Nýjir skór!

Ég fór í búðir í dag, og endaði í skóbúð. Þetta eru þeir þægilegustu sandalar sem ég hef nokkru sinni átt. Mikið er ég ánægð með þá!

Hjálpræði

Nágrannar okkar (beint á móti), Ian og May,  eru bæði majórar í Hjálpræðishernum. Þetta er rólyndisfólk sem lítið fer fyrir, nema þegar hann kemur heim á stóra eldhúsbílnum. Þessi bíll er notaður þegar stórbrunar eiga sér stað. Þá fer Hjálpræðisherinn á vettvang og gefur brunaliðinu te og "bacon butties." (Stór, mjúk rúnnstykki með beikoni og brúnni sósu).  Stórmarkaðir eru rausnarlegir við Hjálpæðisherinn og gefa þeim það sem til þarf, og vel útilátið, þannig að oft er mikill matur afgangs. Þá afganga færir Ian okkur nágrönnunum.
Það var enn einu sinni kveikt í gömlu Patons verksmiðjunni í Johnstone í vikunni. Hún hefur staðið ónotuð í áratugi, en nú er hún alveg horfin. Við fengum pylsur, bacon, banana og fullt af stórum, hvítum rúnnstykkjum (sem við gefum dúfunum.)

Löngu liðinn júnídagur

Þessi uppáhalds mynd er í ramma á myndahillunni minni. Hún er farin að upplitast, svo ég ákvað að skanna hana áður en hún hyrfi alveg. Myndin er af pabba og Huju systur hans og er tekin í Heiðmörk. Þetta hefur líklega verið það sem við kölluðum "lúpínutúr" og var fastur liður í júní þegar allt var orðið blátt áf lúpínum. Kaffibrúsinn er með í för, og líklega kexpakki. Pabbi er að reykja pípuna sína. Því miður veit ég ekki hvaða ár þetta var, líklega uppúr 1980.  Hægra megin við Huju er hækjan hans pabba.
Pabbi dó 1994, 89 ára, en Huja dó árið 2004, 98 ára.

Melasóley

Ég rakst á þessa plöntu í garðblómaverslun í vor, og keypti. Icelandic poppy, stendur á miðanum, eða Papaver Pacino. Fyrstu nóttina réðst á hana gráðugur snigill og át eitt blaðið (hún var pínulítil), svo ég tók hana í gjörgæslu og hún var inni á nóttunni þangað til hlýnaði í veðri. Síðan hef ég lyft henni upp á garðstól á hverju kvöldi.

Í morgun opnaðist fyrsta blómið. Við nánari athugun held ég að þetta sé ekki alveg nákvæmlega melasóley, því sú planta heitir Papaver Radicatum samkvæmt plöntubókum. En hún minnir mig nú samt á vindblásna íslenska mela og stelki og lóur, svo ég held mikið upp á hana.

Sól, sól skín á mig!

Hitinn fór í 22 stig í dag, og það var ljúft að sitja úti og lesa bók.

Gróðrartíð

Loksins hefur hlýnað í veðri og garðurinn er farinn að líta betur út. Það var farið í gróðrarstöð á mánudaginn og keyptar plöntur til að fylla upp í skörðin eftir veturinn, en því miður létu helv. sniglarnir ekki á sér standa og það er strax farið á sjá þess merki.

Það þarf af vökva nýju plönturnar vel.

Við héldum að hvíta klifurplantan við dyrnar væri dauð fyrr í vor, en hún reyndist við bestu heilsu.

Megrunarkúr

Aukakílóin hafa háð mér alla ævi. Ég hef alltaf þjáðst af mikilli matarást og matarlyst, og þetta hefur farið úr böndunum, þrátt fyrir að ég eigi enga ósk einlægari en að vera í eðlilegum holdum. Þeir eru óteljandi, kúrarnir sem ég hef prófað. Ég hef fjárfest í öllum fáanlegum bókum, keypt kassettur til að hlusta á heilaþvott, gengið í Línuna, leitað til næringarfræðinga, og reynt alla hugsanlega kúra.  Nokkrum sinnum hefur mér tekist að komast í "kjörþyngd," en miklu oftar hef ég bara uppskorið vonbrigði. 

Árið 2005, eftir að ég fór í gegnum krabbameinsmeðferðina, tók ég mig geysilega á, og náði af mér 25 kílóum. Það var erfitt, því líkaminn er orðinn vel sjóaður í að bremsa alla brennslu þegar "hungursneyð" skellur á. En smátt og smátt kom þetta svo allt aftur, og í febrúar sl. var ég orðin enn þyngri en þegar ég byrjaði. Ég sá fram á auma elli, því það er spurning hvað hægt er að leggja á gamla liði og aldrað hjarta. Ekki vil  ég enda í hjólastól eða drepast langt fyrir aldur fram. Ég byrjaði því enn einusinni í megrum.
Síðan ég byrjaði, 10. febrúar, er ég búin að losna við 13 kíló. Þetta hefur verið rosaleg törn, ég hef ekki borðað neitt sætt eða feitt, engar kartöflur, grjón, pasta eða brauð og eins lítið af öðru eins og ég hef getað. Ég þarf að halda þessu áfram í nokkra mánuði í viðbót, en ég er farin finna mikinn mun. Stærstu fötin eru komin innst í skápinn og flíkur sem ekki hafa verið notaðar í nokkur ár eru farnar að passa á mig. Ég tek þetta í áföngum, og verðlauna mig þegar þeim er náð.  Hálsmenið á myndinni (túrkis steinar og silfur) er 10 kílóa verðlaunin frá mér til mín. Ég er nýbúin að uppgötva The Dukan Diet, franskan kúr sem lofar góðu. http://www.dukandiet.co.uk/
Ég keypti bókina og las, og hef líka fylgst með líflegri umræðu á facebook. Ég er afskaplega vongóð um að þessi kúr eigi eftir að hjálpa mér, því höfundur hans, Dr. Dukan, skilur vel hvað það er sem veldur því sumu fólki gengur illa að hemja græðgina.

"Lime green"

Ég hef alla tíð haldið að "lime green" ætti við ávöxtinn lime. Þennan sem er eins og græn sítróna. En það eru tré hér um allt sem kallast Lime trees, og þegar þau laufgast á vorin er auðvelt að sjá við hvað liturinn er kenndur. Ekki ávöxtinn, heldur þetta fallega tré.

Kalt vor

Ég sé að ég hef ekkert bloggað í næstum mánuð. Þetta er búið að vera óvenjulega kalt vor, næturfrost og kaldur norðaustanvindur. Garðvinna hefur verið skrykkjótt, og meira um bóklestur undir teppi. Ég hef verið að lesa bækur eftir Joyce Carol Oates, sem flestar eru þykkir doðrantar.  Garðurinn er nú að ná sér eftir veturinn, en margar plöntur eru horfnar. Ég sé eftir þeim, en það er líka gaman að fara í gróðrarstöð og kaupa nýtt.
Það sem helst er fréttnæmt þessa stundina eru kosningar, sem voru haldnar sl fimmtudag. Það virðist ætla að ganga illa að losna við Brown. Hann hangir þarna eins og bolabítur og vill ekki láta af embættinu. Annar merkisatburður á þessu heimili var að við fengum mann frá BT til að tékka á internetinu, þar sem það var komið niður í 500mbs. Til að hann kæmist af símainnstungunni þurfti húsbóndinn að ryðja burtu nokkrum lögum af drasli í húsbóndaherberginu (sem er löngu fullt og flæðir yfir),  og honum til ómældrar gleði fann hann uppáhalds skrúfjárnið sitt undir einum bingnum. Það týndist í október, og ég hafði það alltaf á tilfinningunni að hvarf þess væri að einhverju leiti talið mér að kenna, því það sást síðast þegar hann var að hengja upp fyrir mig nýtt loftljós í stofunni.
BT maðurinn reddaði internetinu og nú erum við með 1500-2000 mbs, sem er allt annað líf.

Stóra tréð

Rétt utan við garðshorið okkar er geysimikið tré, Asian Spruce (Picea jezoensis), líklega 3-400 ára og á hæð við fjögurra hæða blokk. Þetta tré hefur greinilega kunnað að meta forstharðan vetur, því alltíeinu er það þakið rauðum blómum. Alveg ótrúlega fallegt.

Alltíeinu komið sumar

Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan ég var dúðuð í úlpu og húfu og trefil utandyra, en í gær og í dag var 18 stiga hiti, og stuttbuxnaveður. Ég hef látið hendur standa fram úr ermum og er búin að vera að hreinsa beð og sá sumarblómum.  Húsbóndinn hjálpar stundum til ef þarf að grafa holu, en helst vill hann sitja inni við tölvuna sína. Hann hefur takmarkaðan áhuga á garðyrkju, nema hvað hann bjargar öllu sem ég ætla að henda og gróðursetur utangarðs.  Hann er nefnilega að rækta limgerði milli okkar og gangstígsins, svo það sé alveg öruggt að húsið sjáist ekki. Það fleygðu óknyttastrákar eggjum í húsið fyrir átta árum, og það gleymist seint.

Mikill hlátur

Mikið er ég búin að skemmta mér í morgun. Ég er nýfarin að nota Google Chrome vafrann, og þegar ég var a lesa Moggann sá ég efst á síðunni box þar sem stóð: This page is in Icelandic. Would you like to translate it. Sem ég gerði og fékk á yndislegusu bjöguðu ensku sem hægt er að hugsa sér. Eftir að hlægja mig máttlausa að Mogganum datt mér í hug að prófa þetta á mínu eigin bloggi: Hér er útkoman. Þetta er textinn sem ég setti inn í gær:

To boil eggs

It is said the streptococcus poor that they could not even boil an egg. I am the little chef because I can not come boiled egg substitutes such husband. Red namely to Lin, but white must be machine running. One day I sheep egg in four minutes, and you know it, got the hill. Next sheep because I also egg in four minutes, but it was too harðsoðið. It has probably been a little less egg. I sheep's egg in the next three minutes, but it was too linsoðið. He took that advice to put it in örbylgjuna than the few seconds it became harðsoðið - and therefore inedible. The green one is the most natural Tess, because she gets to eat all that mislukkuðu egg.

Að sjóða egg

Það er sagt um lélega kokka að þeir kunni ekki einu sinni að sjóða egg. Ég er því lítill kokkur því ég get ómögulega soðið egg svo eiginmanninum líki. Rauðan á nefnilega að vera lin, en hvítan verður að vera vel hlaupin. Einn daginn sauð ég eggið í fjórar mínútur, og viti menn, fékk hól fyrir. Næst sauð ég því eggið líka í fjórar mínútur, en þá var það of harðsoðið. Líklega hefur það verið aðeins minna egg.  Ég sauð næsta egg í þrjár mínútur, en þá var það of linsoðið.  Hann tók það ráð að setja það í örbylgjuna en á nokkrum sekúndum varð það harðsoðið - og því óætt.  Sú sem mest græðir  er náttúrulega Tess, því hún fær að éta öll þessi mislukkuðu egg.

Páskar á næsta leiti.

Búin að klára að sauma dúkinn og hann kominn á borðið, en enn á ég eftir að strauja og setja upp gulu eldhúsgardínurnar og draga fram páska kertin mín og löberinn.  Ég hef alltaf haft gaman af að setja upp páskaskraut, það gleður eftir vetrardrungann.

Blómlegt

Í gær sáði ég blómafræjum og setti begóníu og liljulauka í potta. Þar sem ég nenni ekki að setja "gróðurhúsið" mitt upp í ár, er ég með þetta allt í sólstofunni svo þar er þröngt á þingi. Nú er spáð páskahreti, svo líklega verður alt orðið hvítt í fyrramálð. Oj barasta.

Fuglakvæði

Forfaðir minn einn hét Sigurður Þorvarðsson (1725-1788),  frá Eyrardal. Seinni kona hans hét Steinunn Björnsdóttir. Sonur þeirra, Björn, var faðir Bendikts Björnssonar. Hans sonur hét Gísli, og hann var faðir Kristínar Gísladóttur, langömmu minnar í móðurætt. 
En með fyrri konu sinni, Guðlaugu, átti Sigurður dótturina Guðrúnu. Hennar dóttir hét líka Guðrún, Jónsdóttir. Dóttir þeirrar Guðrúnar hét Elín Jónsdóttir, og hún var móðir Þuríðar Ormsdóttur, langömmu minnar í föðurætt. Sigurður var því  lang- lang- lang- lang- langafi minn í báðar ættir.

Sigurður Þorvarðsson er talinn hafa ort Fuglakvæði, og fyrir mörgum árum tókst mér að grafa það upp. Í dag rakst ég svo á það í gömlum pappírum sem ég var að sortera.

Fuglanöfn í fræðaskrá,
finnast áttatíu,
en langtum fleiri lýðum hjá,
í löndum Suður finna má.
Upp skal ljúka ljóðskrá,
og láta börnin heyra.
Hvað fuglanöfn um frón og sjá,
sem faðirinn himna skapti.
Min þó verði mærðin bág
að minnast verkin Drottins á.
Fugla alla seður sá,
með sínum Guðdóms krafti.

Örnin, Álptin, Æðurinn,
Arfinn, Dúfan, Lómurinn,
Gammur, Gaukur, Gjóðurinn,
Geirfugl, Kría, Spói.

Haninn, Hrafninn, Helsinginn,
Hábak, Fönix, Páfuglinn,
Haukur, hegri, Himbriminn,
Fálki, Rita, Kjói.

Tildran, Tranan, Toppöndin,
Tjaldur, Smyrill, Skúmurinn,
Máríátla, Skríkja, Máfurinn,
Músarbróðir, Lundi.

Súlan, Svalan, Svartfuglinn,
Svartbak, Ýbak, Skrifarinn,
Skarfur, Storkur, Strútfuglinn,
Steindepill og Öndin.

Halkíón og Hafsúlan,
Háleita og Graskroppan,
Hávella og Hornugla,
Hringvía og Skrofa.

Flæðarmús og Fýlingur,
Fjallarjúpa og Selningur,
Blákollur og Brúnmávur.
..........

Vísurnar eru lengri, en hér hefur Þjóðskjalasafnið líklega lokað og ég orðið að hætta. Af einhverjum ástæðum hef ég aldrei lokið verkinu.  Það gleður mig að þessi forfaðir minn hefur verið fuglavinur. Kannske er þetta ættgengt.

Dagbækurnar mínar

Ég hef haft þann ósið alla ævi að halda dagbók. Fullur kassi af gömlum dagbókum fylgdi mér hingað, og smávegis hefur bæst við síðan. Það hvarflaði oft að mér að ég yrði eiginlega að farga þeim áður en ég félli frá, því ekki gæti ég hugsað mér að skilja þetta rugl eftir mig, sérstakega vegna þess að þetta var eiginlega tómt volæðis væl. Ég hef nefnilega alltaf skrifað mest þegar ég hef verið vansæl, einmana, eða í megrun. Þá skrái ég nákvæmlega allt sem ég borða, legg saman hitaeiningar og geri magaðar áætlanir um hvaða föt muni nú passa mér, og í hvaða númeri ég geti verið þegar takmarkinu er náð. En takmarkinu hefur sjaldan verið náð, eða þá í svo stuttan tíma að ég ef verið orðin spikuð aftur áður en ég vissi hvaðan á mig stóð veðrið. 
Ég tók mig til um daginn, dró fram dagbókakassann og pappírstætarann, og nú eru dagbækurnar farnar. Það var mikill léttir. Gamla Elluvælið komið í ruslatunnuna.
Svo vil ég bæta því hér við að ég er ekkert á leiðinni í gröfina í bráð.

Vorið komið!

Í gær var jafndægri á vori, og það telst vera fyrsti dagur vorsins hérlendis. Veðrið var skikkanlegt í dag, svo ég for út í garð og hreinsaði til í "vorbeðinu" mínu. Ég sé það út um eldhúsglugann, svo ég byrja alltaf á því fyrst. Það var gott fyrir sálartetrið að róta pínulítið í mold og hlúa að fyrstu sprotunum. 

Loksins hlýnaði.

Það var ekkert næturfrost sl nótt, og hitinn er kominn uppí ein 10 stig núna eftir hádegið. Þvílíkur munur. Vetrargosarnir mínir er farnir að hjarna aðeins við, en það bólar lítið á krókusum og páskaliljum. 

Sambandsleysi

Í gærmorgun datt símalínan okkar skyldilega út - og þar með internet tengingin. Þetta var hið versta mál, við erum bæði afskapega háð netinu, en einkum þó eiginmaðurinn. Hann var ekki mönnum sinnandi, gekk um gólf og barmaði sér. Það var hringt i BT sem notar bara vélar til a svara fólki, og bilunin tilkynnt, en sambandið komst ekki á afur fyrr en eftir háegi í dag. Ekki vitum við hvað olli þessu, en mikið skelfig var skrýtið að hafa ekkert samband.