Ketilinn

Ég fægði ketilinn í dag. Það hefur verið fastur liður í jóla-undirbúningi svo lengi sem ég man. Mamma átti þennan ketil, og fægivinnan var oftast í mínum verkahring. Eftir að mamma féll frá fór mikið af búslóðinni okkar forgörðum, og ketlillinn hefði farið sömu leið, því þegar ég var 15 ára fannst mér hann lítið spennandi. Bogga frænka tók ketilinn að sér, en stuttu áður en hún dó sendi hún mér hann. Þá var ég orðin nógu þroskuð til að kunna að meta hann.
Það vildi svo skemmtilega til að mamma Williams átti líka svona ketil, svo nú eru þeir tveir sem ég fægi fyrir hver jól.