40 ár, verið bíllaus?  Ég sem hef svo gaman af að keyra, þó ég geri alltof lítið af því. Þegar ég lagði fyrir utan bílasöluna var ég nánast með kökkinn í hálsinum - og gat ekki hugsað mér að skilja hann eftir. Ég keyrði því glöð heim aftur í sólskininu, með útvarpið á fullu.

Ingibjörg Elín Elíasdóttir, f. 26.6.1910, d. 10.2.1958.

Í dag, 26. júní, eru 100 ár frá því að mamma fæddist.

Foreldrar mömmu voru Elías Hálfdánsson og Elísabet Jónsdóttir, Hnífsdal. Þegar Elísabet dó, árið 1911, gengu bróðir Elíasar, Hálfdán í Búð, og Ingibjörg kona hans mömmu í foreldra stað.
4. nóvember 1933 giftist mamma Jóni Halldórssyni frá Miðdalsgröf í Strandasýslu. Ég var nýfædd þegar við fluttum í Skriðu á Ísafirði, sem pabbi byggði sjálfur.
Mamma  var dugleg og metnaðarfull kona, ekki sist fyrir hönd barnanna sinna, okkar Halla.  Hún var kappsöm og geysilega vandvirk.  "Það kemur fram í seinna verkinu sem gert er í því fyrra" sagði hún gjarnan,-  nokkuð sem ég hef reynt að tileinka mér.
 Árin  okkar í Skriðu urðu fimmtán. Björt bernskuár, en alltof oft skyggð af erfiðum veikindum mömmu.  Þeim lauk árið 1958, þegar mamma dó, aðeins 47 ára.

Flottasta blómið í garðinum

 

Það hefur verið sumarlegt undanfarið, sólríkt og heitt og garðurinn er búinn að ná sér vel eftir vetrarhörkurnar. Ég keypti þessa plöntu til að fylla í skarð, og hún hefur ekki valdið vonbrigðum.

Tungumál

Þau þrettán ár sem ég hef verið hér hef ég afskaplega sjaldan haft tækifæri til að tala móðurmálið. Ég hef aldrei verið svo heppin að fyrirhitta hér aðra íslendinga og hef því bara getað talað íslensku í stuttum heimsóknum mínum til Íslands, og kærkomnum símtölum og heimsóknum frá fjölskyldu og vinkonum. Ég er skíthrædd um að ég fari að ryðga, og sletta ensku.  Ég er komin á þann aldur að ég tuða heilmikið, við sjálfa mig og við Tess, og síðan ég tók eftir því að þetta var orðið á einhverskonar málruglingi, hef ég gert mitt besta til að tuða bara á íslensku. Eða prentaradönsku, sem var uppáhaldsmálið okkar pabba "í dí gúðe gamle dager po Ísafjörður."

Utangarðs

Þennan hluta garðsins kalla ég "utangarðs" - því hann er framan við húsið, var áður órækt undir stóru tré, en tilheyrir okkar "landareign."  Þarna hef ég stritað mikið, en árangur erfiðisins er bara nokkuð góður.

Lítill og sætur rebbi

Í kvöld náði ég loksins góðri mynd af rebba litla.

St Elín frá Ísafirði

Hér má sjá sankti Elínu frá Ísafirði, en hún er svo heilög að andlegir fuglar flögra stöðugt í kringum höfuðið á henni til að tjá þakklæti fyrir allar matargjafir hennar til handa fuglum himinsins og öðrum skynlausum skepnum jarðarinnar, svo sem músum, rottum, sniglum  - og refum. Þess ber að geta hér að Photoshop kom hér hvergi nærri.

Af refum

Hér í nágrenninu einhversstaðar er tófugreni, og nýlega fóru tveir yrðlingar að venja komur sínar í garðinn á kvöldin til að leita að æti undir fuglaborðinu. Mér rann til rifja hvað þeir voru horaðir, svo ég hef sett smá rúnnstykkisbita út á kvöldin fyrir þá. Svo sit ég í leyni með myndavélina, í von um flottar myndir af þeim. Árangurinn hefur ekki verið alveg nógu góður, eins og sjá má. En mikið eru þetta falleg dýr.

Trjáspör

Það eru tvær tegundir af "spörvum."  Gráspör er algengur í þéttbýli, en trjáspör - eins og nafnið bendir til - í skóglendi. Ég hef hinsvegar ekki séð þá í garðinum fyrr en í vor, að einn fór að venja komur sínar í "mat." Svo bættist annar við, og tilhugalífið tók við. Það fólst helst í því að finna hvíta fjöður og dansa með hana í gogginum fyrir framan þá heittelskuðu, svona til að segja: "Sjáðu nú bara gæskan mín hvað hreiðrið okkar verður mjúkt og notalegt."  Í fyrradag, þar sem ég sat í sólstofunni í morgunsárið sá ég hvar fuglahópur kom alltíeinu fljúgandi. Tveir gogguðu í fóðrið og gáfu svo hinum fjórum að borða. Þarna voru trjáspörvahjónin mín komin, með fjóra frísklega unga. Það eru svona stundir sem gefa lífinu hér gildi.
Myndina tók ég í gær, út um gluggann með aðdrætti, svo hún er ekki mjög skörp.

Uppþornuð

Vinstra augað hefur angrað mig lengi, ég vakna iðulega með bólgið auga og eldrauða hvítu, og sé ekki hálfa sjón. Ég er búin að prófa allskonar dropa og fara þrisvar til læknis. Yfrleitt skánar þetta meðan ég er á dropum, en eftir nokkrar vikur fer allt í sama horf. Í gær fékk ég svo loksins tíma hjá alvöru augnlækni, og það tók hann innan við tíu mínútur að sjá hvað á bjátar. Ég er að þorna upp. Tárakirtlarnir eru hættir að virka. Mér fannst það skrýtið um daginn, þegar ég var að saxa lauk  að ég grét bara með öðru auganu! Nú er ég búin að fá áburð til að setja í augað fyrir svefn og flösku af gerfi tárum sem ég á að nota þrisvar á dag - það sem eftir er ævinnar.  Illt er að vera orðin gömul.

Nýjir skór!

Ég fór í búðir í dag, og endaði í skóbúð. Þetta eru þeir þægilegustu sandalar sem ég hef nokkru sinni átt. Mikið er ég ánægð með þá!

Hjálpræði

Nágrannar okkar (beint á móti), Ian og May,  eru bæði majórar í Hjálpræðishernum. Þetta er rólyndisfólk sem lítið fer fyrir, nema þegar hann kemur heim á stóra eldhúsbílnum. Þessi bíll er notaður þegar stórbrunar eiga sér stað. Þá fer Hjálpræðisherinn á vettvang og gefur brunaliðinu te og "bacon butties." (Stór, mjúk rúnnstykki með beikoni og brúnni sósu).  Stórmarkaðir eru rausnarlegir við Hjálpæðisherinn og gefa þeim það sem til þarf, og vel útilátið, þannig að oft er mikill matur afgangs. Þá afganga færir Ian okkur nágrönnunum.
Það var enn einu sinni kveikt í gömlu Patons verksmiðjunni í Johnstone í vikunni. Hún hefur staðið ónotuð í áratugi, en nú er hún alveg horfin. Við fengum pylsur, bacon, banana og fullt af stórum, hvítum rúnnstykkjum (sem við gefum dúfunum.)