Spæta kom að fá sér í gogginn

Af öllum þeim fuglum sem koma í mat til okkar er spætan glæsilegust. Hún er svart og hvít flekkótt með rauðan blett á hnakkanum og undir stélinu. Ég tók þessa mynd útum eldhúsgluggann með aðdrætti, svo hún gæti verið betri.

Þessi er ekki tekin af mér, en sýnir vel hve flottur fuglinn er.

Uppstytta

Haust í garðinum - og ein fuglamynd.

Haustveður

Það er hvasst og blautt í dag, og garðurinn er þakinn laufi. Ég slepp við allan rakstur í ár, því ég verð að hlífa öxlinni á mér. Ég hef aldrei verið sérlega hrifin af haustlitum, því fölnuð lauf minna mig alltaf á fallvaltleika lífsins og þesskonar dapurlega hluti, en verð nú að viðurkenna að sum trén hér í kring hafa verið afskaplega litskrúðug undanfarið. Því miður hefur alls ekki viðrað til myndatöku, en ef styttir upp í dag get ég kannske náð einhverjum haustmyndum í garðinum. Sjáum til.

Sulta

Ég var að elda beikon og egg. Húsbóndinn lagði á borð og spurði: "Viltu sultu með matnum?" Hann skilur nefnilega ekki að íslendingar borða sultu með lamba og svínasteik, en ekki með fiski eða beikoni.

Loftnet

Frá barnæsku hefur húsbóndinn á heimilinu verið heillaður af fjarskiptum og öllu sem slíku viðkemur. Sérstaklega eru það loftnet, allt frá hversdagslegum sjónvarpsloftnetum uppí risastór möstur. Hann veit allt um þau sem hægt er að vita. Veðrið var gott í dag, svo familían fór í bíltúr, að skoða mastrið á Black Hill, en þaðan kemur sjónvarpið til okkar. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað þetta var spennandi fyrir okkur Tess. Hún var svo heppin að finna kanínuþef, en ég varð að láta mér nægja að taka mynd af herlegheitunum. Sem betur fer fundum við góða kaffistofu í nálægu þorpi, þar sem ég fékk kaffisopa og gómsæta gulrótarköku.

Jukkusaga

Þegar sólstofan var ný keypti ég mér litla og netta yukku. Hún óx, var umpottað, óx meira og var enn umpottað, og í vor var hún orðin svo stór að það var varla pláss fyrir neitt annað í sólstofunni. Hún eyddi því sumrinu úti í garði. Og óx. Ég veit ekki hvað ég get gert við hana, hún er núna í gestaherberginu og hálf fyllir það. Þetta er ekki í fyrst sinn sem stofuplöntur gera mér þennan grikk. Vaxa og vaxa. Víst er að yukkan er ekki beint falleg lengur. Engin stofuprýði. Hvað er til ráða? Ekki fleygir maður þessu, eða hvað?

Ísland í fréttunum

Hvað er eiginlega að gerast heima? Ég orðlaus yfir þessu öllu. Ísland er stöðugt í fréttunum hér á BBC, aðallega vegna IceSave, sem fór á hausinn í gær. Vinafólk okkar átti þar peninga, sem þau fá vonandi bætta. Ég fylgist með Mogganum á netinu, og hlusta á fréttir á RÚV og hef áhyggjur af aurunum mínum, sem ég vann fyrir hörðum höndum og geymi hjá Landsbanka og Glitni. Þvílíkt og annað eins. Ná engin lög yfir þessa menn?

Það hefur ekki rignt í þrjá daga!

Fjölskyldan fór í ferðalag í dag, upp í hálendið norðan við Glasgow. Það er strjálbýlt og mjög fallegt, og við fórum í smá göngutúr um skóglendið. Myndavélin var með, en þessi sveppur er nú það sem mér fannst merkilegasta myndefnið.

Nokkuð nýtt?

Nei, ekkert að frétta. Í gær fórum við í matarinnkaup fyrir hádegi og eftir hádegi tók ég smá húsverkatörn. Eftir þrjúkaffið, sem er mjög fastur liður á heimilinu, fórum við í apótekið, og í göngutúr í skóglendinu bak við apótekið. Það er einn að uppáhaldsgöngutúrum Tess, því það búa þar kanínur. Það hellirigndi. Við höfðum kjötbollur í matinn.
Í morgun fórum við Tess niður að á, þar sem hún fékk sér góðan sundsprett. Ég hitti kunningjakonu, sem labbaði með okkur heim. Í dag fer ég í “te” til Eleanor vinkonu minnar, sem er nýkomin af spítala. Ég ætla að taka með mér kökur, tímarit og spennandi bók handa henni. Ég ætla að hafa steikta ýsu í kvöldmatinn.

Löberinn

Þegar mánuðirnir byrja að enda á -ber, þá dreg ég fram jólalöberinn. Oftast sauma ég bara nokkur spor á hverju hausti, því það er svo erfitt að telja út og horfa á sjónvarp á sama tíma. Ég er búin að vera að sauma þennan löber í átta ár en er enn ekki hálfnuð. Löberinn var áður í fórum Huju heitinnar frænku minnar. Hún átti það til að kaupa sér allskonar útsaums verkefni, sem hún kom ekki alltaf í verk að sauma. Áður en hún flutti í Sunnuhlíð gaf hún mér þennan löber, ásamt klukkustreng og veggstykki. Ég er búin að sauma smávegis af klukkustrengnum, en er ekki byrjuð á veggstykkinu. Ég hlakka til að fást við þessar bróderingar – einhverntíma í framtíðinni. Þegar ég er búin með löberinn.

Ertu að hekla?
Húsbóndinn er ekki vel að sér um hannyrðir kvenna. “Hvað ertu að prjóna?” spurði hann. “Nei, ég er að hekla dúllu” svaraði eiginkonan myndarlega. Þegar hún gróf upp löberinn góða og hóf krosssaumaskap spurði hann: “Ertu að hekla?”

Gufan

Við erum búin að kaupa okkur “net útvarp.” Þetta er tæki sem tengist þráðlaust við innanhúss kerfið og internetið, svo við getum hlustað á allar þær tíu þúsund útvarpsstöðvar sem senda út á netinu. Þar á meðal Útvarp Reykjavík. Mikið finnst mér notalegt að hlusta á gömlu gufuna á meðan ég fæst við eldhúsverkin. Veðurfregnir, tilkynningar, Óskalög Sjómanna, morgunleikfimi með Halldóru Björnsdóttur. Ég hef meira að segja gert æfingarnar núna í nokkra morgna. Þær eru greinilega ætlaðar gömlu og stirðu fólki, og henta mér því vel núna.

Gamlingjar

Eftir tveggja tíma törn í garðinum sitjum við hér bæði tvö, gjörsamlega uppgefin. Við vorum að snyrta til, klippa ofvaxna runna og hreinsa úr sér vaxnar plöntur. Við erum orðin svo ellihrum að það þarf ekki meira til. Það er alveg á hreinu að ég þarf að fara að ráða staff. Garðyrkjumann, og afhverju ekki húshjálp? En ansi er ég nú smeik um að það yrði erfitt að fá húsbóndann til að samþykkja slíkt bruðl.

Rauð sólblóm

Ég sáði sólblómafræjum í vor, eins og ég hef gert undanfarin ár. Þau eru hávaxin og blómstra seint. Í ár eru þau ekki gul, heldur rauð. Glæsilegt!

Vanagangur

Þegar lífið gengur sinn vanagang er ekki frá mörgu að segja. Tess er svo til batnað, en ég fékk illa í bakið fyrir þremur vikum, og gekk við staf. Mig grunar að það hafi verið vegna þess að Tess gat ekki farið út að ganga eins og venjulega, svo ég stirðnaði upp. Við erum nú aftur farnar að fara út að labba á morgnana og lengjum göngurnar smátt og smátt.
Það rignir eins og hellt úr fötu þessa stundina, en það er ekkert nýtt, það rigndi allan ágúst. Í fyrra rigndi líka allan ágúst, og hélt áfram allan veturinn. Hér þarf maður að sætta sig við vætuna og að vaðstígvélin eru best.

Medalíur

Bretar, og þá einkum bretinn eiginmaður minn, eru ákaflega stoltir af árangri sínum á Ólympíuleikunum. 48 medalíur fengu þeir. Ég benti honum á að bretar eru 64 milljónir talsins. Það myndi því teljast vera svona circa ein medalía á hverja 1.300.000 íbúa. Það þykir okkur íslendingum aumingjaleg frammistaða, því við fengum rúmlega fjórum sinnum meiri medalíu - miðað við íbúatölu náttúrulega.

Hundadagar

Fröken Tess er nú á batavegi eftir aðgerðina, okkur til mikillar gleði. Við höfum skipst á að vaka yfir henni, dag og nótt. Fyrstu sólarhringana leið henni illa, og við fórum með hana til dýralæknisins daglega til að fá verkjastillandi sprautu og fúkkalyf til að vinna endanlega á sýkingunni. Hún gat ekkert étið og átti bágt með að leggjast niður, svo hún staulaðist hér um húsið, vælandi þangað til hún gat ekki meira. Þetta er sem betur fer yfirstaðið, hún er farin að éta og getur gengið og sest og lagst. Aðal vandamálið núna er að passa að hún nagi ekki saumana á kviðnum.

Tess er komin heim

Við sóttum Tess á "spítalann" í gær. Hún var ekki farin að éta neitt eftir aðgerðina, og ég var beðin um að koma með dolluna hennar og eitthvað sem henni þætti gott. Hún var afskaplega glöð að sjá okkur og fór strax að borða kjúklinginn sem ég færði henni. Hún er voða aum öll og á bágt, skjögrar um og veit ekki hvar hún vill vera. Við skiptumst á að vera hjá henni, hún er aldrei ein. Hún á að fara til dýralæknisins í hádeginu, og fá sprautu.

Heilsufar

Okkar líf snýst um Tess, og það gengur á ýmsu. Þegar hún veiktist var okkur sagt það væru líklega æxli í lungum og/eða lifur, og stutt eftir. Fúkkalyf sem henni voru gefin gerðu samt kraftaverk, og á föstudaginn var elsti og reyndasti dýralæknirinn komin úr sumarfríi, skoðaði Tess og sagði að þetta væri sýking í legi. Tess er nú á sterkum fúkkalyfjum, og ef lungun eru í nógu góðu ástandi fer hún í stóra aðgerð á næstunni. Ef ekki, þá missum við hana. Auðvitað vitum við að hundar lifa ekki að eilífu, og það kemur að því fyrr eða síðar að hún fer, en við viljum hafa hana hjá okkur eins lengi og nokkur kostur er.

Skárri

Tess er farin að éta og við fórum smá göngutúr í kvöld. Hún er miklu hressari, svo lyfin hjálpa. Hún labbar eins og fyllibytta, en lætur það ekki trufla sig. Það þarf að þefa af hverju strái.

Tíu og hálft ár

Í rúman áratug höfum við verið lítil og óaðskiljanleg fjölskylda. Við þrjú. Við höfum varla verið án hvers annars í meira en nokkra klukkutíma í einu, og endurfundir hafa alltaf verið gleðilegir. Sú sem allt hefur snúist um, okkar heittelskaða Tess, er nú mikið veik. Hún veiktist aðfaranótt föstudags, var reyndar búin að vera lasin áður, en hresstist. Við fengum dýralækni heim, og hún fór á dýraspítalann í rannsókn. Allt bendir til þess að hún sé komin með krabbamein í lifur. Hún kom aftur heim í gær, og við skiptumst á að sitja hjá henni, dag og nótt. Þetta eru erfiðir tímar.