Tvær telpur

Þessi mynd var í kassa með myndum sem hafa fylgt mér alla ævi, allt frá Ísafjarðarárunum. Þetta eru gamlar fjölskyldumyndir sem flestar voru í eigu mömmu og pabba. En hvaða telpur eru þetta? Það hafði ég ekki hugmynd um. Aftan á myndinni stendur Laufey og Elinóra Magnúsdætur, en það hjálpaði ekki, ég kom þeim ekki fyrir mig.

Ég fór því á tölvuna og fletti þessum nöfnum upp í Íslendingabók og fékk svar. Þetta eru elstu dætur Magnúsar Hálfdánssonar, bróður Elíasar Hálfdánssonar afa míns.

Laufey Magnúsdóttir, fædd 13. mars, 1910. Dáin 1. mars 1928, tæpra átján ára. Elinóra Magnúsdóttir, fædd 7 des. 1912. Dáin 10. maí 1935, 22 ára. Þriðja systirin, Hrefna, fæddist 1913 og dó 1925.

Laufey er fædd sama ár og mamma, þær hafa kannske þekkst sem börn. Magnús og Halldóra kona hans eignuðust síðan fjögur börn sem öll lifðu og áttu afkomendur. Það fólk þekki ég ekki.

Klifrað í trjám

Handan við girðinguna okkar er gangstígur, og fyrstu árin hér var þó nokkur ófriður af honum. Unglingahópar fóru þarna um og skemmtu sér við að fleygja drasli inní húsagarða eða henda eggjum í glugga, svo við gróðursettum skjólgarð með hraðvöxnum trjám milli okkar og stígsins.
Sem betur fer eru unglingarnir líklega uppteknir við aðra skemmtan þessa dagana, svo það er orðið friðsælt hér, en trén hafa vaxið og voru orðin einir 5 metrar á hæð. Okkur fannst kominn tími til að taka af þeim toppana. Í gær var svo hafist handa. William klifraði upp í háan stiga og ég stóð og studdi og handlangaði verkfærin. Því miður eigum við engin tól sem henta, svo notast var við greinaklippur og gamla sög, ættaða frá Ísafirði. Pabbi notaði þessa sög til að saga sviðahausa, og hún er ansi bitlaus. Þar sem William þurfti að halda sér með annarri hendi hafði hann bara eina lausa til að saga, svo þetta var mikið verk og tók langan tíma. Á endanum tókst þó að saga af toppa á stærð við meðal jólatré af tveimur trjám. Tvö eru eftir, því við vorum orðin uppgefin, enda komin af léttasta skeiði bæði tvö. Í dag höfum við svo hvílt lúin bein.
Myndir er af trjánum áður en við réðumst á þau. Girðingin er tæplega 2m há. Rauða strikið sýnir hvað þau eru stór núna.

Loksins!

Loksins náði ég sæmiegri mynd af hegranum sem býr á árbakkanum. Ég er búin að gera margar tilraunir gegnum árin, en hann hefur alltaf flogið í burtu áður en ég hef verið búin að stilla aðdráttinn. Í gær var hann óvenju rólegur.

Úr daglega lífinu

Vinafólk okkar kom í heimsókn á laugardaginn. Þau eru á leið í ökuferð um Frakkland, og höfðu keypt sér SatNav tæki (TomTom), sem þurfti að stinga í samband við tölvu og updatera á netinu. Þessi heiðurshjón eru svo ótæknileg að það jaðrar við fötlun, en hafa samt mikinn áhuga á allskonar græjum og kaupa mikið af þeim, en geta svo sjaldan lært að nota neitt af þeim. Þau kunna ekki á DVD spilarann, þau kunna ekki að flytja myndir af myndavélinni á tölvuna og hafa aldrei komist uppá lag með að nota internetið. Það er sama hver hjálpar þeim og kemur hlutunum í gang, það er eins og það hvíli einhver álög á þeim, því ekkert virkar. Við William erum yfirleitt kölluð til hjálpar og höfum eytt löngum stundum við uppsetningar og aðstoð, en ekkert dugar.
Þetta TomTom tæki virtist nú samt vera lítið mál, ég tengdi það við tölvuna mína og byrjaði að hlaða inn. Allt í einu stoppaði allt. Netið datt út. Netútvarpið þagnaði. Við William prófuðum að starta öllum okkar tölvum, en án árangurs, enda reyndist routerinn sem stjórnar innanhússnetinu vera dauður. Við reyndum allt sem okkur datt í hug, og tókst að komast í samband í smástund, en svo datt allt út aftur. Þar sem frúin átti pantaðan tíma hjá einhverjum skottulækni, fóru þau og skildu tækið eftir. Þegar þau keyrðu í burtu fór allt sjálfkrafa í gang, eins og álögum hefði verið lyft af húsinu.
Ég kláraði að updatera TomTom, sem setti sig strax í samband við gervihnött og sagði mér hvar ég væri stödd, og William andaði léttara því það er ekkert sem truflar hann eins mikið eins og þegar eitthvað VIRKAR ekki. Það eina sem ekki vildi í gang aftur var netútvarpið, og var restinni af deginum eytt í að reyna að fá það í lag.
Um kvöldmatarleitið kom frúin og sótti TomTom. Þegar við vorum búin að fylgja henni til dyra heyrðum við músik. Netútvarpið var komið í gang!
Getur verið að það sé til fólk sem hefur svo öfluga anti-tech áru að öll tæki fari í kerfi? Við erum farin að hallast að því.

Leðurblaka

Ég fann agnarlitla leðurblöku á stéttinni við bakdyrnar í gær. Ég hafði heyrt af þessum skepnum hér, an aldrei séð, því þær fara á kreik þegar dimmir. Það var sól, og greyið hafði augljóslega villst, líklega nývöknuð úr vetrardvala og rugluð. Við fórum með hana upp í garðshorn, þar sem eru þéttir runnar, og hún festi sig strax á grein, hangandi á haus. Vonandi fór hún svo á kreik þegar dimmdi og fann ættingja sína. Ég tók ekki mynd af henni, vildi ekki hræða hana, svo ég fann þessa á netinu.

Kaffipása

Eftir góða törn í garðinum tókum við borðið okkar og stólana út í fyrsta sinn á þessu vori. Á milli okkar má sjá Tess, að reyna að næla sér í kökubita.

Klukkuhringl

Ég vaknaði klukkan sjö, en klukkan var í rauninni átta, því í nótt var klukkunni hér flýtt. Ég er alltaf rugluð í fleiri daga þegar þetta klukkuhringl á sér stað. Er þetta til að hafa birtu lengur á kvöldin, eða fyrr á morgnana? Ef gamla klukkan er sex að morgni, en sú nýja sjö, þá er enn ekki alveg bjart. Ef gamla klukkan er sex að kvöldi, en sú nýja sjö, þá er enn bjart. Aha. Til að hafa lengur bjart á kvöldin! En við Tess vöknum á sama tíma og við erum svangar á sama tíma og áður. Það tekur marga daga fyrir okkur að komast í takt við tímann.
Nú þarf William að breyta öllu: Klukkum, þjófabjöllu, miðstöð, græjum, tölvum, símum. Þvílíkt rugl og vitleysa.

Vorblóm.

Steinn

Ég sat á bekknum við fyrir utan eldhúsdyrnar í gær, og var litið niður á steinvölurnar undir fótunum á mér - og þetta andlit brosti til mín. Hann virðist meira að segja vera með hálsmen!

Sólskinsdagur

Sjaldgæfur gestur lét sjá sig í gær - sólin. Krókusarnir hristu af sér vætuna og brostu breitt, og það sama gerði ég. Ég átti "góða" stund við illgresisreitingu í garðinum, og leit björtum augum til frekari afreka á því sviði. En í dag er aftur komin rigning. Ég hugga mig við það er enn bara mars, og nógur tími framundan til að klára vorverkin.

Ofan gefur snjó á snjó . . .

Við héldum að veturinn væri búinn þegar hlýnaði í veðri, en nú er hann kominn aftur. Það snjóaði í morgun, og síðan ég tók myndina, fyrir tuttugu mínútum, er kominn meiri snjór. En það er spáð rigningu um helgina.

Fréttaskortur

Ef einhver hefur kíkt hér inn nýlega, þá biðst ég afsökunar á því hvað ég blogga lítið þessa dagana. Ástæðan er einföld, það gerist bókstaflega ekki neitt. Veðrið er leiðinlegt, og ekki hægt að byrja í garðinum, þar sem illgresið er byrjað að vaxa af miklum krafti, og það er heldur ekki neitt gaman að fara í bíltúr eða dagsferðir með myndavélina, því það er allt grátt. En bráðum kemur betri tíð, og blóm, og þá get ég farið að smella af.

Vorboðar

Það er bjart og hitamælirinn úti segir 8 stig, en það er kalt. Andstyggðar gjóla, svo ég helst ekki við úti í garði. En vetrargosarnir eru komnir upp og næst verða það páskaliljurnar.

Webcam

Það er eitt og annað á þessari tölvu sem ég hef ekki notað enn, og rétt áðan rakst ég á "Webcam" icon. Þegar ég klikkaði á það birtist þetta ófrýnilega andlit á skjánum. Mér brá mikið. En hér sit ég, í sólstofunni með sólina í andlitið og brosi til ykkar allra.

Vetrarhörkur

Svona var útsýnið út um gluggann hjá mér í ljósaskiptunum í gær. Snjóföl, sem nú er horfið því það er aftur farið að rigna. Það snjóaði meira allt í kringum okkur, og í Englandi var hálfgert neyðarástand, því þeir hafa litla reynslu af snjó. T.d lokaðist einn flugvöllur, ekki vegna þess að þeir hefði ekki snjóruðningstæki, heldur afþví þeir vissu ekki hvar þeir ættu að setja snjóinn.

Fjöruferð í janúar

William horfir til hafs.

Tess kíkir á bárurnar.Ég tók þessa mynd með aðdrætti, og sá ekki fuglinn fyrr en ég skoðaði hana í tölvunni.

Þarna er hann sestur á steininn.

Svartþröstur

Þessi herramaður (dömurnar hafa ekki gulan gogg) ræður ríkjum í garðinum, og rekur alla aðra svartþresti í burtu, nema á vorin að dömum er leyfður aðgangur. Honum þykja epli afskaplega góð - og best í sneiðum sem hann getur laumast með undir runna og borðað í rólegheitum.

Þvottadagur

Ég þvæ yfirleitt á mánudögum. Það er gamall vani. Ekki er þetta mikið verk nú til dags - bara að setja í vélina og muna svo eftir að færa það í þurrkarann - brjóta saman og setja inní skáp. En ég man aðra tíð. Mamma þvoði stórþvott hálfsmánaðarlega. Á sunnudeginum lagði hún í bleyti. Þvottasódi var notaður til þess, og tveir balar. Einn fyrir hvítt, annar fyrir mislit. Á mánudagsmorgni var kveikt undir þvottapottinum. Hann stóð á gamalli kolaeldavél frammi í þvottahúsi. Rafmagnsþvottapott eignaðist hún seinna. Tauið var sett í þvottapottinn og látið sjóða vel. Svo var það fært upp með þvottaprikinu, og skolað. Við þetta myndaðist mikið gufa. Nú tók sjálfur þvotturinn við, og ég man eftir mömmu að nota þvottabretti. Hún fékk svo litla Hoover þvottavél, seinna. Þegar búið var að skola sápuna úr þvottinum - oftast þurfti mörg vötn - var undið. Fyrsta þvottavindan var handsnúin en það var rafmagnsvinda á Hoover vélinni. Svo var hengt út á snúru. Þetta tók allan daginn. Það voru rúmföt, dúkar, handklæði, viskustykki og svo náttúrulega undirföt, náttföt og íveruföt. Þegar þetta var orðið þurrt þurfti að strauja allt, og sumt var líka stífað. Flibbar og fínir dúkar. Fyrstu árin eftir að mamma féll frá tók ég við þessu verki, þvoði af okkur pabba og gekk frá, eins og mér hafði verið kennt. Ég man eftir að ég var í vaðstígvélum og með stóra frystihúsa svuntu. Ég straujaði líka, og braut allt saman, sængurverin í þrennt, og milliverkið og bróderuðu upphafsstafuirnir urðu alltaf að snúa upp. Liðin tíð!

Betra veður

Brúin yfir Clyde er vinstra megin, rústirnar af fömlu ferjubryggjunni til hægri.

Brúarstólparnir speglast í vatninu. Íshröngl var þarna á floti.

Loksins viðraði nógu vel til að fara í smá bíltúr. Allar okkar ferðir miðast við að Tess geti hlaupið um og skemmt sér, svo við fórum í fjöruna við Clyde.

Vetrargöngur

Daglegar morgungöngur okkar Tess styttast sífellt. Venjulega leggjum við í hann um hálf níu leitið, þá er orðið bjart. Ef hitinn er fyrir neðan frostmark er Tess í úlpunni sinni, og eins ef er stórrigning. Ég er dúðuð í flísjakka, úlpu, trefil, húfu og vettlinga og eini fótabúnaðurinn sem dugir hér eru græn vaðstígvél. Það mætti halda að verið væri að leggja i langferð á fjöll, en venjulega förum við bara upp skógarstíginn og í smá hring, þangað til Tess er búin að ljúka sér af. Heim komum við svo um kl. 9. Þó gangan sé ekki löng þarf að smúla loppur og stígvél með garðslöngunni, því hér eru allir stígar ein forarleðja.
Meðan við vorum "ungar" hittum við alltaf "hundagönguhópinn" á morgnana. Það voru lengri göngur, og skemmtilegur félagsskapur. Ég sakna þess svolítið að hitta ekki hinar kellurnar á morgnana.