Súrmjólk

Hingaðtil hef ég ekki fundið neitt hér sem jafnast á við súrmjólkina sem ég var vön að gæða mér á í morgunmat í "fyrra lífi." Nú er komin á markaðinn hér "pouring yogurt"  - og þegar ég prófaði hana í fyrradag, viti menn. Næstum nákvæmlega eins á bragðið og gamla góða súrmjólkin. Namm namm.

Netvenjur

Flestir hafa eflaust tileinkað sér fastar venjur í netheimum.  Byrja á sömu síðunum og ferðast svo venjubundna leið um vefinn. Ég er afskaplega vanaföst og nýjar tölvur eru undantekingarlaust settar upp nákvæmlega eins og ég vil hafa þær - sem er næstum því alveg eins og fyrsta tölvan mín var uppsett  - og morgunferðin mín um netið er sem hér segir:
Tékka og les póst. Skoða upphafssíðuna mína My Yahoo, sem er með tengla á fyrirsagnir Moggans, BBC News og Yahoo news, og veðurfar hér og heima á Íslandi. Les þær fréttir sem vekja áhuga (engar íþróttir, takk!). Næst liggur leiðin svo á facebook, til að kanna hvað vinir og ættingjar hafi verið að bralla.  Svo skoða ég forsíður Daily Telegraph, Daily Mail og The Guardian og stundum líka ruv.is. Þegar þessu er öllu lokið rek ég gjarnan  kapal á tölvunni, eða fer í svo sem einn orðaleik á king.com. Scrabble og Word Battle eru í miklu uppáhaldi, og ég tel sjálfri mér trú umað þetta sé heilaþjálfun til að koma í veg fyrir ellihrörnun.

Árangur

Myndin  til vinstri: Janúar 2010. Myndin til hægri: Október 2010. 

Bróderí

Ég var að leita að krossgátu á heimasíðu The Guardian, en rakst á Cross-stitch tengil. Ég hef gaman af að sauma út, svo ég klikkaði á tengilinn - og upp kom krosssaumsmynstur af Wayne Rooney!

Klikkuð kona

Við vorum stödd í Johnstone í gær,  á aðaltorginu, þegar flugvél í aðflugi að Glasgow velli flaug lágt yfir.  Þegar ég sá að þetta var Flugleiðavél (má kannske ekki kalla það Flugleiðir lengur, Icelandair, þá), gat ég ekki stillt mig og vinkaði og vinkaði.  Hvað skyldi fólk hafa haldið? Klikkuð, þessi. Mér er svo sem sama.

Sveltikúr

Þetta er lengsti og strangasti megrunarkúr sem ég hef farið í um ævina, og hef ég reynt þá allmarga. Ég byrjaði 10. febrúar, fyrir meira en átta mánuðum, og hef ekki "svindlað" í eitt einasta skipti.  Ég borða ekki sætindi,  brauð, kökur, feitmeti, kartöflur eða pasta og hef ekki smakkað áfengi af neinu tagi, nema sherryglasið sem ég fékk mér þegar Gordon Brown sagði af sér.  Þegar ég var yngri hefði ég snar lést á svona matarræði, en nú gengur þetta allt hægar. Samtals er ég samt laus við  25 kíló.  Ég setti mér í upphafi að losa mig við 30 kg, svo það eru enn fimm eftir, og þau eru þrá.  Það er samt engin uppgjöf í mér, aðalatriðið er að fitna nú ekki aftur.

Skordýr

Þegar kólnar og dimmir reyna öll skordýrin í skóginum að finna sér smugur til að skríða í, og það er langt frá að húsið sé skordýrahelt.  Á morgnana er oft könguló í sturtubotninum eða í vaskinum á baðinu, sem þarf að veiða og fleygja út um gluggann, en þegar ég opna gluggann þá fljúga geitungar inn, oft margir, það er nefnilega stórt hreiður undir þakskegginu. 
Þegar ég kom niður í morgun og kveikti ljós í eldhúsinu hljóp sú stærsta og sprettharðasta kónguló sem ég hef séð yfir gólfið. Mér tókst að veiða hana í glas, opnaði bakyrnar og fleygði henni út - og inn flaug geitungur. Stór og feitur.  Oj bara. Nei, hvað sé ég - er ekki önnur könguló að hlaupa um gólfið - eða er helv. komið inn aftur?

Ekki beint frýnileg, þessi. 

Hundalykt

Einu sinni á ári hittist leshópurinn hér hjá mér. Sá merkisdagur er á morgun. Klukkan 10.30 á ég von á 10 manns á besta aldri, sem öll hafa lesið bókina sem ég valdi (My Antonia eftir Willu Cather) og eru tilbúin með skoðanir með og á móti. 
Dagurinn í dag hefur farið í allsherjar herferð gegn hundalykt. Það er nefnilega þannig að þegar maður á hund, þá hættir maður að finna lyktina af honum. Maður verður samdauna. Þegar ég kem í önnur hús, þar sem hundar eiga heima, þá finn ég alltaf hundalykt. Ég get rétt ímyndað mér að ókunnugir fái góðan skammt þegar þeir koma hingað, því hundar lykta verr eftir því sem þeir eldast, og Tess er ekki ung lengur. 
Ég er búin að þvo allar mottur, teppi og allt sem tilheyrir Tess og hennar mörgu bælum víðsvegar um húsið. Ég er búin að úða mublubóni á öll húsgögn sem það þola, og þvo öll gólf með Flash Febreeze.  Flöskur af Airwick standa opnar hér og þar um húsið og Glade lyktareyðir er í rafmagnsinnstungu í holinu. Klósettið ilmar af Toilet Duck og Mr Muscle Bathroom. Húsbóndinn segist bara vona að allar þessar kemísku gufur reageri ekki saman og úr verði sprenging. 
Eitt er víst, það er ekki hundalykt af neinu hér - nema hundinum. 

Undur og stórmerki

Þegar HP fartölvan mín hætti að geta náð netsambandi  fyrir nokkrum mánuðum síðan eyddum við ómældum tíma í að koma henni í lag, en þegar það tókst ekki var hún sett í geymsluna, og ný fartölva keypt.
Í dag var rigning, svo ég hef verið að tölvast allan daginn. Ég er búin að vera að sortera myndir og taka backup, og af einhverjum ástæðum datt mér í hug að það væri kannske hægt að nota harða diskinn á gömlu tölvunni til að geyma auka afrit af myndunum mínum. Svo ég setti hana í samband og hlóð batteríið.  Og hvað gerist? Hún er í fínu lagi. Kannske þurfti hún bara smá hvíld. Nú á ég þrjár tölvur sem allar eru í góðu ástandi.

Nautahakkskássa

Húsbóndinn er maður íhaldssamur og vanafastur, og alls ekki gefinn fyrir nýungar í matarræði. Ég held mig innan ákveðinna marka í eldhúsinu, og elda nokkra vel testaða rétti til skiptis. Steikt nautahakk með lauk og gulrótum er alltaf vinsælt og er vikulega á borðum, og ég hef eldað það á nákvæmlega sama máta í tólf ár. Reynslan hefur kennt mér að það borgar sig ekki að gera neinar krydd tilraunir, eða bæta einhverju í þetta sem hann er ekki vanur. Ekki gera chili con carne eða spaghetti bolognese úr hakkinu, og ekki setja í það  papriku eða tómatsósu.  Bara lauk og gulrætur í bitum, bragðbæta með Oxo súputeningi og þykkja með Bisto sósudufti. Alltaf nákvæmlega eins.
Í gærdag þegar við vorum á göngu með Tess spurði bóndinn mig hvað væri í kvöldmatinn. Ég sagði það vera nautahakk. Hann brást glaður við, en sagði svo: Veistu hvað ég held að væri gott að hafa í hakkinu? Gulrætur. 

Tetris

Ég keypti fyrstu tölvuna fyrir einum 20 árum, notaða en í góðu lagi. Það var urmull af hugbúnaði á henni, og fullt af leikjum. Þar á meðal var Tetris. Ég var lengi forfallin Tetris spilari. Svo tóku aðrir svipaðir leikir við, ég man sérstaklega eftir Pango og Wallpipe. Þessa dagana spila ég Scrabble og Wordbattle á king.com. Þar get ég bæði spilað við sjálfa mig eða við aðra, sem er spennandi, sérstaklega þegar ég vinn.  Ég skammast mín ekkert fyrir að eyða tímanum í tölvuleiki,  ég er viss um að það er hin besta þjálfun fyri heilasellurnar.

Lúin bein

Laugadagur: Gaf eiginmanni og hundi morgunmat, skúraði eldhús og hol, þreif  öll baðherbergin (tvö, plús eitt gestaklósett), ryksugaði, þurrkaði af,  þvoði þrjár vélar og hengdi útá snúru, eldaði hádegismat, hreinsaði og saxaði grænmeti og setti í súpuvélina (slow cooker), til að hafa í kvöld, tók til  í eldhúsinu. Má ég nú setjast niður og hvíla mig aðeins?

Frú Elín í garðinum

Nú er ég farin að geta verið í fötunum sem ég keypti síðast þegar ég var "mjó" - sem var árið 2006. Ég keypti þennan jakka þá, og ég held ég hafi getað notað hann tvisvar, áður en hann varð aftur of lítill, en nú passar hann og var notaður í dag þegar við fórum út að borða. 

Góður dagur

Sólin skein glatt í dag, og við byrjuðum daginn hjá dýralækninum. Tess losnaði við saumana, er vel gróin og hin hressasta. Það er enn blómlegt í garðinum, þó farið sé að bóla aðeins á haustlitum, og þessi glæsilegu fiðrildi voru að gæða sér á hunangi.

Næturvakt

Tess fékk að fara heim í gær, því aðgerðin gekk vel, hún vaknaði  vel, og át það sem henni var gefið. Nú er bara að passa að hún láti sárið í friði. 

Ég er á vakt núna, tók við af William kl.. 03:30. 

Sjokk - en vonarneisti líka

Æxlið ljóta á kviðnum á Tess hefur versnað og er farið að lykta illa. Dýralæknirinn ætlar að fjarlægja það á morgun, því hún segir að það sé komið í það drep og fúkkalyf geri ekki gagn lengur.  Við erum afskaplega kvíðin, en ég er samt fegin að það skuli vera hægt að gera eitthvað. 

Fullt starf

Sárið á maganum á Tess vill ekki gróa.  Við gerum það sem í okkar valdi stendur til að vernda það fyrir henni, því hún lætur það ekki í friði. Plástrar og aðrar umbúðir eru samstundis tætt í burtu, því líklega klæjar hana undan þeim.  Á föstudaginn fór að blæða úr sárinu í hvert sinn sem hún byrjaði að sleikja æxlið. Það er eins og svampur. Okkur tókst að stemma blæðinguna, en síðan höfum við verið á vöktum, til að passa að hún snerti þetta ekki. Næturnar eru verstar, því við þurfum jú að sofa. William vakir til 3, en ég fer á fætur klukkan 5. Tess sefur í síðum náttkjól af mér.  

Garðurinn í gær.

Ég hef eytt mestum tíma í  þann hluta garðsins sem snýr að götunni. Auðvitað vill maður að nágrannarnir sjái - og vonandi dáist að því hvað þetta er allt blómlegt. 

Þetta er bak við hús. Í gær eyddum við deginum í að klippa niður ofvaxna plöntu sem var búin að taka yfir það sem einu sinni átti að vera steinhæð. Þarna úir og grúir af burknum og hálf kæfðum plöntum af ýmsu tagi, og greinilega hefur þetta verið vanrækt og er til skammar. 

Sjálfsmynd: Gömul og þreytt kona

Klukkan sjö að morgni,  nýkomin inn með Tess, ómáluð, ekki búin að sofa nóg. Ekki búin að fá mér kaffisopann. En afskaplega er maður nú farinn að láta á sjá.

Að eiga gamlan hund

Tess með "júgurhaldara" sem ég heklaði handa henni - til að hún geti síður náð af sér plástrinum.


Hún Tess okkar er komin vel á þrettánda ár og eins og önnur gamalmenni eru ýmsir kvillar farnir að hrjá hana. Hún er orðin slæm til gangs, og hún er með æxli, sem þessa stundina er aumt og bólgið, svo hún var sett á fúkkalyf og stera.
Það hefur fylgt sumrinu í nokkur ár þurfa að gefa Tess lyf. Í mörg ár fékk hún útbrot um allan skrokk á sumrin, klæjaði rosalega og var með rauða, hárlausa bletti. Því fylgdu allskonar lyfjagjafir, böð með eitursjampói sem þurfti að sápa hana með, og láta vera á henni í korter áður en hún var skoluð - og passa vel að hún sleikti það ekki.  Ég tók það ráð að sápa hana áður en ég gaf henni matinn sinn, svo hun var upptekin við éta meðan sápan var á henni. Sem betur fer hefur hún verið í lagi síðan hún var gelt, svo þessi útbrot hafa verið hormónatengd, þó dýralæknirinn hafi ekki áttað sig á því á sínum tíma.
Henni hefur alltaf tekist á fá heljar magakveisu á hverju sumri, e-coli eða salmonellu, enda eru hundar með nefið niðri í öllu.  Fyrir þremur árum fannst svo æxli í einu júgrinu, fyrir tveimur árum gekkst hún undir heilmikla aðgerð þegar hún fékk sýkingu í legið, í fyrra fékk hún ígerð í æxlið í júgrinu - og það sama er uppi á teningnum í ár. 
Tess tekur þessu öllu með einstakri ró,  borðar sinn mat með góðri lyst (og allar pillurnar líka) og er útsjónarsöm við að losa sig við allar umbúðir sem ég reyni að setja á sárið á kviðnum á henni.  
Tilvera okkar snýst um Tess. Ég fer á fætur fyrir allar aldir og gef henni að borða, bý um sárið og fer með hana út. Það fyrsta sem William segir þegar hann vaknar á morgnana er: "How is she?" og það sem eftir er dagsins fer í að lyfta henni upp í sófann, opna fyrir hana bakdyrnar þegar hún vill út - eða inn, fylgjast með því að hún rífi ekki af sér umbúðirnar, fara með hana í bílnum á einhvern af uppáhaldsstöðunum hennar, svo hún geti þefað og gert sín stykki. Það þarf að lyfta henni inn og út úr bílnum, og á kvöldin ber William hana upp stigann, því bælið hennar er við endann á okkar rúmi. 
Það er fullt starf fyrir okkur þessa dagana að fylgjast með henni og sinna henni, og ferðalög koma alls ekki til greina, því ekki er hægt að láta hana á hundahótel. 
Flestir mydu spyrja: Hvað er að ykkur?  Er eðlilegt að leggja svona mikið á sig fyrir hund? Við myndum svara því játandi. Það er engin spurning. Tess er alveg þess virði.