Sorg

Síðasta myndin. Tekin meðan beðið var eftir dýralækninum.

Við misstum hana Tess okkar á laugardaginn. Hún var búin að vera veik lengi, og batavon engin. Henni versnaði fyrir hálfum mánuði, og þegar hún var farin að þjást urðum við að taka erfiða ákvörðun. 
Síðan á laugardag höfum við verið niðurbrotin, það er eins og sálin sé horfin af heimilinu. Öll okkar tilvera snérist um Tess, okkar rútína var hennar rútína.  Við vöfrum nú um eins og vofur og getum ekki einbeitt okkur að neinu. Við gleymum að borða, því Tess er ekki hér lengur til að minna okkur á matartímana, og við förum snemma í rúmið og seint á fætur, því nú eru engar morgun og kvöldgöngur nauðsynlegar. Síðustu þrjá daga höfum við svo haldið okkur að heiman allan daginn, því húsið er svo tómt og tilgangslaust, og það er eins og það hafi alltíeinu stækkað um helming. Sömuleiðis virðast dagarnir hafa lengst um helming. 
Ég veit að þetta á eftir að lagast, við eigum eftir að finna okkur  nýja rútínu og venjast því að vera bara tvö.  En eins og er eigum við voðalega bágt. Við söknum hennar svo mikið. 

2011

Ég óska þeim sem þetta lesa gleðilegs árs, og takk fyrir að skoða síðuna mína. Áramótin hjá okkur voru  frekar ómerkileg, og liðu hjá svona næstum því eins og venjulegt kvöld, nema hvað sjónvarpið hér er óvenju lélegt á gamlárskvöld. Það er verið að reyna að vera "þjóðlegur" og sýna skoska "grínara" - og spila á harmónikkur, og þetta er allt svo hallærislegt að maður fer hjá sér. Ég tók það ráð að horfa á íslenska áramótaskaupið í beinni á tölvunni, en þar sem ég er búin að vera svona lengi í burtu þekki ég ekki nóg til, svo ég veit ekki að hverjum er verið að gera grín. 

Eins lengi og ég man eftir mér hef ég sett áramótaheit, og byrjað á glansandi nýrri dagbók, skrifað annál liðna ársins og byrjað nýtt ár með miklum væntingum. Ekki í ár. Engin heit, engin dagbók. Við eigum nefnilega svolítið bágt hér þessa dagana, því nú fer að styttast í þessu hjá henni Tess okkar. Hún er léleg, þarf mikla umönnun, og veldur miklum áhyggjum. Við höfum alltaf vitað að það myndi koma að þessu, dýrin okkar eiga ekki eins langt líf og við, en það gerir þetta ekkert auðveldara.  

Innilokun

Í gær hlánaði loksins, hitinn fór yfir frostmark í fyrsta sinn í margar vikur. Það er því bærilegra hér innandyra. Úti er snjórinn að bráðna og eftir eru mikil svellalög, þannig að það er stórhætturlegt að fara neitt, sérstaklega fyrir halta kerlingu eins og mig. Ég sit því hér enn, í stólnum mínum, þar sem ég er búin að sitja í þrjár vikur. Það er nú ekki laust við að smá innilokunarkennd sé farin að gera vart við sig.  Þar sem ökklinn og úlnliðurinn eru á mjög góðum batavegi get ég nú vonandi bráðum farið að sinna vanræktum húsverkum, eiginlega hlakka ég bara til að taka allt í gegn. Þrífa ísskápinn, bakarofninn, rútta til í skápum og skúffum.  Mikið verður það gaman!

Gleðilega hátíð!

Við William sendum öllum vinum og vandamönnum bestu óskir um gleðileg jól og farsælt komandi ár, með þökk fyrir liðin ár.

Ella litla

Þessi mynd af mér var tekin 15. ágúst 1945. Góð vinkona pabba og mömmu, Valgerður Stefánsdóttir, sendi mér hana með jólakorti. Ég man eftir þessari mynd, hún var til heima, og pabbi hafði hana alltaf í ramma á hillunni hjá sér. Með árunum hafði hún fölnað, gulnað og bögglast, en hér er ég svo búin að fá splunkunýja útgáfu.  Mikið gladdi þessi sending mig.  Þarna sit ég á "stakketinu" fyrir framan hús í Skriðu, þriggja og hálfs árs gömul, með kisuna okkar. 

Þorláksmessa 2010

Það er ekkert lát á vetrarhörkunum hérlendis, og svona er umhverfið núna. Þykkt hrím á trjánum og harðfrosin jörð. Í dag var frosið 9 stig um miðjan daginn.  Hvít jól eru ekki efst á óskalistanum okkar í ár! 

Ólukkans ekkisen

Ég datt á svelli á miðvikudaginn. Eftir nokkurra daga innilokun vegna snjóa vorum við orðin bæði mjólkur- og brauðlaus, en yfirvöld höfðu beðið fólk að hreyfa ekki bíla að nauðsynjalausu, svo við dúðuðum okkur og gengum af stað í næstu búð. Á svellbunka á gangstíg við búðina datt ég illa. Ég stóð upp, en þá leið yfir mig svo ég datt aftur, og gat ekki staðið upp. Fólk dreif að og hringt var á sjúkrabíl. Fyrst var mér sagt að ég væri brotin bæði um ökkla og úlnlið, en mynd sýndi að ökklinn er óbrotinn. Hendin gæti verið brotin. 
Ég er aðeins farin að geta staulast um húsið, en þar sem hægri hendin er í spelku get ég bara notað fingurna. Ég hef því hægt um mig, sit í stólnum mínum og hef miklar áhyggjur af öllu sem er ógert.  
Það bætir ekki úr skák að þessi frostavetur sem hér ríkir á að halda áfram. Það á að kólna aftur eftir smá hlé, og jafnvel snjóa meira. Ég er ekki viss um að mig langi til að eiga heima hér lengur. 

Jólatréð mitt

Í jólakassanum mínum er lítil tréaskja og í henni geymi ég jólaskraut sem fylgt hefur mér alla ævi. Skraut sem var á jólatrénu í Skriðu í gamla daga, sumt jafnvel eldra en ég. Sumt af þessu gamla skrauti er heimatilbúið, litlar kerlingar og blóm úr krep pappír sem mamma bjó til, og þarna eru æva gamlar kúlur, fuglar með klemmu, pappírsfiðrildi og músastigar. Allt var þetta undur fallegt í mínum augum þegar jólatréð var skreytt á Þorláksmessukvöld, undir upplestri jólakveðjanna í útvarpinu. 
Ég hef ekki notað þetta gamla skraut síðan þá, ég keypti mér gervitré og nýtt skraut þegar ég eignaðist mín a fyrstu íbúð, og hef smá bætt það safn gegnum árin, en í ár datt mér í hug að taka fram öskjuna - og nota bara gamla dótið. Þarna er jólasveinninn minn, og jarðarberið, sem var alltaf uppáhaldið mitt. Bláa kúlan, rauða kúlan og kúlan sem ég fékk að velja sjálf í búð á Ísafirði fyrir jólin. Líklega 4-5 ára.  Minningar, miningar.

Laugardagur 4. des.

William og Tess viðra sig í skammdeginu.

Skotar skjálfa

Skotar kunna ekki að byggja vindheld hús. Á hverjum vetri eru fjölmiðlar fullir af ráðleggingum hvernig halda skuli á sér hita (þrjár, fjórar peysur, húfur og treflar innandyra, auka teppi), og gamalt fólk fær smá uppbót á ellilífeyririnn, til að borga hitareikninginn. En þó kyndingin sé á fullu, þá rýkur hitinn bara beinustu leið upp í andrúmsloftið. Hús eru nefnilega ekki einöngruð. Í staðinn er haft loftrúm milli út og innveggja, en vegna þess hvað allt er óþétt, þá er lítið gagn í því. Hið opinbera er nýfarið að veita fólki styrki til að einangra húsin sín, með því að bora göt í útveggina og sprauta hvoðu inn á milli veggjanna.  Margir skúrkar hafa séð þarna matarholu, og ganga á milli húsa og bjóða fólki þjónustu sína. Þeir sjá um að fylla út eyðublöðin, taka út styrkinn - og "einangra" húsin, en oft er það bara "í þykjustunni." 
Miðstöðvarkynding er frekar nýtt fyrirbæri, og enn er tekið sérstaklega fram í fasteigna auglýsingum ef hús hefur slíkan lúksus.  Fyrstu húsin sem byggð voru hér í hverfinu eru ca 30 ára, og öll óeinöngruð, án miðstöðvar og með einfalt gler í gluggum. Eigendur hafa svo smátt og smátt bætt úr þessu eftir efnum. Okkar hús var byggt 1998, og er geysilega "modern" með tvöföldu gleri og gaskyndingu, en ofnarnir eru allir svo litlir að þeir ná engan veginn að hita upp húsið. Það bætir ekki úr skák að það er svo illa byggt að það gýs kalt loft upp með gólflistum og undir allar hurðir. Sömuleiðis er engin einöngrun undir gólfinu, svo gólfkuldi er mikill.  Hálfgerður hjallur. Skrýtið að Skotar skuli ekki hafa lært neitt af nágrönnum sínum í norður Evrópu, sem allir kunna að byggja sér þétt hús.
Það er kalt úti núna svo hér sitjum við, ég vafin í stórt flísteppi, og eiginmaðurinn með kuldaúlpuna á hnjánum. Meira að segja Tess er vafin í teppi. 

Innilokun

 Tess vill koma inn í hlýjuna. 

Nágrannarnir voru iðnir við snjóinn í gær. 

Það byrjaði a snjóa í fyrradag og það var hundslappadrífa megnið af deginum í gær. Nú er þykkur snjór yfir öllu, og ég þarafleiðandi "housebound." Ég veit ekki um neitt íslenskt orð yfir það fyrirbæri, enda held ég að það fyrirfinnist ekki vestfirskum genum. Íslendingurinn í mér þráir að fara út, bursta snjóinn af bílnum mínum og skella mér í skaflana, bara til að sýna þeim hér hvernig á að keyra í snjó.  En varasamur skoskur eiginmaður ræður ferðinni, bíl má ekki hreyfa í ófærð, alls ekki í snjókomu - og helst ekki í rigningu heldur. Við erum því ansi oft "housebound."

Sunnudagsgangan

Á sunnudagsmorgnum þegar veður leyfir fer ég í langa göngu - hundlaus, því nú er Tess ekki lengur nógu gangfær til að koma með mér. Það er skrýtið, og afskaplega tilgangslaust að ganga á hunds, en ég sakna hreyfingarinnar og félagsskapsins. Ég veit af nokkrum konum sem hittast og ganga saman með hundana sína á sunnudagsmorgnum, svo ég  geng eins rösklega og ég get upp stíginn þangað sem þær leggja bílunum, rölti svo um skóglendið hér upp með ánni með þeim og spjalla, og strigsa svo heim. Þetta tekur rúman klukkutíma, og mér líður afskaplega vel á eftir.  

Laugardagur

Fjölskyldan mín. William og Tess.

Sólstofan er varla opnuð þessa dagana, því það hefur kólnað mikið í veðri og húsið okkar er skugga megin við ána, svo við sjáum ekki mikið af sólinni á veturna. Í dag kom skíma eftir hádegið, svo við settumst þar smá stund.  

Sagan af ljósinu góða

Það er dimmt bak við hús. Handan garðsins tekur við dimmur skógur þar sem allskonar illþýði gæti leynst, og þessvegna er öryggisljós ofarlega á húsveggnum. Þessi lukt er með skynjara þannig að ef eihver hreyfing er í garðinum kviknar á ljósinu. Nú bar svo til í síðustu viku að ljósið bilaði. Húsbóndinn fór upp í háan stiga og setti varaperuna í, en allt kom fyrir ekki. Ljósið kviknaði ekki. 
Nú var lagt af stað til að kaupa nýtt ljós, og byggingavöruverslanir í næsta nágrenni sóttar heim, hver af annarri, en hvergi fann bóndinn rétta ljósið. Hann vildi nefnilega bara alveg eins ljós og það gamla, og á þeim þrettán árum sem liðin eru síðan húsið var byggt hefur margt breyst. 
Nú kom Google í góðar þarfir, og rétta ljósið fannst í verslun eina 35 km "suður með sjó."  Lagt var í langferð, þrátt fyrir aftaka rok og rigningu, og eftir mikla skoðun og spekulasjón var ljósið keypt.  Þegar heim var komið var kassinn opnaður og mikilvægt stykki til að skrúfa á vegginn og halda ljósinu uppi reyndist vanta.  Slíkt "svindelbedragerí" (svo ég noti orð á prentaradönskunni hans pabba) var náttúrulega ólýðandi, og daginn eftir, árla á laugardagsmorgni, var aftur lagt í hann, þrátt fyrir enn verra rok og enn meiri rigningu. Ljósinu var skipt fyrir annað, eftir að hafa gengið vel úr skugga um að ekkert vantaði.
Nú liðu nokkrir dagar, og vegna veðurs gaf alls ekki upp í stiga. Bóndinn dundaði sér við að rannsaka nýja ljósið, tengdi það við innstungu í bílskúrnum og reyndist það hið besta ljós í alla staði. Honum datt þá í hug að prófa varaperuna góðu, þessa sem hann hafði sett í gamla ljósið, og viti menn, hún var biluð. Það reyndist þá hafa verið PERAN sem var biluð, ekki ljósið sjálft. Allar þessar ferðir í vitlausu veðri, allur tíminn sem fór í þetta, allt ergelsið - óþarfi.  Húsbóndinn lýsti því yfir að hann hefði lært af þessu, sem sagt að geyma aldrei gamlar perur. "Varaperan" hefði nefnilega verið notuð.

Manganese mengun

Það kom orðsending innum bréfalúguna í fyrradag frá Vatnsveitunni. Þeir voru að biðjast afsökunar á því að vatnið inniheldur nú einum of mikið af "manganese" - einhverskonar mengun sem gerir vatnið brúnleitt en er samt ekki, segja þeir, hættulegt.  Nú sigta ég allt neysluvatn gegnum Brita filter könnu sem ég var svo heppin að eiga. 

Súrmjólk

Hingaðtil hef ég ekki fundið neitt hér sem jafnast á við súrmjólkina sem ég var vön að gæða mér á í morgunmat í "fyrra lífi." Nú er komin á markaðinn hér "pouring yogurt"  - og þegar ég prófaði hana í fyrradag, viti menn. Næstum nákvæmlega eins á bragðið og gamla góða súrmjólkin. Namm namm.

Netvenjur

Flestir hafa eflaust tileinkað sér fastar venjur í netheimum.  Byrja á sömu síðunum og ferðast svo venjubundna leið um vefinn. Ég er afskaplega vanaföst og nýjar tölvur eru undantekingarlaust settar upp nákvæmlega eins og ég vil hafa þær - sem er næstum því alveg eins og fyrsta tölvan mín var uppsett  - og morgunferðin mín um netið er sem hér segir:
Tékka og les póst. Skoða upphafssíðuna mína My Yahoo, sem er með tengla á fyrirsagnir Moggans, BBC News og Yahoo news, og veðurfar hér og heima á Íslandi. Les þær fréttir sem vekja áhuga (engar íþróttir, takk!). Næst liggur leiðin svo á facebook, til að kanna hvað vinir og ættingjar hafi verið að bralla.  Svo skoða ég forsíður Daily Telegraph, Daily Mail og The Guardian og stundum líka ruv.is. Þegar þessu er öllu lokið rek ég gjarnan  kapal á tölvunni, eða fer í svo sem einn orðaleik á king.com. Scrabble og Word Battle eru í miklu uppáhaldi, og ég tel sjálfri mér trú umað þetta sé heilaþjálfun til að koma í veg fyrir ellihrörnun.

Árangur

Myndin  til vinstri: Janúar 2010. Myndin til hægri: Október 2010. 

Bróderí

Ég var að leita að krossgátu á heimasíðu The Guardian, en rakst á Cross-stitch tengil. Ég hef gaman af að sauma út, svo ég klikkaði á tengilinn - og upp kom krosssaumsmynstur af Wayne Rooney!

Klikkuð kona

Við vorum stödd í Johnstone í gær,  á aðaltorginu, þegar flugvél í aðflugi að Glasgow velli flaug lágt yfir.  Þegar ég sá að þetta var Flugleiðavél (má kannske ekki kalla það Flugleiðir lengur, Icelandair, þá), gat ég ekki stillt mig og vinkaði og vinkaði.  Hvað skyldi fólk hafa haldið? Klikkuð, þessi. Mér er svo sem sama.