Útför

Einn af stofnendum leshópsins míns dó út beinkrabbameini um daginn, aðeins þremur mánuðum eftir að hann greindist með sjúkdóminn. Hann gekk örugglega með þetta í nokkur ár, án þess að hafa hugmynd um það.
John var maður sem lifði lífinu fram í fingurgóma. Hann fylgdist með öllu sem var að gerast á menningarsviðinu og var best lesni maður sem ég hef kynnst. Hann hafði þann sið að skrifa alltaf niður titla þeirra bóka sem hann las, og gefa þeim einkunn, frá 0-10. Þetta hafði hann gert alla ævi og var listinn orðinn langur.
Við vorum við útför Johns á þriðjudaginn. Mikill fjöldi fólks var við athöfnina, sem fór fram að sið humanista. John var ekki trúmaður, en hann var formaður heimspekifélagsins í Glasgow. Svo vill til að í leshópnum er kona sem sér um "helgi" athafnir humanista, og hún sá um útförina, skv hans ósk. Minningarorð voru flutt af Barry, leshópsfélaga og vini Johns, og  Claire, dóttir Johns las ljóð. Tóslistin var afar falleg - klassísk og valin af fjölskyldunni. Þetta var falleg athöfn. Nú er bara að sjá hvort leshópurinn okkar lifir af þennan mikla missi.

Tölvur

Ég á fimm.
1. Gamla Dell fartölvan. Stór og þung og geysilega sein að vinna. Henni var lagt fyrir mörgum árum.
2. Dell borðtölvan. Hún er í "kamesinu" mínu, og er í góðu formi.
3. Net tölvan. Hún er lítil og nett, en á erfitt með að gera nema eitt í einu.
4. Litla Samsung Galaxy lófatölvan. Uppáhalds leikfangið mitt. Alltaf við hendina.
5. HP fartölvan. Hún var lengi uppáhaldið mitt, en bilaði fyrir rúmu ári. Húm hætti skyndilega að ná netsambandi. Ég hef eytt löngum stundum í að reyna að finna út hvað er að, því hún á það til að ná sambandi í smátíma, en detta svo út aftur. Það gerðist í morgun, mér datt í hug að kveikja á henni - og viti menn, hún virkaði. Allt fór að koma inn, Microsoft, 78 "updates", vírusvörnin, System Mechanic; ég sá fram á skemmtilegan dag við að koma öllu í samt lag. En Adam var ekki lengi í Paradís., Netsambandið hvarf aftur, og ég hef ekki hugmynd um hvað veldur. Skyldi duga að sparka aðeins í hana? Það hjálpar þegar þvottavélin stendur á sér.

Fórurnar mínar

Þennan útskorna kistil átti mamma. Síðan ég eignaðist hann hef ég geymt það sem mér var kærast á hverjum tíma í honum, og svo er enn. Pabbi byrjaði að kalla kistilinn "fórurnar" - eftir að ég sagðist eiga eitthvað í fórum mínum sem reyndist geymt í kistlinum. Síðan hef ég alltaf kallað kistilinn fórurnar mínar.
Ég tók til í honum í vikunni. Fjarlægði það sem ekki skiptir lengur máli, og bætti einu og öðru í hann sem mér er annt um. Meðal þess sem á í fórum mínum núna eru prjóna- og saumadót eftir ömmur mínar, Elínu og Ingibjörgu. Þarna eru líka minningargreinar um pabba, bréf frá dætrum Halla þegar þær voru litlar, heillaskeyti sem pabbi og mamma fengu þegar ég fæddist, teikningar eftir Halldór afa minn, kort sem mér hafa verið gefin, og stélfjaðrir af Teresu. Ég ætla að setja hálsólina hennar Tess í kistilinn, en ekki strax. Enn er alltof sárt að líta hana augum, svo hún er í plastpoka uppí skáp.

Flugeldar

Hér var "bonfire night" í gær, til að minnast Guy Fawkes, en hann gerði misheppnaða tilraun til að sprengja upp þinghúsið í London  árið 1603. Fólk kveikir í bálköstum og sendir upp flugelda. Allt er þetta nú í minni kantinum, og jafnast ekki á við Gamlárskvöld í Reykjavík.
 Ég er ekki hrifin af flugeldum, vegna þess að ég veit hvað dýrin, bæði húsdýr og vilt, hræðast þetta. Rebbinn sem við gefum alltaf smá bita á kvöldin lét ekki sjá sig, hefur líklega kúrt nötrandi í greninu sínu, og ég get rétt ímyndað mér hvað fuglarnir hljóta að hafa verið hræddir. Heimilisdýr eru mörg á róandi lyfjum þetta kvöld. Hinsvegar var hún Tess okkar aldrei hrædd, sem betur fer, og ég man ekki betur en þegar ég átti páfagaukinn Teresu, þá hafi ég oft staðið við gluggann  heima á Gamlárskvöld með hana á öxlinni, vaggandi sér af spenningi, fylgjandi hverri rakettu með augunum.

Þoka

Veðurfarið hefur verið þolanlegt þessa viku, og við William höfum verið dugleg og farið í hressandi göngu á hverjum morgni. Í gær fórum við líka í langan göngutúr seinnipartinn. Nú er hinsvega niðaþoka, og ég er ekkert áfjáð í útivist.  Ég hlýt að eiga inneign eftir að hafa farið í tvo göngutúra í gær, en William þvertekur fyrir að það megi að flytja göngutúrainneign milli daga.

Halloween

er á mánudaginn. Hér myndast menn við að halda uppá þetta, grasker eru sumsstaðar sýnileg og sumir hengja eitthvað draugadrasl upp hjá sér. Samkvæmt hefðinni mega börn fara í grímubúninga og ganga á milli húsa og sníkja sælgæti, en það er með þetta eins og annað hérlendis að hátíðabrigði eru ekki í hávegum  höfð. Skotar eru svo kalvínískir í sér að það má ekki gera sér neinskonar dagamun. Þessvega koma hér aldrei börn í sælgætisleit. Við kaupum alltaf poka af Maltesers og Milky Way eða Mars, og ég set í skál, tilbúin að bjóða, en við höfum bara tvisvar fengið gesti þessi 14 ár sem við höfum verið hér.
Það fer samt ekki á milli mála að jólin eru framundan, kaupmenn sjá um að minna mann á það. Í september fóru jólakort og jólamatur að sjást í búðum, og nú eru bæjarfélög farin að kveikja á jólaskreytingum.  Það er alveg á hreinu að ég verð orðin  dauðleið á þessu öllu löngu fyrir jól.
Á þessu heimili verður jólahald í lágmarki í ár. Ég hef þráast við að gera eitt og annað til hátíðabrigða gegnum árin, setja upp skraut og gera hreint, jafnvel baka, en þetta fer allt afskaplega í taugarnar á eiginmanninum, sem er jú Skoti, og á hans æskuheimili var ekki haldið uppá jól. Það gladdi mig hvað Tess hafði gaman af jólastandinu í mér. Hún varð geysispennt þegar litla jólatréð birtist í stofunni, og ég pakkaði hundakex í jólapappír fyrir hana og setti undir tréð. Þetta mundi hún milli ára, og gáði undir tréð á hverju kvöldi. Pakkar voru hennar uppáhald, hún naut þess að tæta utanaf þeim. Nú er hún ekki lengur, svo það verður dapurlegt í kotinu.

Klukkuhringl, enn og aftur.

Í nótt á að seinka klukkunni, vetrartíminn hér er sami tími og er heima. Það þýðir að í fyrramálið þegar ég vakna, líklega klukkan 6, þá verður klukkan bara 5.  Ég ætla samt á fætur. Ég ætla að laga mér kaffisopa og setjast í stólinn minn og breiða teppi yfir hnén, og lesa. Ég á peninga inni hjá Amazon, svo ég get sótt mér einhverja spennandi rafbók, eða kannske væri skynsamlegra að klára að lesa þessar þrjár eða fjórar hálflesnu sem eru á tölvunni.

Þorpin í nágrenninu.

Við búum í Houston, sem er gamalt sveitaþorp með þremur götum, og þremur pöbbum. Reyndar búum við ekki í þorpinu sjálfu, heldur í nýlegra hverfi sem byggt var í landareign Craigends. Þar var hertogasetur í margar aldir, en þegar ættin dó út var kastalinn jafnaður við jörðu og landið selt byggingarfyrirtækjum.

Næsta þorp fyrir vestan okkur heitir Bridge of Weir, og enn vestar er svo Kilmacolm. Þar þykir fínt að búa. Það sama á ekki við um Linwood og Johnstone, sem eru austan við okkur. Þeir bæir voru upphaflega byggðir til að taka við íbúum fátækrahverfa Glasgow þegar slömmin voru hreinsuð. Liðið var flutt í blokkir "úti í sveit." Linwood er ömurlegur staður, allar byggingar eru gráar og flestar eru "félagslegar." Maður keyrir framhjá Linwood, en helst ekki í gegn.
Johnstone er eldri, og þar er "High Street" (sjá mynd). með verslunum, en nú eru þær flestar annaðhvort lokaðar eða selja notaða muni og föt á vegum góðgerðastofnana. Við eigum stundum erindi til Johnstone. Þar er bankaútibú, og búð þar sem við kaupum fuglafóður. Þar er líka nokkuð sæmilegt bókasafn (þó fúkkalyktin sé yfirþyrmandi).
Íbúar Linwood og Johnstone eru afskaplega lítið fyrir augað. Þeir eru allir upp til hópa á bótum, atvinnuleysis eða örorku. Á horninu á Bingóhöllinni (sem virðist vera með starfsemi frá morgni til kvölds) stendur venjulega smá hópur af kerlingum á aldur við mig, og reykir. Ungir menn, sem auðvitað eru hvorki í námi eða atvinnu, slangra um í hópum. Þeir eru snoðklipptir, klæddir joggingöllum, helst hvítum, og eru með eyrnarlokk í öðru eyra - eða báðum. Þeir eru rindilslegir, með litla hausa og pínulítil andlit.
Unglingsstúlkur eru yfirleitt lágvaxnar, feitar, með stutta digra leggi og í alltof þröngum fötum, stundum með beran belg og hring í naflanum. Hárið er tjásulegt og litað, oft kolsvart með rauðum eða bleikum flygsum. Þær ýta gjarnan nýtískulegri barnakerru á undan sér, og hálfnakið afkvæmið í kerrunni oftar en ekki úðandi í sig söltum kartöfluflögum.
Börn á skólaladri eru pervisin og dökkklædd, því af einhverjum furðulegum ástæðum eru skólabúningar á þessu svæði svartir. Telpurnar eru í agnarlitlum mini pilsum, með ber læri og í sportsokkum, en drengirnir eru með skyrturnar flagsandi uppúr buxunum. Þetta ungviði er sérlega áberandi í hádeginu, þegar matarhlé er í skólum, og þá standandi utan við sjoppur étandi franskar kartöflur.
Karlar standa á pöbbhorninu, ef þeir geta staðið.
Eftir að hafa sinnt erindum í Johnstone þakkar maður sínum sæla fyrir að vera við góða heilsu, geta gengið upprétt og náð andanum, því hvergi sér maður annað eins samansafn af höltu, skökku og vansköpuðu fólki. Meðalaldur á Glasgow svæðinu er sá lægsti í Bretlandi, ekki nema rúm 70 ár, og ástæðan er slæmt matarræði, lélegt húsnæði, reykingar og drykkja. Gigtarsjúkdómar, beinþynning og sjúkdómar í öndunarfærum eru landlægir. Stundum finnst mér eins og það búi tvær þjóðir í Skotlandi. Gamla, stolta menningarþjóðin, sem á heiðurinn af allskonar uppfindingum, frægum ritverkum og tónlist, og svo hitt liðið, sem hefur bara áhuga á lágmenningu og fótbolta.

Þetta er sko ekki eðlilegt.

Síðan ég kom frá Spáni hef ég verið svo afslöppuð að ég hef sofið eins og rotaður selur á hverri nóttu. Ég hef alltaf verið kvöldsvæf, en verið uppi fyrir allar aldir á morgnana. Lengst af ævinnar hef ég átt í vandræðum með að sofa nógu lengi, ég vakna gjarnan um 5 leitið, eða jafnvel fyrr, og á erfitt með að festa almennilega svefn eftir það. Ég hef aldrei þurft meira en sex til sjö tíma svefn. Síðastliðna viku hef ég sofið í átta tíma á hverri nóttu, og nú var ég að vakna eftir NÍU tíma svefn. Þessi Spánarferð hefur greinilega gert mér gott.

Spánarmyndir

Vikan á Spáni var einstaklega vel heppnuð. Sólin skein, hótelið var gott, og maturinn var fyrsta flokks. Það besta var að Halli og Sísí komu frá Torrevieja, og voru í tvo daga með okkur í Calpe.
Verst hvað tíminn leið fljótt. Nú erum við komin aftur heim í rigninguna, en ég er endurnærð og full af D-vítamíni, svo nú tekst ég á við veturinn.

Allt tilbúið

Búið að pakka niður, hlaða allar græjur, grafa upp sólhattinn (sem hefur ekki verið notaður lengi) og sandalana. Nú skal halda til sólarlanda. Hitinn á áfangastað er í kringum 30 stig, svo það verður "notalegt."
Brottför frá Glasgow er kl. 6:25 í fyrramálið, og við þurfum að tékka inn tveim tímum áður.  Það þýðir að við þurfum að fara á fætur um 3 leitið í  nótt!
Best að slökkva á tölvunni og koma sér undir sæng, þó mig gruni nú að ferðahugurinn eigi eftir að valda svefnleysi.

Kuldahrollur

Það er alltíeinu komið hrímkalt haust, og í morgun hefur gengið á með hvössum hagléljum. Við förum til Spánar á þriðjudaginn, og ég er ekki viss um að mig langi nokkuð að koma til baka. Ég kvíði fyrir vetrinum.

Rebbarnir

Litlu rebbarnir sem léku sér í garðinum í voru eru nú orðnir stórir. Ég sé þá sjaldnar, því þeir koma ekki í heimsókn fyrr en farið er að dimma, og nú dimmir snemma á kvöldin.   Matarbitinn sem ég set út á hverju kvöldi fyrir þá er alltaf horfinn, svo ég veit að þeir eru á ferli.  
Ég tók myndirnar út um eldhúsgluggann í lok júlí. Það var sól og þegar ég kom niður snemma morguns sá ég þá vera að sóla sig í garðinum. Ég flýtti mér og sótti myndavélina, sem auðvitað var batteríislaus. Varabatteríið var þó hlaðið, og þeir voru þarna enn þegar ég var tilbúin. Ég náði fjörutíu myndum af þeim - og þær eru allar góðar!

Næsti áfangastaður

Við erum búin að panta viku dvöl á Spáni í október. Þetta er nú meira flakkið á okkur! Þetta verður fjórða ferðalagið á árinu. (London, Frakkland, Ísland, Spánn). Við erum farin að hlakka til, og ég er búin að kaupa mér slatta af nýjum fötum. Vinkonur mínar Eleanor og Janet, sem koma alltaf í tesopa á laugardagsmorgnum, fengu smá tískusýningu áðan!  Allt í sömu sólarlandalitunum: blágrænt og hvítt.

Rok og meira rok

Í gær gekk fellibylurinn Katja yfir, þ.e.a.s. leifar af honum. Það var ansi hvasst, og geysi blautt. Í síðustu viku eyddum við tveimur heilum dögum í að þrífa allar stéttar og bílastæði, og hreinsa og snyrta garðinn. Í morgun var eins og ekkert hefði verið gert, allt þakið laufi, kvistum og drasli. Við erum í stöðugri baráttu við náttúruöflin, og garðurinn hefur aldrei verið óhrjálegri. Sumarið hefur verið afleitt, og þó við gerum okkar besta þegar veður leifir, þá er þetta fljótt að fara í sama horfið aftur. Spurningin er, hvað endumst við lengi, við erum jú farin að reskjast. 

Hvað kom fyrir?

Afhverju hætti ég að blogga?  Skýring er einfaldlega sú að síðan við komum úr einstaklega velheppnuðu fríi til Íslands höfum við ekkert gert eða farið.  Sumarið hefur verið leiðinlegt, kalt og rakt, og tilhugsunin um að það komi bráðum haust og svo vetur er ill bærileg. Kannske tekst mér að rífa mig uppúr þessari lægð, og byrja að blogga aftur. Vonandi.

Ferðalag

Við erum á leið til Íslands. Vélin fer í loftið klukkan 14:20 í dag, og við verðum heima í viku. Það eru tvö ár síðan ég var síðast heima. Ég var ein á ferð, og var frekar ömurlega á mig komin. Ég var óvenjulega slöpp, og kenndi það slæmu kvefi sem hrjáði mig, en komst að því eftir að ég kom heim að ég var líka með slæma ígerð í brjósti. Ég gat því eiginlega ekki notið ferðarinnar, þó alltaf sé gaman að hitta sitt fólk. Nú kemur William með mér, ég er við bestu heilsu, og ég er viss um að þessi ferð verður ánægjuleg.
Það er allt tilbúið, búið að pakka niður og ganga frá húsinu, og bara eftir að skipta um föt og vökva blómin.
Við verðum til húsa í leiguíbúð að Efstalandi 20, símanúmer hef ég ekki enn, því íslenska símakortið mitt er runnið út. Ég kaupi nýtt þegar ég kem til landsins.
Rebbarnir litlu verða að venjast því að fá engan kvöldskatt, því nú ætla ég að hætta að gefa þeim. Þeir eru farnir að stálpast, og verða að læra að bjarga sér sjálfir.

Garðurinn í júní 2011

Sólarglæta í dag, eftir marga rigningardaga, svo ég púlaði í garðinum í fimm tíma.

  

Það vantar ekki gróðurinn.

"Steinhæðin" mín hefur er horfin í burknaskóg. Þeir vaxa villtir og sá sér allsstaðar.

  Allt er grænt, en minna um blóm. Það hefur verið svo blautt og sólarlaust.

Þegar e-coli skrekkurinn reið yfir ákvað ég að hætta að kaupa gúrkur og salat og þh. og keypti pakka af fræi í staðinn. Það verður greinilega einhver smá bið á því að ég geti farið að gæða mér á heimaræktuðu grænmeti.. 

Góður gestur í garðinum. Hér á bæ er engum mat fleygt. Grænmetisafgangar fara í þar til gerða tunnu, sem vonandi verður einhverntíman að gróðurmold. Annað fer í rebba. (Tess sá alltaf um þetta, en nú nýtur hennar ekki lengur við.)

Rebbarnir sem koma í mat til okkar eru yrðlingar síðan í vor, og það er gaman að horfa á þá veltast um og hnoðast eins og kettlingar, og elta hvorn annan á harðaspretti.  Tófumömmu hef ég ekki séð, en hún fylgist örugglega með þeim.

 Þeir eru báðir með "ljós" á rófunni.

Afhverju erum við ekki með hjól?

Eftir nokkuð strembinn dag í garðinum hófst umræða um hönnun okkar mannfólksins, og hvað betur hefði mátt fara. Ef William hefði hannað okkur værum við með hjól, og tvö hjörtu, því það væri skynsamlegt að hafa eitt til vara.  Ef ég hefði átt þátt í hönnuninni hefði ég bætt við "reboot" takka, og eins hefði ég haft takka til að auka brennslu eftir góða máltíð.

Af veðurfari

Hér hefur rignt svo til látlaust síðan við komum heim, og það er ekki bara rigning, heldur líka rok og kuldi. Ég hef sætt lagi við að komast í garðinn, svona á milli skúra. Þetta á við um Skotland, en í Englandi hefur verið þurrasta og heitasta vor í manna minnum. Svona er þessu nú misskipt. Nú er spáð skárra veðri hér á morgun og fram yfir helgi, svo kannske ég geti vígt stuttbuxurnar sem ég hafði ekki kjark til að láta sjá mig í í Frakklandi.
Næstu helgi verðum við með hund í fóstri, Rory. Hann var mikill vinur Tess, og því okkar líka. Eigendur hans, Eleanor og Craig, ætla að heimsækja son sinn í Newcastle.