Þvottadagur

Ég þvæ yfirleitt á mánudögum. Það er gamall vani. Ekki er þetta mikið verk nú til dags - bara að setja í vélina og muna svo eftir að færa það í þurrkarann - brjóta saman og setja inní skáp. En ég man aðra tíð. Mamma þvoði stórþvott hálfsmánaðarlega. Á sunnudeginum lagði hún í bleyti. Þvottasódi var notaður til þess, og tveir balar. Einn fyrir hvítt, annar fyrir mislit. Á mánudagsmorgni var kveikt undir þvottapottinum. Hann stóð á gamalli kolaeldavél frammi í þvottahúsi. Rafmagnsþvottapott eignaðist hún seinna. Tauið var sett í þvottapottinn og látið sjóða vel. Svo var það fært upp með þvottaprikinu, og skolað. Við þetta myndaðist mikið gufa. Nú tók sjálfur þvotturinn við, og ég man eftir mömmu að nota þvottabretti. Hún fékk svo litla Hoover þvottavél, seinna. Þegar búið var að skola sápuna úr þvottinum - oftast þurfti mörg vötn - var undið. Fyrsta þvottavindan var handsnúin en það var rafmagnsvinda á Hoover vélinni. Svo var hengt út á snúru. Þetta tók allan daginn. Það voru rúmföt, dúkar, handklæði, viskustykki og svo náttúrulega undirföt, náttföt og íveruföt. Þegar þetta var orðið þurrt þurfti að strauja allt, og sumt var líka stífað. Flibbar og fínir dúkar. Fyrstu árin eftir að mamma féll frá tók ég við þessu verki, þvoði af okkur pabba og gekk frá, eins og mér hafði verið kennt. Ég man eftir að ég var í vaðstígvélum og með stóra frystihúsa svuntu. Ég straujaði líka, og braut allt saman, sængurverin í þrennt, og milliverkið og bróderuðu upphafsstafuirnir urðu alltaf að snúa upp. Liðin tíð!