Innilokun

 Tess vill koma inn í hlýjuna. 

Nágrannarnir voru iðnir við snjóinn í gær. 

Það byrjaði a snjóa í fyrradag og það var hundslappadrífa megnið af deginum í gær. Nú er þykkur snjór yfir öllu, og ég þarafleiðandi "housebound." Ég veit ekki um neitt íslenskt orð yfir það fyrirbæri, enda held ég að það fyrirfinnist ekki vestfirskum genum. Íslendingurinn í mér þráir að fara út, bursta snjóinn af bílnum mínum og skella mér í skaflana, bara til að sýna þeim hér hvernig á að keyra í snjó.  En varasamur skoskur eiginmaður ræður ferðinni, bíl má ekki hreyfa í ófærð, alls ekki í snjókomu - og helst ekki í rigningu heldur. Við erum því ansi oft "housebound."

Sunnudagsgangan

Á sunnudagsmorgnum þegar veður leyfir fer ég í langa göngu - hundlaus, því nú er Tess ekki lengur nógu gangfær til að koma með mér. Það er skrýtið, og afskaplega tilgangslaust að ganga á hunds, en ég sakna hreyfingarinnar og félagsskapsins. Ég veit af nokkrum konum sem hittast og ganga saman með hundana sína á sunnudagsmorgnum, svo ég  geng eins rösklega og ég get upp stíginn þangað sem þær leggja bílunum, rölti svo um skóglendið hér upp með ánni með þeim og spjalla, og strigsa svo heim. Þetta tekur rúman klukkutíma, og mér líður afskaplega vel á eftir.  

Laugardagur

Fjölskyldan mín. William og Tess.

Sólstofan er varla opnuð þessa dagana, því það hefur kólnað mikið í veðri og húsið okkar er skugga megin við ána, svo við sjáum ekki mikið af sólinni á veturna. Í dag kom skíma eftir hádegið, svo við settumst þar smá stund.  

Sagan af ljósinu góða

Það er dimmt bak við hús. Handan garðsins tekur við dimmur skógur þar sem allskonar illþýði gæti leynst, og þessvegna er öryggisljós ofarlega á húsveggnum. Þessi lukt er með skynjara þannig að ef eihver hreyfing er í garðinum kviknar á ljósinu. Nú bar svo til í síðustu viku að ljósið bilaði. Húsbóndinn fór upp í háan stiga og setti varaperuna í, en allt kom fyrir ekki. Ljósið kviknaði ekki. 
Nú var lagt af stað til að kaupa nýtt ljós, og byggingavöruverslanir í næsta nágrenni sóttar heim, hver af annarri, en hvergi fann bóndinn rétta ljósið. Hann vildi nefnilega bara alveg eins ljós og það gamla, og á þeim þrettán árum sem liðin eru síðan húsið var byggt hefur margt breyst. 
Nú kom Google í góðar þarfir, og rétta ljósið fannst í verslun eina 35 km "suður með sjó."  Lagt var í langferð, þrátt fyrir aftaka rok og rigningu, og eftir mikla skoðun og spekulasjón var ljósið keypt.  Þegar heim var komið var kassinn opnaður og mikilvægt stykki til að skrúfa á vegginn og halda ljósinu uppi reyndist vanta.  Slíkt "svindelbedragerí" (svo ég noti orð á prentaradönskunni hans pabba) var náttúrulega ólýðandi, og daginn eftir, árla á laugardagsmorgni, var aftur lagt í hann, þrátt fyrir enn verra rok og enn meiri rigningu. Ljósinu var skipt fyrir annað, eftir að hafa gengið vel úr skugga um að ekkert vantaði.
Nú liðu nokkrir dagar, og vegna veðurs gaf alls ekki upp í stiga. Bóndinn dundaði sér við að rannsaka nýja ljósið, tengdi það við innstungu í bílskúrnum og reyndist það hið besta ljós í alla staði. Honum datt þá í hug að prófa varaperuna góðu, þessa sem hann hafði sett í gamla ljósið, og viti menn, hún var biluð. Það reyndist þá hafa verið PERAN sem var biluð, ekki ljósið sjálft. Allar þessar ferðir í vitlausu veðri, allur tíminn sem fór í þetta, allt ergelsið - óþarfi.  Húsbóndinn lýsti því yfir að hann hefði lært af þessu, sem sagt að geyma aldrei gamlar perur. "Varaperan" hefði nefnilega verið notuð.

Manganese mengun

Það kom orðsending innum bréfalúguna í fyrradag frá Vatnsveitunni. Þeir voru að biðjast afsökunar á því að vatnið inniheldur nú einum of mikið af "manganese" - einhverskonar mengun sem gerir vatnið brúnleitt en er samt ekki, segja þeir, hættulegt.  Nú sigta ég allt neysluvatn gegnum Brita filter könnu sem ég var svo heppin að eiga. 

Súrmjólk

Hingaðtil hef ég ekki fundið neitt hér sem jafnast á við súrmjólkina sem ég var vön að gæða mér á í morgunmat í "fyrra lífi." Nú er komin á markaðinn hér "pouring yogurt"  - og þegar ég prófaði hana í fyrradag, viti menn. Næstum nákvæmlega eins á bragðið og gamla góða súrmjólkin. Namm namm.

Netvenjur

Flestir hafa eflaust tileinkað sér fastar venjur í netheimum.  Byrja á sömu síðunum og ferðast svo venjubundna leið um vefinn. Ég er afskaplega vanaföst og nýjar tölvur eru undantekingarlaust settar upp nákvæmlega eins og ég vil hafa þær - sem er næstum því alveg eins og fyrsta tölvan mín var uppsett  - og morgunferðin mín um netið er sem hér segir:
Tékka og les póst. Skoða upphafssíðuna mína My Yahoo, sem er með tengla á fyrirsagnir Moggans, BBC News og Yahoo news, og veðurfar hér og heima á Íslandi. Les þær fréttir sem vekja áhuga (engar íþróttir, takk!). Næst liggur leiðin svo á facebook, til að kanna hvað vinir og ættingjar hafi verið að bralla.  Svo skoða ég forsíður Daily Telegraph, Daily Mail og The Guardian og stundum líka ruv.is. Þegar þessu er öllu lokið rek ég gjarnan  kapal á tölvunni, eða fer í svo sem einn orðaleik á king.com. Scrabble og Word Battle eru í miklu uppáhaldi, og ég tel sjálfri mér trú umað þetta sé heilaþjálfun til að koma í veg fyrir ellihrörnun.

Árangur

Myndin  til vinstri: Janúar 2010. Myndin til hægri: Október 2010. 

Bróderí

Ég var að leita að krossgátu á heimasíðu The Guardian, en rakst á Cross-stitch tengil. Ég hef gaman af að sauma út, svo ég klikkaði á tengilinn - og upp kom krosssaumsmynstur af Wayne Rooney!

Klikkuð kona

Við vorum stödd í Johnstone í gær,  á aðaltorginu, þegar flugvél í aðflugi að Glasgow velli flaug lágt yfir.  Þegar ég sá að þetta var Flugleiðavél (má kannske ekki kalla það Flugleiðir lengur, Icelandair, þá), gat ég ekki stillt mig og vinkaði og vinkaði.  Hvað skyldi fólk hafa haldið? Klikkuð, þessi. Mér er svo sem sama.

Sveltikúr

Þetta er lengsti og strangasti megrunarkúr sem ég hef farið í um ævina, og hef ég reynt þá allmarga. Ég byrjaði 10. febrúar, fyrir meira en átta mánuðum, og hef ekki "svindlað" í eitt einasta skipti.  Ég borða ekki sætindi,  brauð, kökur, feitmeti, kartöflur eða pasta og hef ekki smakkað áfengi af neinu tagi, nema sherryglasið sem ég fékk mér þegar Gordon Brown sagði af sér.  Þegar ég var yngri hefði ég snar lést á svona matarræði, en nú gengur þetta allt hægar. Samtals er ég samt laus við  25 kíló.  Ég setti mér í upphafi að losa mig við 30 kg, svo það eru enn fimm eftir, og þau eru þrá.  Það er samt engin uppgjöf í mér, aðalatriðið er að fitna nú ekki aftur.

Skordýr

Þegar kólnar og dimmir reyna öll skordýrin í skóginum að finna sér smugur til að skríða í, og það er langt frá að húsið sé skordýrahelt.  Á morgnana er oft könguló í sturtubotninum eða í vaskinum á baðinu, sem þarf að veiða og fleygja út um gluggann, en þegar ég opna gluggann þá fljúga geitungar inn, oft margir, það er nefnilega stórt hreiður undir þakskegginu. 
Þegar ég kom niður í morgun og kveikti ljós í eldhúsinu hljóp sú stærsta og sprettharðasta kónguló sem ég hef séð yfir gólfið. Mér tókst að veiða hana í glas, opnaði bakyrnar og fleygði henni út - og inn flaug geitungur. Stór og feitur.  Oj bara. Nei, hvað sé ég - er ekki önnur könguló að hlaupa um gólfið - eða er helv. komið inn aftur?

Ekki beint frýnileg, þessi. 

Hundalykt

Einu sinni á ári hittist leshópurinn hér hjá mér. Sá merkisdagur er á morgun. Klukkan 10.30 á ég von á 10 manns á besta aldri, sem öll hafa lesið bókina sem ég valdi (My Antonia eftir Willu Cather) og eru tilbúin með skoðanir með og á móti. 
Dagurinn í dag hefur farið í allsherjar herferð gegn hundalykt. Það er nefnilega þannig að þegar maður á hund, þá hættir maður að finna lyktina af honum. Maður verður samdauna. Þegar ég kem í önnur hús, þar sem hundar eiga heima, þá finn ég alltaf hundalykt. Ég get rétt ímyndað mér að ókunnugir fái góðan skammt þegar þeir koma hingað, því hundar lykta verr eftir því sem þeir eldast, og Tess er ekki ung lengur. 
Ég er búin að þvo allar mottur, teppi og allt sem tilheyrir Tess og hennar mörgu bælum víðsvegar um húsið. Ég er búin að úða mublubóni á öll húsgögn sem það þola, og þvo öll gólf með Flash Febreeze.  Flöskur af Airwick standa opnar hér og þar um húsið og Glade lyktareyðir er í rafmagnsinnstungu í holinu. Klósettið ilmar af Toilet Duck og Mr Muscle Bathroom. Húsbóndinn segist bara vona að allar þessar kemísku gufur reageri ekki saman og úr verði sprenging. 
Eitt er víst, það er ekki hundalykt af neinu hér - nema hundinum. 

Undur og stórmerki

Þegar HP fartölvan mín hætti að geta náð netsambandi  fyrir nokkrum mánuðum síðan eyddum við ómældum tíma í að koma henni í lag, en þegar það tókst ekki var hún sett í geymsluna, og ný fartölva keypt.
Í dag var rigning, svo ég hef verið að tölvast allan daginn. Ég er búin að vera að sortera myndir og taka backup, og af einhverjum ástæðum datt mér í hug að það væri kannske hægt að nota harða diskinn á gömlu tölvunni til að geyma auka afrit af myndunum mínum. Svo ég setti hana í samband og hlóð batteríið.  Og hvað gerist? Hún er í fínu lagi. Kannske þurfti hún bara smá hvíld. Nú á ég þrjár tölvur sem allar eru í góðu ástandi.

Nautahakkskássa

Húsbóndinn er maður íhaldssamur og vanafastur, og alls ekki gefinn fyrir nýungar í matarræði. Ég held mig innan ákveðinna marka í eldhúsinu, og elda nokkra vel testaða rétti til skiptis. Steikt nautahakk með lauk og gulrótum er alltaf vinsælt og er vikulega á borðum, og ég hef eldað það á nákvæmlega sama máta í tólf ár. Reynslan hefur kennt mér að það borgar sig ekki að gera neinar krydd tilraunir, eða bæta einhverju í þetta sem hann er ekki vanur. Ekki gera chili con carne eða spaghetti bolognese úr hakkinu, og ekki setja í það  papriku eða tómatsósu.  Bara lauk og gulrætur í bitum, bragðbæta með Oxo súputeningi og þykkja með Bisto sósudufti. Alltaf nákvæmlega eins.
Í gærdag þegar við vorum á göngu með Tess spurði bóndinn mig hvað væri í kvöldmatinn. Ég sagði það vera nautahakk. Hann brást glaður við, en sagði svo: Veistu hvað ég held að væri gott að hafa í hakkinu? Gulrætur. 

Tetris

Ég keypti fyrstu tölvuna fyrir einum 20 árum, notaða en í góðu lagi. Það var urmull af hugbúnaði á henni, og fullt af leikjum. Þar á meðal var Tetris. Ég var lengi forfallin Tetris spilari. Svo tóku aðrir svipaðir leikir við, ég man sérstaklega eftir Pango og Wallpipe. Þessa dagana spila ég Scrabble og Wordbattle á king.com. Þar get ég bæði spilað við sjálfa mig eða við aðra, sem er spennandi, sérstaklega þegar ég vinn.  Ég skammast mín ekkert fyrir að eyða tímanum í tölvuleiki,  ég er viss um að það er hin besta þjálfun fyri heilasellurnar.

Lúin bein

Laugadagur: Gaf eiginmanni og hundi morgunmat, skúraði eldhús og hol, þreif  öll baðherbergin (tvö, plús eitt gestaklósett), ryksugaði, þurrkaði af,  þvoði þrjár vélar og hengdi útá snúru, eldaði hádegismat, hreinsaði og saxaði grænmeti og setti í súpuvélina (slow cooker), til að hafa í kvöld, tók til  í eldhúsinu. Má ég nú setjast niður og hvíla mig aðeins?

Frú Elín í garðinum

Nú er ég farin að geta verið í fötunum sem ég keypti síðast þegar ég var "mjó" - sem var árið 2006. Ég keypti þennan jakka þá, og ég held ég hafi getað notað hann tvisvar, áður en hann varð aftur of lítill, en nú passar hann og var notaður í dag þegar við fórum út að borða. 

Góður dagur

Sólin skein glatt í dag, og við byrjuðum daginn hjá dýralækninum. Tess losnaði við saumana, er vel gróin og hin hressasta. Það er enn blómlegt í garðinum, þó farið sé að bóla aðeins á haustlitum, og þessi glæsilegu fiðrildi voru að gæða sér á hunangi.

Næturvakt

Tess fékk að fara heim í gær, því aðgerðin gekk vel, hún vaknaði  vel, og át það sem henni var gefið. Nú er bara að passa að hún láti sárið í friði. 

Ég er á vakt núna, tók við af William kl.. 03:30.