Sumardagar

Eru allir búnir að gleyma mér? Það er mátulegt á mig, ég hef ekki komið hér lengi. Það koma stundum tímabil í lífinu sem slá mig útaf laginu. En svo gengur þetta yfir, óttinn sem var að yfirbuga mig reyndist ástæðulaus, og það birtir aftur. Smátt og smátt.
Hér hefur sumarið verið með ólíkindum gott. Sól og blíða dag eftir dag. Rigningar bara mátulega til að vökva. Garðurinn er í blóma, og smáfuglarnir eru farnir að koma með ungahópa í matinn. Það er um að gera að kynna þeim mötuneytið. Við gefum þeim blandað fuglafóður, sólblómafræ, brauð, epli – og þurrkaða orma! Aðalvandamálið eru kettir nágrannans, sem eru farnir að halda til í garðinum, í felum undir runnum. Svo stökkva þeir á saklausa fugla, mýslur og íkorna. Við hlaupum út oft á dag til að reka þá í burtu.
Tess, sem hér áður fyrr sá um að halda kattavandamálinu í skefjum, er orðin ansi gigtveik og slæm til gangs, en matarlysin er í góðu lagi, og hún er alltaf jafn spennt að fara út í göngu. Úthaldið er ekki eins gott.
Á miðvikudaginn ætla ég að leggja land undir fót, og skreppa í heimsókn til Íslands. Það er orðið alltof langt síðan ég hef séð fólkið mitt heima.

Íkornastríð

Húsbóndanum er mein illa við íkorna. Þeir eru nefnilega snillingar við að rupla hnetunum sem eru ætlaðar fuglunum, og þeir eru svo sterkir í kjálkunum að þeir naga vírnetið í fóðurstauknum til að ná hnetunum út. William hleypur út oft á dag til að reka íkornana burtu og hann eyðir löngum stundum í að gera við netið, með vírspottum og litlum verkfærum, en um leið og staukurinn er hengdur upp aftur birtist Korni litli. Ýmis ráð hafa verið reynd. Tómar tveggja lítra gosflöskur hafa verið hengdar á fóðurstatívið, til að hræða íkornann, og það nýjasta, smyrja prikið sem fóðrið er hengt á með matarolíu. Þá geta þeir ekki klifrað upp, og það er ansi kómiskt að sjá þá reyna. En það dugar ekki lengi, olían þornar upp, eða þurrkast af á kviðnum á klifrandi íkornum. Ég á afskaplega bágt með að taka þátt í þessu íkornastríði, því mér finnst þeir svo sætir!

Það rignir

Það hefur verið leiðindaveður hér í marga daga. Rok og rigning og miklu kaldara en fólk hér á að venjast á þessum tíma árs. Þessa stundina er eins og hellt úr fötu, en hérlendir myndu segja að það rigndi hundum og köttum.
Ég eyddi mörgum stundum í garðinum í mars og apríl, og upprætti allt illgresi, snyrti beð og sáði blómafræjum. Svo kom votviðrið og allur gróður hefur tekið hömlulausan kipp, vaxið úr sér og dottið um koll. Það á jafnt við um garðplöntur, gras og illgresi. Það verður mikið verk að koma lagi á málin þegar vindinn lægir og það styttir upp. Þangað til hef ég góða afsökun til að hafa það bara náðugt og lesa bók, eða leika mér á tölvunni. Það er ekki hundi út sigandi.

Tvær telpur

Þessi mynd var í kassa með myndum sem hafa fylgt mér alla ævi, allt frá Ísafjarðarárunum. Þetta eru gamlar fjölskyldumyndir sem flestar voru í eigu mömmu og pabba. En hvaða telpur eru þetta? Það hafði ég ekki hugmynd um. Aftan á myndinni stendur Laufey og Elinóra Magnúsdætur, en það hjálpaði ekki, ég kom þeim ekki fyrir mig.

Ég fór því á tölvuna og fletti þessum nöfnum upp í Íslendingabók og fékk svar. Þetta eru elstu dætur Magnúsar Hálfdánssonar, bróður Elíasar Hálfdánssonar afa míns.

Laufey Magnúsdóttir, fædd 13. mars, 1910. Dáin 1. mars 1928, tæpra átján ára. Elinóra Magnúsdóttir, fædd 7 des. 1912. Dáin 10. maí 1935, 22 ára. Þriðja systirin, Hrefna, fæddist 1913 og dó 1925.

Laufey er fædd sama ár og mamma, þær hafa kannske þekkst sem börn. Magnús og Halldóra kona hans eignuðust síðan fjögur börn sem öll lifðu og áttu afkomendur. Það fólk þekki ég ekki.

Klifrað í trjám

Handan við girðinguna okkar er gangstígur, og fyrstu árin hér var þó nokkur ófriður af honum. Unglingahópar fóru þarna um og skemmtu sér við að fleygja drasli inní húsagarða eða henda eggjum í glugga, svo við gróðursettum skjólgarð með hraðvöxnum trjám milli okkar og stígsins.
Sem betur fer eru unglingarnir líklega uppteknir við aðra skemmtan þessa dagana, svo það er orðið friðsælt hér, en trén hafa vaxið og voru orðin einir 5 metrar á hæð. Okkur fannst kominn tími til að taka af þeim toppana. Í gær var svo hafist handa. William klifraði upp í háan stiga og ég stóð og studdi og handlangaði verkfærin. Því miður eigum við engin tól sem henta, svo notast var við greinaklippur og gamla sög, ættaða frá Ísafirði. Pabbi notaði þessa sög til að saga sviðahausa, og hún er ansi bitlaus. Þar sem William þurfti að halda sér með annarri hendi hafði hann bara eina lausa til að saga, svo þetta var mikið verk og tók langan tíma. Á endanum tókst þó að saga af toppa á stærð við meðal jólatré af tveimur trjám. Tvö eru eftir, því við vorum orðin uppgefin, enda komin af léttasta skeiði bæði tvö. Í dag höfum við svo hvílt lúin bein.
Myndir er af trjánum áður en við réðumst á þau. Girðingin er tæplega 2m há. Rauða strikið sýnir hvað þau eru stór núna.

Loksins!

Loksins náði ég sæmiegri mynd af hegranum sem býr á árbakkanum. Ég er búin að gera margar tilraunir gegnum árin, en hann hefur alltaf flogið í burtu áður en ég hef verið búin að stilla aðdráttinn. Í gær var hann óvenju rólegur.

Úr daglega lífinu

Vinafólk okkar kom í heimsókn á laugardaginn. Þau eru á leið í ökuferð um Frakkland, og höfðu keypt sér SatNav tæki (TomTom), sem þurfti að stinga í samband við tölvu og updatera á netinu. Þessi heiðurshjón eru svo ótæknileg að það jaðrar við fötlun, en hafa samt mikinn áhuga á allskonar græjum og kaupa mikið af þeim, en geta svo sjaldan lært að nota neitt af þeim. Þau kunna ekki á DVD spilarann, þau kunna ekki að flytja myndir af myndavélinni á tölvuna og hafa aldrei komist uppá lag með að nota internetið. Það er sama hver hjálpar þeim og kemur hlutunum í gang, það er eins og það hvíli einhver álög á þeim, því ekkert virkar. Við William erum yfirleitt kölluð til hjálpar og höfum eytt löngum stundum við uppsetningar og aðstoð, en ekkert dugar.
Þetta TomTom tæki virtist nú samt vera lítið mál, ég tengdi það við tölvuna mína og byrjaði að hlaða inn. Allt í einu stoppaði allt. Netið datt út. Netútvarpið þagnaði. Við William prófuðum að starta öllum okkar tölvum, en án árangurs, enda reyndist routerinn sem stjórnar innanhússnetinu vera dauður. Við reyndum allt sem okkur datt í hug, og tókst að komast í samband í smástund, en svo datt allt út aftur. Þar sem frúin átti pantaðan tíma hjá einhverjum skottulækni, fóru þau og skildu tækið eftir. Þegar þau keyrðu í burtu fór allt sjálfkrafa í gang, eins og álögum hefði verið lyft af húsinu.
Ég kláraði að updatera TomTom, sem setti sig strax í samband við gervihnött og sagði mér hvar ég væri stödd, og William andaði léttara því það er ekkert sem truflar hann eins mikið eins og þegar eitthvað VIRKAR ekki. Það eina sem ekki vildi í gang aftur var netútvarpið, og var restinni af deginum eytt í að reyna að fá það í lag.
Um kvöldmatarleitið kom frúin og sótti TomTom. Þegar við vorum búin að fylgja henni til dyra heyrðum við músik. Netútvarpið var komið í gang!
Getur verið að það sé til fólk sem hefur svo öfluga anti-tech áru að öll tæki fari í kerfi? Við erum farin að hallast að því.

Leðurblaka

Ég fann agnarlitla leðurblöku á stéttinni við bakdyrnar í gær. Ég hafði heyrt af þessum skepnum hér, an aldrei séð, því þær fara á kreik þegar dimmir. Það var sól, og greyið hafði augljóslega villst, líklega nývöknuð úr vetrardvala og rugluð. Við fórum með hana upp í garðshorn, þar sem eru þéttir runnar, og hún festi sig strax á grein, hangandi á haus. Vonandi fór hún svo á kreik þegar dimmdi og fann ættingja sína. Ég tók ekki mynd af henni, vildi ekki hræða hana, svo ég fann þessa á netinu.

Kaffipása

Eftir góða törn í garðinum tókum við borðið okkar og stólana út í fyrsta sinn á þessu vori. Á milli okkar má sjá Tess, að reyna að næla sér í kökubita.

Klukkuhringl

Ég vaknaði klukkan sjö, en klukkan var í rauninni átta, því í nótt var klukkunni hér flýtt. Ég er alltaf rugluð í fleiri daga þegar þetta klukkuhringl á sér stað. Er þetta til að hafa birtu lengur á kvöldin, eða fyrr á morgnana? Ef gamla klukkan er sex að morgni, en sú nýja sjö, þá er enn ekki alveg bjart. Ef gamla klukkan er sex að kvöldi, en sú nýja sjö, þá er enn bjart. Aha. Til að hafa lengur bjart á kvöldin! En við Tess vöknum á sama tíma og við erum svangar á sama tíma og áður. Það tekur marga daga fyrir okkur að komast í takt við tímann.
Nú þarf William að breyta öllu: Klukkum, þjófabjöllu, miðstöð, græjum, tölvum, símum. Þvílíkt rugl og vitleysa.

Vorblóm.

Steinn

Ég sat á bekknum við fyrir utan eldhúsdyrnar í gær, og var litið niður á steinvölurnar undir fótunum á mér - og þetta andlit brosti til mín. Hann virðist meira að segja vera með hálsmen!

Sólskinsdagur

Sjaldgæfur gestur lét sjá sig í gær - sólin. Krókusarnir hristu af sér vætuna og brostu breitt, og það sama gerði ég. Ég átti "góða" stund við illgresisreitingu í garðinum, og leit björtum augum til frekari afreka á því sviði. En í dag er aftur komin rigning. Ég hugga mig við það er enn bara mars, og nógur tími framundan til að klára vorverkin.

Ofan gefur snjó á snjó . . .

Við héldum að veturinn væri búinn þegar hlýnaði í veðri, en nú er hann kominn aftur. Það snjóaði í morgun, og síðan ég tók myndina, fyrir tuttugu mínútum, er kominn meiri snjór. En það er spáð rigningu um helgina.

Fréttaskortur

Ef einhver hefur kíkt hér inn nýlega, þá biðst ég afsökunar á því hvað ég blogga lítið þessa dagana. Ástæðan er einföld, það gerist bókstaflega ekki neitt. Veðrið er leiðinlegt, og ekki hægt að byrja í garðinum, þar sem illgresið er byrjað að vaxa af miklum krafti, og það er heldur ekki neitt gaman að fara í bíltúr eða dagsferðir með myndavélina, því það er allt grátt. En bráðum kemur betri tíð, og blóm, og þá get ég farið að smella af.

Vorboðar

Það er bjart og hitamælirinn úti segir 8 stig, en það er kalt. Andstyggðar gjóla, svo ég helst ekki við úti í garði. En vetrargosarnir eru komnir upp og næst verða það páskaliljurnar.

Webcam

Það er eitt og annað á þessari tölvu sem ég hef ekki notað enn, og rétt áðan rakst ég á "Webcam" icon. Þegar ég klikkaði á það birtist þetta ófrýnilega andlit á skjánum. Mér brá mikið. En hér sit ég, í sólstofunni með sólina í andlitið og brosi til ykkar allra.

Vetrarhörkur

Svona var útsýnið út um gluggann hjá mér í ljósaskiptunum í gær. Snjóföl, sem nú er horfið því það er aftur farið að rigna. Það snjóaði meira allt í kringum okkur, og í Englandi var hálfgert neyðarástand, því þeir hafa litla reynslu af snjó. T.d lokaðist einn flugvöllur, ekki vegna þess að þeir hefði ekki snjóruðningstæki, heldur afþví þeir vissu ekki hvar þeir ættu að setja snjóinn.

Fjöruferð í janúar

William horfir til hafs.

Tess kíkir á bárurnar.Ég tók þessa mynd með aðdrætti, og sá ekki fuglinn fyrr en ég skoðaði hana í tölvunni.

Þarna er hann sestur á steininn.

Svartþröstur

Þessi herramaður (dömurnar hafa ekki gulan gogg) ræður ríkjum í garðinum, og rekur alla aðra svartþresti í burtu, nema á vorin að dömum er leyfður aðgangur. Honum þykja epli afskaplega góð - og best í sneiðum sem hann getur laumast með undir runna og borðað í rólegheitum.