Jukkusaga

Þegar sólstofan var ný keypti ég mér litla og netta yukku. Hún óx, var umpottað, óx meira og var enn umpottað, og í vor var hún orðin svo stór að það var varla pláss fyrir neitt annað í sólstofunni. Hún eyddi því sumrinu úti í garði. Og óx. Ég veit ekki hvað ég get gert við hana, hún er núna í gestaherberginu og hálf fyllir það. Þetta er ekki í fyrst sinn sem stofuplöntur gera mér þennan grikk. Vaxa og vaxa. Víst er að yukkan er ekki beint falleg lengur. Engin stofuprýði. Hvað er til ráða? Ekki fleygir maður þessu, eða hvað?