Löberinn

Þegar mánuðirnir byrja að enda á -ber, þá dreg ég fram jólalöberinn. Oftast sauma ég bara nokkur spor á hverju hausti, því það er svo erfitt að telja út og horfa á sjónvarp á sama tíma. Ég er búin að vera að sauma þennan löber í átta ár en er enn ekki hálfnuð. Löberinn var áður í fórum Huju heitinnar frænku minnar. Hún átti það til að kaupa sér allskonar útsaums verkefni, sem hún kom ekki alltaf í verk að sauma. Áður en hún flutti í Sunnuhlíð gaf hún mér þennan löber, ásamt klukkustreng og veggstykki. Ég er búin að sauma smávegis af klukkustrengnum, en er ekki byrjuð á veggstykkinu. Ég hlakka til að fást við þessar bróderingar – einhverntíma í framtíðinni. Þegar ég er búin með löberinn.

Ertu að hekla?
Húsbóndinn er ekki vel að sér um hannyrðir kvenna. “Hvað ertu að prjóna?” spurði hann. “Nei, ég er að hekla dúllu” svaraði eiginkonan myndarlega. Þegar hún gróf upp löberinn góða og hóf krosssaumaskap spurði hann: “Ertu að hekla?”