Ólukkans gigtin

Ég er búin að vera svo til einhent í margar vikur, með frosna vinstri öxl og sáran verk í handleggsvöðvum. Ég hélt að þetta myndi líða hjá, en gafst upp og fór til læknis. Ég kom heim með sterk verkjalyf og tilvísun til sjúkraþjálfara, sem afhenti mér blað með nokkrum æfingum. Ég fór einusinni til sjúkraþjálfara heima, og ef ég man rétt voru notaðir hitapúðar og hljóðbylgjur, en hér er ekki nein slík hátækni. Ég hef verið að reyna við æfingarnar, og er nú með harðsperrur í hálsinum. Það er ekkert gaman að vera gömul. Það er sárt.

Íkorni

Við misstum mikið þegar stóra hnetutréð féll, en ekki nánda nærri eins mikið og íkornarnir sem lifðu á hnetunum. Þessvegna setjum við daglega hnetur í þar til gerðan stauk, og það er gaman að fylgjast með þeim. Fyrst éta þeir fylli sína, en svo upphefst mikil forðasöfnun. Það er hlaupið burtu með hneturnar, eina í einu, og þær grafnar kyrfilega í blómabeðin. Þeir eru of styggir og birtan ekki nógu góð til að taka nærmynd, en ég get vonandi náð betri mynd en þetta.

Vetrargosar

Þó janúar sé enn ekki liðinn eru fyrstu vorboðarnir farnir að stinga upp kollinum.

Dýravinir

Tvö fiðrildi hafa tekið sér vetursetu hjá okkur. Annað situr á gólfinu í sólstofunni, hitt hangir á hvolfi á bílskúrsloftinu. Bæði eru í vetrardvala, og við gerum okkar besta til að trufla þau ekki. Fiðrildið sem situr á gólfinu vaknar stundum og flytur sig til, og við færum þá kollinn sem verndar það fyrir því að við stígum óvart á það. Nei, við erum sko ekki "normal."

Frostrós

Ég er búin að eiga þessa rós í ein sex ár, og hún stendur yfirleitt í blóma frá því í júní og fram í október, en í ár hefur það greinilega alveg farið framhjá henni að það er vetur. Hún er þakin knúppum.

Subaru Impreza árgerð 1997

Bíllinn minn er bráðum tíu ára, og ekinn 34.996 km. Leshringur einu sinni í mánuði, tannlæknir tvisvar á ári. Annað ekki. Það eru einu ferðirnar sem ég fer ein. Annarra erinda förum við alltaf bæði og notum þá Williams bíl. Ég læt mig hafa það, þó mér finnist hann keyra eins og gamalmenni, því ef ég keyri situr hann stynjandi og emjandi við hliðina á mér. Honum finnst ég nefnilega afleitur bílstjóri. Mér þykir þetta leitt, því ég hef gaman af að keyra, en hvað gerir maður ekki fyrir heimilisfriðinn.

Snjór

Eftir alla rigninguna kom snjórinn. Þetta var útsýnið út um gluggann á kompunni minni í dag. Það er hláka núna, slabb á morgun.

Mitochondrial DNA

"A person’s maternal ancestry is traced by mitochondrial DNA or mtDNA for short. Both men and women possess mtDNA, but only women pass it on to their children.
So we all inherit our mtDNAs from our mothers, but not from our fathers. Your mother inherited it from her mother, who inherited it from hers, and so on back through time. Therefore, mtDNA traces an unbroken maternal line back through time for generation upon generation far further back than any written record."
---------------------
Elín Jónsdóttir 1942
--------------------
Ingibjörg Elín Elíasdóttir 1910-1958,
húsfreyja á Ísafirði.
--------------------
Guðríður Elísabet Jónsdóttir 1888-1911,
húskona í Hnífsdal.
--------------------
Kristín Gísladóttir 1866-1958,
verkakona í Súðavík.
--------------------
Hinrika María Pálsdóttir 1845-1884
húsmannskona í Súðavík.
--------------------
Guðrún Jóhannsdóttir 1815-1901
húsfreyja á Kirkjubóli, Ísafjarðarsókn.
-------------------
Elísabet Hinriksdóttir 1797-1850
húsfreyja á Dvergasteini í Súðavíkurhr., Ís., og víðar.
-------------------
Guðrún Pétursdóttir 1769-1834
húsfreyja í Seljalandi, Eyrarsókn í Skutulsfirði, Ís.
-------------------
Elísabet Tyrfingsdóttir 1739-1803
húsfreyja í Seljalandi, Eyrarsókn í Skutulsfirði, Ís.
-------------------
Guðrún Árnadóttir, f. Um 1705
húsfreyja á Sæbóli á Ingjaldssandi.
Ættuð úr Dýrafirði.
--------------------
Þrjúhundruð ár. Tíu konur. Allar fæddar við sjávarsíðuna á Vestfjörðum, allar – nema ein (ég) - bjuggu þar alla ævi. Í misgóðum húsakynnum börðust þær við kulda, fátækt, sjúkdóma og óblíð náttúruöfl. Þær ólust upp við signa ýsu, herta þorskhausa, saltfisk og tros með tólg. Súrt slátur og graut. Þær voru skapstórar konur, forkar til allrar vinnu, útsjónarsamar og úrræðagóðar.
Hér sit ég svo, endahnútur þessa stolta kvenleggs, með kviðinn sneisafullan af svínakjöti og kjúklingi, sósum og sætindum, í trássi við það sem meðfæddir arfberar vita að hæfir mér best. Má ég biðja um soðna ýsu og hamsatólk, takk!

Country Living

Í glanstímaritum má sjá tweedklæddar hefðarfrúr halla sér uppað snyrtilegri hestagirðingu, í glansandi leðurstígvélum og með vel burstaða veiðihunda sér við hlið, eða þá þær ganga um rósagarðinn með körfu á handleggnum og tína blóm. Ekkert er eins fjarri sanni. Raunveruleikinn erum við Eleanor, bagsandi, blautar og forugar, á móti stormi og regni, í úlpum, grænum vaðstígvélum og með húfur niður fyrir eyru, með Rory og Tess, álíka blaut og drullug, okkur við hlið. Í hendinni höldum við svo á pokum með því sem ábyrgir hundaeigendur skilja aldrei eftir á víðavangi.

2007

Gleðilegt ár! Takk fyrir allt gott á liðnum árum.

Jólakveðja

Ég óska ykkur gleðilegra jóla og farsæls komandi árs, með þökk fyrir allar heimsóknir á bloggsíðuna. Enn og aftur:

Gleðilega hátíð!

Kærkomnar kveðjur

Jólakortin eru nú óðum að berast og ég bíð spennt eftir póstinum á hverjum degi. Þær eru kækomnar kveðjurnar að heiman. Hér tíðkast að nota kortin sem jólaskraut, og ég hef tekið upp þann sið.

Neðst til vinstri á myndinni sést í snoppuna á Tess, sem er að rannsaka kort sem kom áðan frá nágrannafólki sem á tvo ketti.

Fleira frá því í gamla daga.

Jólasveinninn með dótapokann hefur alltaf verið til. Hann var á eldhúsveggnum í Skriðu á hverjum jólum, og ég grandskoðaði leikföngin í pokanum með aðdáun - og öfund. Hann er svo gamall að þegar ég fyrst sá hann þekkti ég alls ekki þennan rauðklædda Kláus sem jólasvein, heldur bara gömlu jólasveinana og Grýlu.
Ég veit ekki hver gaf okkur jólasveininn, en hann hefur fylgt mér alla tíð, og nú er hann hér í eldhúsinu. Nokkuð slitinn og viðgerður, en alltaf jafn hress og kátur.

64

Sjálfsmynd á 64-ára afmæli. Svona lít ég út í dag. Ég er búin að læra að spila “When I’m sixty four” á hljómborðið, og ætlaði að taka það upp og tengja við síðuna, en tækjabúnaðurinn klikkaði.

Minningar

Á jólunum er fortíðin nálægari en aðra tíma ársins. Minningar, bæði sætar og beiskar, fylla hugann, og dauðir hlutir, eins og eldgamalt jólaskraut, verða alltíeinu ákaflega hjartfólgnir. Þetta par hefur fylgt mér alla ævi. Þau stóðu á stofuskápnum í Skriðu á hverjum jólum, og sem betur fer eru þau enn til. Snjókarlinn glitraði meira í þá daga, og engillinn hafði næfurþunna vaxvængi. Mér fannst hann ævintýralega fallegur. Þetta eru kerti, bæði hafa kveik á kollinum, en þau eru alltof verðmæt til að það verði nokkurntíma kveikt á þeim.

Aðventuljós

Aðventuljósið er komið í gluggann. Pabbi fékk þetta ljós í jólagjöf frá Sísí og Halla fyrir mörgum, mörgum árum. Ætli þau séu ekki farin að nálgast 30. Hann hélt mikið uppá ljósið, og hafði kveikt á því í glugganum hjá sér frá því að aðventa hófst og stundum fram undir páska. Ljósið hefur lýst upp jólin hjá mér síðan hann flutti í Sunnuhlíð. Það hefur aldrei bilað, og ég hef aldrei þurft að skipta um peru, sem er eins gott, því ég get ekki ímyndað mér að það væri auðvelt að nálgast varaperu í svona gamalt ljós.

Mince Pies

Nú eru matvöruverslanir og bakarí full af “mince pies” og þær fáu húsmæður hér sem ennþá baka, bjóða gestum uppá þær heimabakaðar. Þær tilheyra jólahaldinu hér, eins og laufabrauðið og smákökurnar heima. Mince pie er nokkurskonar deigform, sem fyllt er með rúsínu og sveskjukássu, og lok sett á. Það er svolítið ruglandi að mince er líka orðið yfir nautahakk. William þykir þetta bakkelsi geysigott og hesthúsar þær í tugatali, en ég læt þær alveg eiga sig.

Ketilinn

Ég fægði ketilinn í dag. Það hefur verið fastur liður í jóla-undirbúningi svo lengi sem ég man. Mamma átti þennan ketil, og fægivinnan var oftast í mínum verkahring. Eftir að mamma féll frá fór mikið af búslóðinni okkar forgörðum, og ketlillinn hefði farið sömu leið, því þegar ég var 15 ára fannst mér hann lítið spennandi. Bogga frænka tók ketilinn að sér, en stuttu áður en hún dó sendi hún mér hann. Þá var ég orðin nógu þroskuð til að kunna að meta hann.
Það vildi svo skemmtilega til að mamma Williams átti líka svona ketil, svo nú eru þeir tveir sem ég fægi fyrir hver jól.

Mikki refur

Við vöknuðum upp um miðja nótt við refaskræki, því hérlendir refir gagga ekki eins og frændur þeirra heimskautarefir. Þeir gelta skrækum rómi. Tess hóf upp raust sína til að láta rebba vita að hér byggi hundur, og hann þagnaði. Það er mikið um refi hér, enda eru refaveiðar nú bannaðar. Eftir að dimmir á kvöldin fara þeir á stúfana að leita sér að æti, og garðurinn hjá okkur er vinsæll, því stundum detta molar af fuglaborðinu.

Jólakortahelgi

Nú ætla ég að fara að skrifa jólakortin. Fyrst tek ég vel til og svo raða ég öllu sem til þarf á skrifborðið fyrir framan mig. Kortastafla, jólakortalistanum með öllum heimilisföngunum, frímerkjum og setti af nýjum marglitum pennum. Svo set ég jóladisk í spilarann, kveiki á kerti og þá er allt tilbúið og ég get byrjað. Ekki trufla. Ég er í jólakortaham.
Ég sendi mikið af kortum. Það eru svo margir vinir og ættingjar heima sem ég vil senda kveðju, fólk sem ég hitti ekki oft, en vil alls ekki missa öll tengsl við. Við bætast svo nokkrir ættingjar Williams, og fólk sem ég hef kynnst hérlendis. Það var ekki venja heima að senda þeim jólakort sem maður hitti daglega og gat óskað gleðilegrar hátíðar persónulega, svo sem vinnufélögum og nágrönnum. Hér tíðkast það hinsvegar að fólk hreinlega skiptist á jólakortum. T.d. afhenda allir meðlimir hundagönguhópsins hver öðrum kort, og allir sem búa í götunni hér stinga korti innum lúgurnar hjá hver öðrum. Við fáum kort frá fólki sem við þekkjum ekki neitt, og sem veit ekki hvað við heitum. Á umslaginu stendur kannske bara No. 15 – og svo er undirskriftin No. 6 eða No. 8. Skondið.