Alltíeinu komið sumar

Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan ég var dúðuð í úlpu og húfu og trefil utandyra, en í gær og í dag var 18 stiga hiti, og stuttbuxnaveður. Ég hef látið hendur standa fram úr ermum og er búin að vera að hreinsa beð og sá sumarblómum.  Húsbóndinn hjálpar stundum til ef þarf að grafa holu, en helst vill hann sitja inni við tölvuna sína. Hann hefur takmarkaðan áhuga á garðyrkju, nema hvað hann bjargar öllu sem ég ætla að henda og gróðursetur utangarðs.  Hann er nefnilega að rækta limgerði milli okkar og gangstígsins, svo það sé alveg öruggt að húsið sjáist ekki. Það fleygðu óknyttastrákar eggjum í húsið fyrir átta árum, og það gleymist seint.

Mikill hlátur

Mikið er ég búin að skemmta mér í morgun. Ég er nýfarin að nota Google Chrome vafrann, og þegar ég var a lesa Moggann sá ég efst á síðunni box þar sem stóð: This page is in Icelandic. Would you like to translate it. Sem ég gerði og fékk á yndislegusu bjöguðu ensku sem hægt er að hugsa sér. Eftir að hlægja mig máttlausa að Mogganum datt mér í hug að prófa þetta á mínu eigin bloggi: Hér er útkoman. Þetta er textinn sem ég setti inn í gær:

To boil eggs

It is said the streptococcus poor that they could not even boil an egg. I am the little chef because I can not come boiled egg substitutes such husband. Red namely to Lin, but white must be machine running. One day I sheep egg in four minutes, and you know it, got the hill. Next sheep because I also egg in four minutes, but it was too harðsoðið. It has probably been a little less egg. I sheep's egg in the next three minutes, but it was too linsoðið. He took that advice to put it in örbylgjuna than the few seconds it became harðsoðið - and therefore inedible. The green one is the most natural Tess, because she gets to eat all that mislukkuðu egg.

Að sjóða egg

Það er sagt um lélega kokka að þeir kunni ekki einu sinni að sjóða egg. Ég er því lítill kokkur því ég get ómögulega soðið egg svo eiginmanninum líki. Rauðan á nefnilega að vera lin, en hvítan verður að vera vel hlaupin. Einn daginn sauð ég eggið í fjórar mínútur, og viti menn, fékk hól fyrir. Næst sauð ég því eggið líka í fjórar mínútur, en þá var það of harðsoðið. Líklega hefur það verið aðeins minna egg.  Ég sauð næsta egg í þrjár mínútur, en þá var það of linsoðið.  Hann tók það ráð að setja það í örbylgjuna en á nokkrum sekúndum varð það harðsoðið - og því óætt.  Sú sem mest græðir  er náttúrulega Tess, því hún fær að éta öll þessi mislukkuðu egg.

Páskar á næsta leiti.

Búin að klára að sauma dúkinn og hann kominn á borðið, en enn á ég eftir að strauja og setja upp gulu eldhúsgardínurnar og draga fram páska kertin mín og löberinn.  Ég hef alltaf haft gaman af að setja upp páskaskraut, það gleður eftir vetrardrungann.

Blómlegt

Í gær sáði ég blómafræjum og setti begóníu og liljulauka í potta. Þar sem ég nenni ekki að setja "gróðurhúsið" mitt upp í ár, er ég með þetta allt í sólstofunni svo þar er þröngt á þingi. Nú er spáð páskahreti, svo líklega verður alt orðið hvítt í fyrramálð. Oj barasta.

Fuglakvæði

Forfaðir minn einn hét Sigurður Þorvarðsson (1725-1788),  frá Eyrardal. Seinni kona hans hét Steinunn Björnsdóttir. Sonur þeirra, Björn, var faðir Bendikts Björnssonar. Hans sonur hét Gísli, og hann var faðir Kristínar Gísladóttur, langömmu minnar í móðurætt. 
En með fyrri konu sinni, Guðlaugu, átti Sigurður dótturina Guðrúnu. Hennar dóttir hét líka Guðrún, Jónsdóttir. Dóttir þeirrar Guðrúnar hét Elín Jónsdóttir, og hún var móðir Þuríðar Ormsdóttur, langömmu minnar í föðurætt. Sigurður var því  lang- lang- lang- lang- langafi minn í báðar ættir.

Sigurður Þorvarðsson er talinn hafa ort Fuglakvæði, og fyrir mörgum árum tókst mér að grafa það upp. Í dag rakst ég svo á það í gömlum pappírum sem ég var að sortera.

Fuglanöfn í fræðaskrá,
finnast áttatíu,
en langtum fleiri lýðum hjá,
í löndum Suður finna má.
Upp skal ljúka ljóðskrá,
og láta börnin heyra.
Hvað fuglanöfn um frón og sjá,
sem faðirinn himna skapti.
Min þó verði mærðin bág
að minnast verkin Drottins á.
Fugla alla seður sá,
með sínum Guðdóms krafti.

Örnin, Álptin, Æðurinn,
Arfinn, Dúfan, Lómurinn,
Gammur, Gaukur, Gjóðurinn,
Geirfugl, Kría, Spói.

Haninn, Hrafninn, Helsinginn,
Hábak, Fönix, Páfuglinn,
Haukur, hegri, Himbriminn,
Fálki, Rita, Kjói.

Tildran, Tranan, Toppöndin,
Tjaldur, Smyrill, Skúmurinn,
Máríátla, Skríkja, Máfurinn,
Músarbróðir, Lundi.

Súlan, Svalan, Svartfuglinn,
Svartbak, Ýbak, Skrifarinn,
Skarfur, Storkur, Strútfuglinn,
Steindepill og Öndin.

Halkíón og Hafsúlan,
Háleita og Graskroppan,
Hávella og Hornugla,
Hringvía og Skrofa.

Flæðarmús og Fýlingur,
Fjallarjúpa og Selningur,
Blákollur og Brúnmávur.
..........

Vísurnar eru lengri, en hér hefur Þjóðskjalasafnið líklega lokað og ég orðið að hætta. Af einhverjum ástæðum hef ég aldrei lokið verkinu.  Það gleður mig að þessi forfaðir minn hefur verið fuglavinur. Kannske er þetta ættgengt.

Dagbækurnar mínar

Ég hef haft þann ósið alla ævi að halda dagbók. Fullur kassi af gömlum dagbókum fylgdi mér hingað, og smávegis hefur bæst við síðan. Það hvarflaði oft að mér að ég yrði eiginlega að farga þeim áður en ég félli frá, því ekki gæti ég hugsað mér að skilja þetta rugl eftir mig, sérstakega vegna þess að þetta var eiginlega tómt volæðis væl. Ég hef nefnilega alltaf skrifað mest þegar ég hef verið vansæl, einmana, eða í megrun. Þá skrái ég nákvæmlega allt sem ég borða, legg saman hitaeiningar og geri magaðar áætlanir um hvaða föt muni nú passa mér, og í hvaða númeri ég geti verið þegar takmarkinu er náð. En takmarkinu hefur sjaldan verið náð, eða þá í svo stuttan tíma að ég ef verið orðin spikuð aftur áður en ég vissi hvaðan á mig stóð veðrið. 
Ég tók mig til um daginn, dró fram dagbókakassann og pappírstætarann, og nú eru dagbækurnar farnar. Það var mikill léttir. Gamla Elluvælið komið í ruslatunnuna.
Svo vil ég bæta því hér við að ég er ekkert á leiðinni í gröfina í bráð.

Vorið komið!

Í gær var jafndægri á vori, og það telst vera fyrsti dagur vorsins hérlendis. Veðrið var skikkanlegt í dag, svo ég for út í garð og hreinsaði til í "vorbeðinu" mínu. Ég sé það út um eldhúsglugann, svo ég byrja alltaf á því fyrst. Það var gott fyrir sálartetrið að róta pínulítið í mold og hlúa að fyrstu sprotunum. 

Loksins hlýnaði.

Það var ekkert næturfrost sl nótt, og hitinn er kominn uppí ein 10 stig núna eftir hádegið. Þvílíkur munur. Vetrargosarnir mínir er farnir að hjarna aðeins við, en það bólar lítið á krókusum og páskaliljum. 

Sambandsleysi

Í gærmorgun datt símalínan okkar skyldilega út - og þar með internet tengingin. Þetta var hið versta mál, við erum bæði afskapega háð netinu, en einkum þó eiginmaðurinn. Hann var ekki mönnum sinnandi, gekk um gólf og barmaði sér. Það var hringt i BT sem notar bara vélar til a svara fólki, og bilunin tilkynnt, en sambandið komst ekki á afur fyrr en eftir háegi í dag. Ekki vitum við hvað olli þessu, en mikið skelfig var skrýtið að hafa ekkert samband. 

Meiri snjór

Alveg ótrúlegur vetur, þetta. Bráðum mars, og enn snjóar.

Hart í búi hjá smáfuglunum - og íkornunum líka.

Svanirnir "okkar"

Það er iðnaðarhverfi hér, ekki mjög langt frá okkur, og þar innámilli verksmiðjanna hefur einhverntíma verið gerður lítill garður, með tjörn, trjám og runnum. Þarna er gangstígur og bekkir, og eftir kanínuspörðunum að dæma, þá búa þarna kanínur, þó við höfum aldrei séð þær. Þetta svæði hefur verið hannað í mikilli bjartsýni, en er allt í niðurníðslu  núna, tjörnin hálffull af gróðri og rusli, og ruslafötur virðast ekki hafa verið tæmdar í mörg ár. En við förum oft á þennan stað, og göngum kringum tjörnina með Tess, sem þefar ákaft undir alla runna í kanínuleit. Í vetur hefur álftafjölskylda haldið til á tjörninni, og við tökum þessvegna með okkur smá brauðbita handa þeim - og öndunum. Þessi mynd var tekin í dag um þrjúleitið. Allt frosið.

Kuldaboli

Mikið ætlar þessi vetur að vera langur og leiðinlegur. Það sem mér hefur líkað best við að búa hér er hvað yfirleitt vorar snemma. Venjulega sjást fyrstu vetrargosarnir í janúar, krókusar í febrúar og páskaliljur í mars.  En ekki í ár. Það hafa verið svo til linnulaus frost hér síðan í desember. Það kom smá hlé um daginn og við héldum að nú væri þessu lokið, en það er aftur kominn frostakafli, og þegar ég leit á mælinn í morgun var sjö stiga frost.

Þegar við keyptum þessa forláta kápu fyrir Tess í fyrra datt okkur ekki í hug að hún ætti eftir að nota hana svona mikið, en kápan hefur sko komið sér vel í vetur fyrir gamla gigtarskrokkinn.

Hannyrðir

Ég er að sauma mér páskadúk, sem vonandi verður tilbúinn fyrir páska. Ef ekki, kalla ég hann bara sumardúk.  Ég keypti áteiknaðan dúk, því ég er farin að sjá svo illa að ég get ekki talið út lengur. Hérna er netverslunin sem ég nota, og sem selur allskonar hannyrðavörur á góðu verði.
http://www.readicut.co.uk

Leshópurinn

Leshópurinn verður 10 ára í júní. Ég sé mikinn mun á okkur; við  vorum  yngri og betur á okkur komin  árið 2000, en alltaf jafn ung í anda. Frá vinstri: Eileen (fv. skólastjóri í barnaskóla), Eric (fv. sóknarprestur), Janice (fv. félagsráðgjafi), Joy (ný komin í hópinn, fv. bókavörður),  John (vann við fiskirannsóknir),  Irene (fv barnakennari),  Shirley (húsmóðir),  Marion (húsmóðir og listakona) og Barbara (fv. barnakennari). Á myndina vantar Barry (fv. sölustjóri), Judith (fv. Avonlady) og Diane (húsmóðir) og svo vantar náttúrulega mig, sem tók myndina.. Nokkrar hafa helst úr lestinni á þessum árum, Freda og Muriel eru látnar, Mary og Maureen fluttu í burtu og Gillian hafði of mörgu að sinna því hún er enn að vinna.  Myndin var tekin heima hjá Eileen, og bókin sem var til umfjöllunar var The Girl With the Dragon Tattoo, sem hlaut ekki góða dóma.

Teboð

Þetta eru vinkonur mínar, Janet, Eleanor og Isabel. Þær búa allar hér í nágrenninu, og við kynntumst gegnum hunda.  Í gær komu þær í te, og ég bauð þeim uppá íslenskt bakkelsi.

Flott

1. Taka mynd af kráku á grein. 2.  Nota "colour changer" í Paintshop forritinu til að breyta litnum á himninum úr bláu í appelsínugult. Gaman, gaman.

Enn og aftur snjóar

Ætlar þessu aldrei að linna? Ég tók þessa mynd útum gluggann á kamesinu mínu fyrir 5 mínútum.

Þorpskirkjan

Þetta er kirkjan í Houston. Hún er eldgömul, upphaflega hluti af herrgarðinum sem hér var, Houston House. Þorpið tilheyrði  landareigninni, og þar bjó verka- og þjónustufólk.  Við búum utan við þorpið sjálft, þar sem áður stóð annað herragarðssetur, Craigends.  Af því er ekkert eftir nema nokkur stór tré sem voru gróðursett fyrir 300 árum eða svo. Houston House stendur enn - en það er búið að breyta því í  lúksusíbúðir.

Gamalmenni á ferð

Við erum sjaldan á ferð eftir að dimmir, en í gærkvöld ákváðum við að gera okur dagamun og sækja okkur Kínamat í kvöldmatinn. Á heimleiðinni urðum við vör við blikkadi ljós á eftir okkur, og lögubíllinn fór ekki framhjá, þó William viki vel til hliðar. Við áttuðum okkur á að það vorum við sem lögreglan var að elta.  William  stoppaði og gríðarmikill lögregluþjónn birtist. Tess, í aftursætinu, brjálaðist, urraði og gelti (hún ver okkur alltaf með miklum látum ef einhver kemur of nálægt).
Ástæðan fyrir því að við vorum stoppuð af löggunni reyndist vera að William keyrði of varlega. Mér finnst hann alltaf keyra eins og gamalmenni, hann tekur öll umferðamerki bókstaflega og hefur aldrei farið yfir hraðatakmörk. Lögguna grunaði semsagt að hér væri drukkinn maður undir stýri, svo við fengum að halda heim með okkar grimma hund og kínamat (sem reyndist óætur, minn allavega.)