Nú eru matvöruverslanir og bakarí full af “mince pies” og þær fáu húsmæður hér sem ennþá baka, bjóða gestum uppá þær heimabakaðar. Þær tilheyra jólahaldinu hér, eins og laufabrauðið og smákökurnar heima. Mince pie er nokkurskonar deigform, sem fyllt er með rúsínu og sveskjukássu, og lok sett á. Það er svolítið ruglandi að mince er líka orðið yfir nautahakk. William þykir þetta bakkelsi geysigott og hesthúsar þær í tugatali, en ég læt þær alveg eiga sig.
Ég fægði ketilinn í dag. Það hefur verið fastur liður í jóla-undirbúningi svo lengi sem ég man. Mamma átti þennan ketil, og fægivinnan var oftast í mínum verkahring. Eftir að mamma féll frá fór mikið af búslóðinni okkar forgörðum, og ketlillinn hefði farið sömu leið, því þegar ég var 15 ára fannst mér hann lítið spennandi. Bogga frænka tók ketilinn að sér, en stuttu áður en hún dó sendi hún mér hann. Þá var ég orðin nógu þroskuð til að kunna að meta hann.
Það vildi svo skemmtilega til að mamma Williams átti líka svona ketil, svo nú eru þeir tveir sem ég fægi fyrir hver jól.
Við vöknuðum upp um miðja nótt við refaskræki, því hérlendir refir gagga ekki eins og frændur þeirra heimskautarefir. Þeir gelta skrækum rómi. Tess hóf upp raust sína til að láta rebba vita að hér byggi hundur, og hann þagnaði. Það er mikið um refi hér, enda eru refaveiðar nú bannaðar. Eftir að dimmir á kvöldin fara þeir á stúfana að leita sér að æti, og garðurinn hjá okkur er vinsæll, því stundum detta molar af fuglaborðinu.
Nú ætla ég að fara að skrifa jólakortin. Fyrst tek ég vel til og svo raða ég öllu sem til þarf á skrifborðið fyrir framan mig. Kortastafla, jólakortalistanum með öllum heimilisföngunum, frímerkjum og setti af nýjum marglitum pennum. Svo set ég jóladisk í spilarann, kveiki á kerti og þá er allt tilbúið og ég get byrjað. Ekki trufla. Ég er í jólakortaham.
Ég sendi mikið af kortum. Það eru svo margir vinir og ættingjar heima sem ég vil senda kveðju, fólk sem ég hitti ekki oft, en vil alls ekki missa öll tengsl við. Við bætast svo nokkrir ættingjar Williams, og fólk sem ég hef kynnst hérlendis. Það var ekki venja heima að senda þeim jólakort sem maður hitti daglega og gat óskað gleðilegrar hátíðar persónulega, svo sem vinnufélögum og nágrönnum. Hér tíðkast það hinsvegar að fólk hreinlega skiptist á jólakortum. T.d. afhenda allir meðlimir hundagönguhópsins hver öðrum kort, og allir sem búa í götunni hér stinga korti innum lúgurnar hjá hver öðrum. Við fáum kort frá fólki sem við þekkjum ekki neitt, og sem veit ekki hvað við heitum. Á umslaginu stendur kannske bara No. 15 – og svo er undirskriftin No. 6 eða No. 8. Skondið.
Við fengum okkur nýtt sjónvarp fyrir rúmum mánuði síðan, og því fylgdi upptökutæki á sértilboði. Við getum tekið upp 80 klst. af efni, og það er hægt að taka upp á tveimur rásum í einu, svo við getum tekið upp tvo þætti og horft á þann þriðja á meðan.
Síðan við fengum tækið hefur orðið gjörbreyting á sjónvarpsnotkun á heimilinu. Við skoðum dagskrána, veljum það sem við viljum sjá, og tökum það svo allt upp. Svo byrjum við að horfa þegar okkur hentar í hvaða röð sem við viljum; það er hægt að byrja að horfa á þætti sem enn er verið að taka upp. Við rúllum hratt yfir allar auglýsingar, svo miklu styttri tími fer í að sjá það sem við viljum sjá. Þetta er sérstaklega þægilegt núna til að losna við að horfa á allar jólaauglýsingarnar.
Á hverju kvöldi í fleiri mánuði hef ég farið á vef sem kallast Jigzone, og gert pússluspil dagsins. Þetta tekur svona 5-6 mínútur, og er ómissandi (finnst mér). Það er sagt að maður eigi að halda heilasellunum í þjálfun til að forðast andlega hrörnun, svo ég hef afsökun fyrir þessari einkennilegu áráttu.
Leiðinlegasta verk í heimi er að strauja. Mér hefur alltaf leiðst það, og nú er ég alveg hætt. Ein af kvenréttindakonunum sem ég kynntist í Öldungadeildinni (anno 1974) sagði mér að hún væri búin að fleygja straujárninu, og önnur sagðist þekkja konu sem alltaf trassaði að strauja þangað til það væri komin geysi bingur, og þá færi hún í ríkið og keypti sér Martini flösku sem væri ómetanleg hjálp við strauningarnar. Þetta fannst mér á þeim tíma góð hugmynd, en lét mér nú oftast nægja að setja uppáhalds diskinn á spilarann og syngja svo og tralla meðan ég straujaði. Fyrst eftir að ég gerðist full-time heimavinnandi húsmóðir var ég afskaplega samviskusöm og straujaði allt, jafnt viskastykki sem nærföt, en með tímanum hefur gamla strauóbeitin og letin náð yfirhöndinni. Galdurinn er að taka tauið úr þurrkaranum 75% þurrt, brjóta þétt og vel saman og stafla í þurrkskápinn, þar sem heitavatnstankurinn er. Eftir tvo daga er allt slétt og fínt.
Þrjú eða fjögur undanfarin ár hef ég séð um að auglýsingagerð fyrir kórinn. Það eru tvennir tónleikar á ári, jóla og vor. Þetta geri ég ókeypis, enda lítið verk. Rukka bara fyrir blek og pappír. Ég var að klára jólaauglýsingarnar í ár, þær eru nú í prófarkalestri hjá "kórstjórninni."
SUNDAY 10 DECEMBER at 7:30 PM
Þessi planta hefur fylgt mér lengi. Hún blómstraði á Eiríksgötunni, í Kjarrmóunum, og ferðaðist svo í gámi til Skotlands, þar sem hún blómstrar dyggilega í nóvember á hverju ári. Það voru ef ég man rétt þrjár stofuplöntur sem ég tók með mér hingað, og svo nokkrir afleggjarar. Þetta lifir allt enn.
Eins lengi og ég man eftir mér hef ég haft þann ósið að naga neglurnar. Stundum hefur mér tekist að hætta í nokkra mánuði, og ég veit að ég á það ekki skilið, en þegar ég er með neglur eru þær vel formaðar og fallegar. Ég skammast mín fyrir hendurnar á mér, og fel þær helst, lít ekki á þær, en síðan ég fór að læra að spila er það frekar erfitt. Ég ætla að reyna enn einu sinni að hætta. Ég sýni ykkur mynd af hendinni aftur eftir mánuð.
Þetta var skemmtileg helgi, stelpurnar komu á föstudag og voru fram á sunnudag. Það var mikið spjallað og hlegið, borðaður góður matur og drukkin eðalvín. Verst að þetta var alltof fljótt búið, stelpurnar farnar og ég eftir hér í hversdeginum. En hver veit nema við gerum þetta að árlegum viðburði.
.jpg)
Sagan segir að þegar pabbi var rétt byrjaður að byggja húsið okkar hafi fallið aurskriða úr fjallshlíðinni yfir lóðina. Hann storkaði örlögunum, byggði húsið og nefndi það Skriðu. Við fluttum inn þegar ég var nýfædd og ég var alltaf "Ella í Skriðu." Þetta fannst mér sveitó, og notaði því Seljalandsvegur 54 sem heimilisfang. Það fannst mér heimsborgaralegra..0.jpg)
Jón bóndi.
Óðinn var leikfélagi minn þangað til Dísa systir hans var orðin nógu gömul til að leika sér. Hún færði mér þessa mynd af okkur Óðni þegar hún kom í heimsókn; ég hef ekki séð hana áður. Við erum líklega 3-4 ára, og ég er með sippuband á handleggnum, eða svippuband eins og það hét á okkar máli. Ég man ekki eftir kjólnum eða peysunni, en myndin hefur greinilega verið tekin að sumri. Stuttbuxur og berir leggir. Sumarið 1946? Þokukennd löngu liðin tíð, jafn óskýr í minningunni og myndin af okkur Óðni.
.jpg)
Við Ranný, (Rannveig Matthíasdóttir), í desember 1959.
Enn er lítið lát á sumrinu, þó komið sé fram í október. Í dag var sól og hiti og fólk á stuttermabolum í bænum. Blómin í garðinum eru enn litskrúðug og lauf lítið farið að gulna á trjánum. Það verða viðbrigði þegar haustið og veturinn koma.
Þegar stóra tréð féll braut það griðinguna á löngum kafla. Ég sá mér leik á borði og nefndi við fjármálastjórann hvort nokkur leið væri að fá girðingarsmiðinn til að setja smá hlið á girðinguna. Þetta er nokkuð sem ég hef oft nefnt, sérstaklega fyrstu árin. Það myndi stytta mér leið með Tess á morgnana, ég slyppi við að ganga niður götuna, og í stóran krók og svo upp stíginn bak við húsið. Nú brá svo við að málið fékk góðar viðtökur og hliðið er komið. Nú geng ég beint af lóðinni út á stíginn, Tess þarf ekki að vera í bandi, og þar sem enginn sér mig get ég slugsast um í gamla joggingallanum. Þvílíkur munur.
.jpg)
Þessa mynd tók ég af trénu rétt eftir að þeir byrjuðu að höggva það. Andinn í trénu er vel sýnilegur.
.0.jpg){kind=link}
.1.jpg){kind=link}
.0.jpg){kind=link}