Ingibjörg Elín Elíasdóttir, f. 26.6.1910, d. 10.2.1958.

Í dag, 26. júní, eru 100 ár frá því að mamma fæddist.

Foreldrar mömmu voru Elías Hálfdánsson og Elísabet Jónsdóttir, Hnífsdal. Þegar Elísabet dó, árið 1911, gengu bróðir Elíasar, Hálfdán í Búð, og Ingibjörg kona hans mömmu í foreldra stað.
4. nóvember 1933 giftist mamma Jóni Halldórssyni frá Miðdalsgröf í Strandasýslu. Ég var nýfædd þegar við fluttum í Skriðu á Ísafirði, sem pabbi byggði sjálfur.
Mamma  var dugleg og metnaðarfull kona, ekki sist fyrir hönd barnanna sinna, okkar Halla.  Hún var kappsöm og geysilega vandvirk.  "Það kemur fram í seinna verkinu sem gert er í því fyrra" sagði hún gjarnan,-  nokkuð sem ég hef reynt að tileinka mér.
 Árin  okkar í Skriðu urðu fimmtán. Björt bernskuár, en alltof oft skyggð af erfiðum veikindum mömmu.  Þeim lauk árið 1958, þegar mamma dó, aðeins 47 ára.

Flottasta blómið í garðinum

 

Það hefur verið sumarlegt undanfarið, sólríkt og heitt og garðurinn er búinn að ná sér vel eftir vetrarhörkurnar. Ég keypti þessa plöntu til að fylla í skarð, og hún hefur ekki valdið vonbrigðum.

Tungumál

Þau þrettán ár sem ég hef verið hér hef ég afskaplega sjaldan haft tækifæri til að tala móðurmálið. Ég hef aldrei verið svo heppin að fyrirhitta hér aðra íslendinga og hef því bara getað talað íslensku í stuttum heimsóknum mínum til Íslands, og kærkomnum símtölum og heimsóknum frá fjölskyldu og vinkonum. Ég er skíthrædd um að ég fari að ryðga, og sletta ensku.  Ég er komin á þann aldur að ég tuða heilmikið, við sjálfa mig og við Tess, og síðan ég tók eftir því að þetta var orðið á einhverskonar málruglingi, hef ég gert mitt besta til að tuða bara á íslensku. Eða prentaradönsku, sem var uppáhaldsmálið okkar pabba "í dí gúðe gamle dager po Ísafjörður."

Utangarðs

Þennan hluta garðsins kalla ég "utangarðs" - því hann er framan við húsið, var áður órækt undir stóru tré, en tilheyrir okkar "landareign."  Þarna hef ég stritað mikið, en árangur erfiðisins er bara nokkuð góður.

Lítill og sætur rebbi

Í kvöld náði ég loksins góðri mynd af rebba litla.

St Elín frá Ísafirði

Hér má sjá sankti Elínu frá Ísafirði, en hún er svo heilög að andlegir fuglar flögra stöðugt í kringum höfuðið á henni til að tjá þakklæti fyrir allar matargjafir hennar til handa fuglum himinsins og öðrum skynlausum skepnum jarðarinnar, svo sem músum, rottum, sniglum  - og refum. Þess ber að geta hér að Photoshop kom hér hvergi nærri.

Af refum

Hér í nágrenninu einhversstaðar er tófugreni, og nýlega fóru tveir yrðlingar að venja komur sínar í garðinn á kvöldin til að leita að æti undir fuglaborðinu. Mér rann til rifja hvað þeir voru horaðir, svo ég hef sett smá rúnnstykkisbita út á kvöldin fyrir þá. Svo sit ég í leyni með myndavélina, í von um flottar myndir af þeim. Árangurinn hefur ekki verið alveg nógu góður, eins og sjá má. En mikið eru þetta falleg dýr.

Trjáspör

Það eru tvær tegundir af "spörvum."  Gráspör er algengur í þéttbýli, en trjáspör - eins og nafnið bendir til - í skóglendi. Ég hef hinsvegar ekki séð þá í garðinum fyrr en í vor, að einn fór að venja komur sínar í "mat." Svo bættist annar við, og tilhugalífið tók við. Það fólst helst í því að finna hvíta fjöður og dansa með hana í gogginum fyrir framan þá heittelskuðu, svona til að segja: "Sjáðu nú bara gæskan mín hvað hreiðrið okkar verður mjúkt og notalegt."  Í fyrradag, þar sem ég sat í sólstofunni í morgunsárið sá ég hvar fuglahópur kom alltíeinu fljúgandi. Tveir gogguðu í fóðrið og gáfu svo hinum fjórum að borða. Þarna voru trjáspörvahjónin mín komin, með fjóra frísklega unga. Það eru svona stundir sem gefa lífinu hér gildi.
Myndina tók ég í gær, út um gluggann með aðdrætti, svo hún er ekki mjög skörp.

Uppþornuð

Vinstra augað hefur angrað mig lengi, ég vakna iðulega með bólgið auga og eldrauða hvítu, og sé ekki hálfa sjón. Ég er búin að prófa allskonar dropa og fara þrisvar til læknis. Yfrleitt skánar þetta meðan ég er á dropum, en eftir nokkrar vikur fer allt í sama horf. Í gær fékk ég svo loksins tíma hjá alvöru augnlækni, og það tók hann innan við tíu mínútur að sjá hvað á bjátar. Ég er að þorna upp. Tárakirtlarnir eru hættir að virka. Mér fannst það skrýtið um daginn, þegar ég var að saxa lauk  að ég grét bara með öðru auganu! Nú er ég búin að fá áburð til að setja í augað fyrir svefn og flösku af gerfi tárum sem ég á að nota þrisvar á dag - það sem eftir er ævinnar.  Illt er að vera orðin gömul.

Nýjir skór!

Ég fór í búðir í dag, og endaði í skóbúð. Þetta eru þeir þægilegustu sandalar sem ég hef nokkru sinni átt. Mikið er ég ánægð með þá!

Hjálpræði

Nágrannar okkar (beint á móti), Ian og May,  eru bæði majórar í Hjálpræðishernum. Þetta er rólyndisfólk sem lítið fer fyrir, nema þegar hann kemur heim á stóra eldhúsbílnum. Þessi bíll er notaður þegar stórbrunar eiga sér stað. Þá fer Hjálpræðisherinn á vettvang og gefur brunaliðinu te og "bacon butties." (Stór, mjúk rúnnstykki með beikoni og brúnni sósu).  Stórmarkaðir eru rausnarlegir við Hjálpæðisherinn og gefa þeim það sem til þarf, og vel útilátið, þannig að oft er mikill matur afgangs. Þá afganga færir Ian okkur nágrönnunum.
Það var enn einu sinni kveikt í gömlu Patons verksmiðjunni í Johnstone í vikunni. Hún hefur staðið ónotuð í áratugi, en nú er hún alveg horfin. Við fengum pylsur, bacon, banana og fullt af stórum, hvítum rúnnstykkjum (sem við gefum dúfunum.)

Löngu liðinn júnídagur

Þessi uppáhalds mynd er í ramma á myndahillunni minni. Hún er farin að upplitast, svo ég ákvað að skanna hana áður en hún hyrfi alveg. Myndin er af pabba og Huju systur hans og er tekin í Heiðmörk. Þetta hefur líklega verið það sem við kölluðum "lúpínutúr" og var fastur liður í júní þegar allt var orðið blátt áf lúpínum. Kaffibrúsinn er með í för, og líklega kexpakki. Pabbi er að reykja pípuna sína. Því miður veit ég ekki hvaða ár þetta var, líklega uppúr 1980.  Hægra megin við Huju er hækjan hans pabba.
Pabbi dó 1994, 89 ára, en Huja dó árið 2004, 98 ára.

Melasóley

Ég rakst á þessa plöntu í garðblómaverslun í vor, og keypti. Icelandic poppy, stendur á miðanum, eða Papaver Pacino. Fyrstu nóttina réðst á hana gráðugur snigill og át eitt blaðið (hún var pínulítil), svo ég tók hana í gjörgæslu og hún var inni á nóttunni þangað til hlýnaði í veðri. Síðan hef ég lyft henni upp á garðstól á hverju kvöldi.

Í morgun opnaðist fyrsta blómið. Við nánari athugun held ég að þetta sé ekki alveg nákvæmlega melasóley, því sú planta heitir Papaver Radicatum samkvæmt plöntubókum. En hún minnir mig nú samt á vindblásna íslenska mela og stelki og lóur, svo ég held mikið upp á hana.

Sól, sól skín á mig!

Hitinn fór í 22 stig í dag, og það var ljúft að sitja úti og lesa bók.

Gróðrartíð

Loksins hefur hlýnað í veðri og garðurinn er farinn að líta betur út. Það var farið í gróðrarstöð á mánudaginn og keyptar plöntur til að fylla upp í skörðin eftir veturinn, en því miður létu helv. sniglarnir ekki á sér standa og það er strax farið á sjá þess merki.

Það þarf af vökva nýju plönturnar vel.

Við héldum að hvíta klifurplantan við dyrnar væri dauð fyrr í vor, en hún reyndist við bestu heilsu.

Megrunarkúr

Aukakílóin hafa háð mér alla ævi. Ég hef alltaf þjáðst af mikilli matarást og matarlyst, og þetta hefur farið úr böndunum, þrátt fyrir að ég eigi enga ósk einlægari en að vera í eðlilegum holdum. Þeir eru óteljandi, kúrarnir sem ég hef prófað. Ég hef fjárfest í öllum fáanlegum bókum, keypt kassettur til að hlusta á heilaþvott, gengið í Línuna, leitað til næringarfræðinga, og reynt alla hugsanlega kúra.  Nokkrum sinnum hefur mér tekist að komast í "kjörþyngd," en miklu oftar hef ég bara uppskorið vonbrigði. 

Árið 2005, eftir að ég fór í gegnum krabbameinsmeðferðina, tók ég mig geysilega á, og náði af mér 25 kílóum. Það var erfitt, því líkaminn er orðinn vel sjóaður í að bremsa alla brennslu þegar "hungursneyð" skellur á. En smátt og smátt kom þetta svo allt aftur, og í febrúar sl. var ég orðin enn þyngri en þegar ég byrjaði. Ég sá fram á auma elli, því það er spurning hvað hægt er að leggja á gamla liði og aldrað hjarta. Ekki vil  ég enda í hjólastól eða drepast langt fyrir aldur fram. Ég byrjaði því enn einusinni í megrum.
Síðan ég byrjaði, 10. febrúar, er ég búin að losna við 13 kíló. Þetta hefur verið rosaleg törn, ég hef ekki borðað neitt sætt eða feitt, engar kartöflur, grjón, pasta eða brauð og eins lítið af öðru eins og ég hef getað. Ég þarf að halda þessu áfram í nokkra mánuði í viðbót, en ég er farin finna mikinn mun. Stærstu fötin eru komin innst í skápinn og flíkur sem ekki hafa verið notaðar í nokkur ár eru farnar að passa á mig. Ég tek þetta í áföngum, og verðlauna mig þegar þeim er náð.  Hálsmenið á myndinni (túrkis steinar og silfur) er 10 kílóa verðlaunin frá mér til mín. Ég er nýbúin að uppgötva The Dukan Diet, franskan kúr sem lofar góðu. http://www.dukandiet.co.uk/
Ég keypti bókina og las, og hef líka fylgst með líflegri umræðu á facebook. Ég er afskaplega vongóð um að þessi kúr eigi eftir að hjálpa mér, því höfundur hans, Dr. Dukan, skilur vel hvað það er sem veldur því sumu fólki gengur illa að hemja græðgina.

"Lime green"

Ég hef alla tíð haldið að "lime green" ætti við ávöxtinn lime. Þennan sem er eins og græn sítróna. En það eru tré hér um allt sem kallast Lime trees, og þegar þau laufgast á vorin er auðvelt að sjá við hvað liturinn er kenndur. Ekki ávöxtinn, heldur þetta fallega tré.

Kalt vor

Ég sé að ég hef ekkert bloggað í næstum mánuð. Þetta er búið að vera óvenjulega kalt vor, næturfrost og kaldur norðaustanvindur. Garðvinna hefur verið skrykkjótt, og meira um bóklestur undir teppi. Ég hef verið að lesa bækur eftir Joyce Carol Oates, sem flestar eru þykkir doðrantar.  Garðurinn er nú að ná sér eftir veturinn, en margar plöntur eru horfnar. Ég sé eftir þeim, en það er líka gaman að fara í gróðrarstöð og kaupa nýtt.
Það sem helst er fréttnæmt þessa stundina eru kosningar, sem voru haldnar sl fimmtudag. Það virðist ætla að ganga illa að losna við Brown. Hann hangir þarna eins og bolabítur og vill ekki láta af embættinu. Annar merkisatburður á þessu heimili var að við fengum mann frá BT til að tékka á internetinu, þar sem það var komið niður í 500mbs. Til að hann kæmist af símainnstungunni þurfti húsbóndinn að ryðja burtu nokkrum lögum af drasli í húsbóndaherberginu (sem er löngu fullt og flæðir yfir),  og honum til ómældrar gleði fann hann uppáhalds skrúfjárnið sitt undir einum bingnum. Það týndist í október, og ég hafði það alltaf á tilfinningunni að hvarf þess væri að einhverju leiti talið mér að kenna, því það sást síðast þegar hann var að hengja upp fyrir mig nýtt loftljós í stofunni.
BT maðurinn reddaði internetinu og nú erum við með 1500-2000 mbs, sem er allt annað líf.

Stóra tréð

Rétt utan við garðshorið okkar er geysimikið tré, Asian Spruce (Picea jezoensis), líklega 3-400 ára og á hæð við fjögurra hæða blokk. Þetta tré hefur greinilega kunnað að meta forstharðan vetur, því alltíeinu er það þakið rauðum blómum. Alveg ótrúlega fallegt.

Alltíeinu komið sumar

Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan ég var dúðuð í úlpu og húfu og trefil utandyra, en í gær og í dag var 18 stiga hiti, og stuttbuxnaveður. Ég hef látið hendur standa fram úr ermum og er búin að vera að hreinsa beð og sá sumarblómum.  Húsbóndinn hjálpar stundum til ef þarf að grafa holu, en helst vill hann sitja inni við tölvuna sína. Hann hefur takmarkaðan áhuga á garðyrkju, nema hvað hann bjargar öllu sem ég ætla að henda og gróðursetur utangarðs.  Hann er nefnilega að rækta limgerði milli okkar og gangstígsins, svo það sé alveg öruggt að húsið sjáist ekki. Það fleygðu óknyttastrákar eggjum í húsið fyrir átta árum, og það gleymist seint.