Við settum út fóðurkúlu fyrir litlu fuglana, og ég stillti mér upp til að taka myndir af þeim að borða - en þá birtist þessi músarungi. Hann hefur alldeilis talið sig dottinn í lukkupottinn að finna þessa fínu matarkúlu, en hann á enn ýmislegt ólært, eins og það að mýs eru yfirleitt ekki á ferli á daginn.
Ég tók líka nokkrar blómamyndir. Það er svo auðvelt að mynda blessuð blómin, því þau fljúga ekki í burtu. 
Þetta forna tré, sem kallast víst ýr eða ýviður á íslensku, er 600 ára gamalt og er annað elsta sinnar tegunar hérlendis. Það er 30 metrar í þvermál, og meginstofninn er mælist 8.3 metrar að ummáli. Þegar það var græðlingur ríkti Robert III hér í Skotlandi og átti í sífelldum erjum við Henry IV Englandskóng. Plágan mikla geysaði á Íslandi í kjölfar mikils eldgoss. Þetta tré er nágranni okkar, stendur hér á árbakkanum bakvið garðinn. Það er alfriðað, en mér var sagt að byggingaverktakinn sem byggði húsin hér hafi laumast til að minnka það aðeins. http://www.ourlocalhistory.co.uk/yew.html
Fjölskyldan fór á ströndina í dag, Tess til mikillar gleði. Hún óð og buslaði, sótti spítur og þara, pissaði á marglyttu, stal bolta frá öðrum hundi, lenti í smá útistöðum við tvo stóra hunda (og hafði betur), gelti að konu með hvítan sólhatt (hvítir hattar og hvítt hár þykja henni varhugaverð fyrirbæri), át svo nestið sitt af mikilli áfergju og drakk hálfan líter af vatni. Geysi gaman.
Tess er í miðjunni.
Það er spáð 27 stiga hita á morgun sem er einum og mikið fyrir okkur gömlu hjúin, svo við ætlum að taka með okkur nesti og fara niður að sjó. Hér eru nokkrar garðmyndir teknar í dag.
Sólin hefur skinið glatt á okkur þessa viku, og hitinn fór í 22 stig í gær. Við borðuðum hádegismatinn úti og svo sat ég í sólstólnum mínum þakin sunblock nr 40, og las bók mest allan daginn. Yndislegt. Það er spáð sama veðri en hlýnandi út þessa viku, 25 stig á föstudag.
Fyrir einhverjum áratugum síðan var járnbrautarnet milli allra þéttbýlisstaða hér í kring, en eftir að sparnaðarglaður ráðherra ákvað að leggja allar lestarsamgöngur til smáþorpanna niður var malbikað yfir teinana og þeim breytt í hjóla- og göngustígi. Nú ganga bara lestir milli stærstu borganna, en við njótum góðs af skemmtilegum gönguleiðum. Sumsstaðar er stígurinn niðurgrafinn og mikil gróðursæld í skjólinu. Sérstaklega fundust mér burknarnir tilkomumiklir.
Þegar ég var lítil var þetta dagurinn sem ég fékk að fara í nýja sumarflík, jakka eða kjól, og fara út á skóm eftir langan stígvélavetur, því pollarnir á malargötunum á Ísafirði voru farnir að þorna upp. Stórir krakkar, og seinna ég sjálf, voru fermdir á hvítasunnudag, og dagurinn var alltaf sannkallaður hátíðisdagur.
Hér er engin hvítasunna. Skotar hafa nokkra "bank holidays" á ári, alltaf mánudaga, og enga af neinu tilefni. Það er einn í byrjun maí, líklega hefur hann einhverntíma verið 1.maí, og það er annar síðasta mánudag í maí, trúlega leifar af hvítasunnu. Ef ég ætti ekki dagatalið góða frá Bubbu og Samma myndi ég líklega ekki hafa hugmynd um að það er hvítasunnudagur í dag.
Skotar eru púrítanar miklir og húsbóndinn á heimilinu þekkir ekki hugtakið "að gera sér dagamun." Hann gengur í sömu fötunum alla daga og vill helst alltaf borða sama matinn, þ.e. annaðhvort "fish and chips" eða svínakjöt í einhverri mynd. Hann verður samt örugglega ánægður þegar hann fær hamborgarhrygg með öllu og jarðarber í eftirmat í dag, því ég held mínar hátíðir. Ég óska ykkur öllum gleðilegrar hvítasunnu!
Hér í vestur-Skotlandi er jarðvegur leirkenndur og súr, og mikið um votviðri. Þetta eru kjör aðstæður fyrir Rhododendron plöntuna, og hún vex hér út um allt, bæði í görðum og villt. Þetta er ótrúlega glæsileg planta, runnarnir allt að þriggja metra háir og þaktir stórum litskrúðugum blómum um þetta leiti árs. Við áttum erindi í apótekið hér í Houston í dag, og fórum í leiðinni í smá göngu með Tess í skrúðgarð sem er bak við apótekið. Þarna stendur gamalt hús, Houston House, sem áður fyrr var aðsetur landeigenda en hýsir nú nokkrar glæsiíbúðir. Ég tók þessar myndir með símanum mínum, svo þær eru ekki alveg fullkomnar. Það má nú eiginlega þakka fyrir að þessir runnar skuli standa enn, því Tess sá kanínu og böðlaðist á eftir henni gegnum runnana með miklum látum. Kanínan slapp með skrekkinn.
Hópurinn hefur þynnst undanfarið. Þegar best var voru það oftast einir 10-12 hundar ásamt eigendum sem hittust daglega klukkan níu og gengu umhverfis opið svæði hér handan við ána. Nú erum við alltíeinu miklu færri. Hundar eru ekki eins langlífir og fólk og nokkrir hafa því miður helst úr lestinni. Sumir hundaeigendanna hafa flutt burtu eða farið að vinna allan daginn. Við sem eftir göngum vonum að nýjir félagar fari að bætast í hópinn, því þetta er skemmtilegur og að mér finnst ómissandi hluti tilverunnar hér.
Skóglendið í árgilinu er í miklum blóma þessa dagana, jörðin þakin hvítum blómum og mikill hvítlauksilmur í lofti. Þessi planta kallast nefnilega "wild garlic" og er líklega náskyld hvítlauk. Þessar myndir voru teknar í morgun.
Það kom pakki til mín í gær, afhentur af einkennisklæddum sendiboða. Mér varð ekki um sel þegar ég sá áletrunina "Dangerous materials - by road only." En þá mundi ég að ég tók þátt í könnun á netinu fyrir nokkru síðan (ég er alltaf að taka þátt í hinum og þessum könnunum vegna þess að þá finnst mér eins og að ég og mínar skoðanir skipti einhverju máli.) Þessi könnun var sérstaklega fyrir húsmæður, og spurningarnar vörðuðu hin ýmsu hreinsiefni fyrir klósett. Að lokum hafði ég verið spurð hvort ég myndi vera fús til að prófa nýtt undraefni, og var um leið eiðsvarin að segja ekki neinum frá framleiðanda eða innihaldi. Þarna var sem sé undraefnið komið.
Þegar ég las lýsinguna sá ég strax að hér var um kraftmikið efni að ræða. Það voru allskonar aðvaranir á flöskunni, en jafnframt loforð um undraverðan árangur. Allar bakteríur feigar, og klósettið yrði skínandi hvítt og eins og nýtt. Mér sýndist þetta efni frekar henta á almenningsklósettum eða hjá fólki sem sjaldan þrífur, en ætlaði samt að prófa efnið fyrir þá þó klósettin þrjú á heimilinu séu yfirleitt aldrei mjög skítug. En þegar William leit á innihaldslýsinguna leist honum engan veginn á, "it is bad for the seals" sagði hann. Hrærð hugsaði ég hvað ég væri nú heppin að eigan annan eins dýravin fyrir mann, þó ég viti ekki til þess að hann beri velferð selastofnsins meira fyrir brjósti en annarra sjávardýra. Ég hváði því, og hann tjáði mér að hann hefði verið að tala um "seals" = þéttiefni, kítti á samskeytum í pípulögninni. Nokkuð sem ég hef aldrei haft miklar áhyggjur af. Það verður því ekki úr neinni prófun á undraefninu ónefnda.
Á mánudagskvöldið mættum við, sjö kerlingar úr leshópnum, heima hjá einni okkar, með nestiskörfur og ljóðabækur. Þessi árlegi siður byrjaði sumarkvöld eitt fyrir nokkrum árum, þegar hópurinn ætlaði að sjá Midsummernight's Dream uppfært í skrúðgarði einum hér nálægt, en Shakespeare leikhópurinn aflýsti sýningu vegna óveðurs. Það var því haldið heim til þeirrar sem næst bjó, köflóttur dúkur breiddur á stofugólfið og nestið snætt innandyra.
Þetta eru menningarlegar samkomur. Við tökum með okkur uppáhalds ljóð og lesum upphátt, eða skemmtilegan kafla úr góðri bók. Allar eru þessar konur (nema ég) miklar menningarkonur, sem stunda tónleika, óperu- lista- og leiksýningar af kappi. Þær vita því margt og þekkja alla sem máli skipta.
En . . . æ hvað ég sakna saumó.
Sólin skein glatt í dag, og ég var við garðyrkjustörf. William var innivið, með bæði sjónvarpstækin (stofu og eldhús) á fullu, og tölvuna stillta á veðbankasíðuna, því það voru úrslitaleikir bæði í ensku og skosku bikarkeppninni. Það varð að fylgjast með öllu, og vera tilbúinn að veðja á rétt lið. Á endanum tókst honum samt að tapa þremur pundum. Þeir eldast aldrei.
Við vorum boðin í brúðkaup í fyrra, sem haldið var í ráðstefnusal Háskólans í Sterling. Þegar gestir mættu var þeim vísað inná bar - þar sem drykkir voru seldir. Klukkutíma seinna var farið inní danssalinn, þar sem þrír skotapilsakarlar spiluðu af miklum krafti og gestir dönsuðu gömlu dansana. Seinna um kvöldið var gestum vísað í hliðarsal þar sem te, kaffi og hálfharðnaðar samlokur voru á hlaðborði. Hápunkturinn var svo brúðkaupsterta, sem við fengum öll smábita af (frítt). Þetta stakk óneitanlega í stúf við þau rausnarlegu glæsibrúðkaup sem tíðkast í minni fjölskyldu!
Aðhaldssemi, sparsemi og nýtni. Passasemi. Fara vel með. Skotinn sem ég þekki best kemur hlaupandi þegar hann heyrir mig setja vatn í hraðsuðuketilinn. Grípur ketilinn og hellir helmingnum af vatninu í vaskinn. Ég hita víst stundum meira vatn en þarf í teið. Bruðl.
Skotar eru ekki mikið fyrir hollustu, og eiga Evrópumet í hjarta, lungna, æða og hverskonar öðrum sjúkdómum sem stafa af óhollu matarræði og lélegum húsakynnum. Þeir éta franskar kartöflur með öllu, og djúpsteikja ótrúlegustu matartegundir. Stuttu eftir að ég kom hingað pantaði ég “seafood platter” á veitingahúsi við sjávarsíðuna, og hlakkaði til að fá ferskt fiskmeti. Mér brá í brún þegar diskurinn birtist, því ýsan, rækjurnar, humarinn og laxinn voru þakin raspi og djúpsteikt, og náttúrulega borin fram með frönskum. Brjóstsviðamatur!
Þekktastir eru Skotar þó fyrir að djúpsteikja pizzur og Mars súkkulaði. Mars bitanum er difið í deig áður en hann fer í djúpsteikingarpottinn. Ég get því miður ekki upplýst ykkur um hvernig þetta bragðast!
William er mikið fyrir franskar og fjárfesti í olíupotti, sem við höfum frammi í bílskúr. Þangað fer hann og steikir sínar kartöflur, sem hann hefur með flestum mat.
Leshópurinn kom saman í morgun. Mæting var góð og allir höfðu lesið bókina. Eftir líflega umræðu var borið fram te og kex, því hér er heimabakstur svo til óþekktur.
Leshópurinn varð til fyrir sex árum, í framhaldi af bókmenntanámskeiði sem haldið var í nálægu þorpi, Kilmacolm. Síðan höfum við hitst fyrsta mánudag hvers mánaðar, og eftir 69 skipti og jafnmargar bækur erum við farin að þekkjast bísna vel. Ellefu kerlingar og þrír karlar, öll komin vel af léttasta skeiði. Ég sé um vefsíðuna, sjá tengil hér efst til hægri.
