Nýtt sjónvarp

Við fengum okkur nýtt sjónvarp fyrir rúmum mánuði síðan, og því fylgdi upptökutæki á sértilboði. Við getum tekið upp 80 klst. af efni, og það er hægt að taka upp á tveimur rásum í einu, svo við getum tekið upp tvo þætti og horft á þann þriðja á meðan.
Síðan við fengum tækið hefur orðið gjörbreyting á sjónvarpsnotkun á heimilinu. Við skoðum dagskrána, veljum það sem við viljum sjá, og tökum það svo allt upp. Svo byrjum við að horfa þegar okkur hentar í hvaða röð sem við viljum; það er hægt að byrja að horfa á þætti sem enn er verið að taka upp. Við rúllum hratt yfir allar auglýsingar, svo miklu styttri tími fer í að sjá það sem við viljum sjá. Þetta er sérstaklega þægilegt núna til að losna við að horfa á allar jólaauglýsingarnar.

Pússluspil

Á hverju kvöldi í fleiri mánuði hef ég farið á vef sem kallast Jigzone, og gert pússluspil dagsins. Þetta tekur svona 5-6 mínútur, og er ómissandi (finnst mér). Það er sagt að maður eigi að halda heilasellunum í þjálfun til að forðast andlega hrörnun, svo ég hef afsökun fyrir þessari einkennilegu áráttu.

http://www.jigzone.com/daily-jigsaw.php

Strauja? Ekki ég!

Leiðinlegasta verk í heimi er að strauja. Mér hefur alltaf leiðst það, og nú er ég alveg hætt. Ein af kvenréttindakonunum sem ég kynntist í Öldungadeildinni (anno 1974) sagði mér að hún væri búin að fleygja straujárninu, og önnur sagðist þekkja konu sem alltaf trassaði að strauja þangað til það væri komin geysi bingur, og þá færi hún í ríkið og keypti sér Martini flösku sem væri ómetanleg hjálp við strauningarnar. Þetta fannst mér á þeim tíma góð hugmynd, en lét mér nú oftast nægja að setja uppáhalds diskinn á spilarann og syngja svo og tralla meðan ég straujaði. Fyrst eftir að ég gerðist full-time heimavinnandi húsmóðir var ég afskaplega samviskusöm og straujaði allt, jafnt viskastykki sem nærföt, en með tímanum hefur gamla strauóbeitin og letin náð yfirhöndinni. Galdurinn er að taka tauið úr þurrkaranum 75% þurrt, brjóta þétt og vel saman og stafla í þurrkskápinn, þar sem heitavatnstankurinn er. Eftir tvo daga er allt slétt og fínt.

Jólatónleikar

Þrjú eða fjögur undanfarin ár hef ég séð um að auglýsingagerð fyrir kórinn. Það eru tvennir tónleikar á ári, jóla og vor. Þetta geri ég ókeypis, enda lítið verk. Rukka bara fyrir blek og pappír. Ég var að klára jólaauglýsingarnar í ár, þær eru nú í prófarkalestri hjá "kórstjórninni."

Bridge of Weir Choral Society.
Conductor: Ewan L. Gibson.
Christmas Concert
SUNDAY 10 DECEMBER at 7:30 PM
At St Columba Church, Kilmacolm.
Tickets are available from choir members,
or by phone: 01505 872062
Price: £6 and £15 (family ticket).
Admission by ticket only.
Seasonal refreshments will be provided after the concert for donations in aid of The Scottish Motor Neurone Disease Association.

Nóvemberkaktus

Þessi planta hefur fylgt mér lengi. Hún blómstraði á Eiríksgötunni, í Kjarrmóunum, og ferðaðist svo í gámi til Skotlands, þar sem hún blómstrar dyggilega í nóvember á hverju ári. Það voru ef ég man rétt þrjár stofuplöntur sem ég tók með mér hingað, og svo nokkrir afleggjarar. Þetta lifir allt enn.

Ljót krumla

Eins lengi og ég man eftir mér hef ég haft þann ósið að naga neglurnar. Stundum hefur mér tekist að hætta í nokkra mánuði, og ég veit að ég á það ekki skilið, en þegar ég er með neglur eru þær vel formaðar og fallegar. Ég skammast mín fyrir hendurnar á mér, og fel þær helst, lít ekki á þær, en síðan ég fór að læra að spila er það frekar erfitt. Ég ætla að reyna enn einu sinni að hætta. Ég sýni ykkur mynd af hendinni aftur eftir mánuð.

Saumó í heimsókn

Þetta var skemmtileg helgi, stelpurnar komu á föstudag og voru fram á sunnudag. Það var mikið spjallað og hlegið, borðaður góður matur og drukkin eðalvín. Verst að þetta var alltof fljótt búið, stelpurnar farnar og ég eftir hér í hversdeginum. En hver veit nema við gerum þetta að árlegum viðburði.

Girðingin

Þar sem stóra tréð var áður er nú heilmikill aukagarður, sem þarf að skipuleggja, gróðursetja í, og viðhalda. Fyrst er það nú girðingin, sem er ný, því tréð braut þá sem fyrir var. Aðalstarf okkar undanfarna daga hefur verið að mála þessa miklu girðingu.

Skriða

Sagan segir að þegar pabbi var rétt byrjaður að byggja húsið okkar hafi fallið aurskriða úr fjallshlíðinni yfir lóðina. Hann storkaði örlögunum, byggði húsið og nefndi það Skriðu. Við fluttum inn þegar ég var nýfædd og ég var alltaf "Ella í Skriðu." Þetta fannst mér sveitó, og notaði því Seljalandsvegur 54 sem heimilisfang. Það fannst mér heimsborgaralegra.

Sauðfé

Jón bóndi.

Haustmorgunn einn fyrir sextíu árum vakti mamma mig með orðunum: "Hver eru komin!" Þetta reyndust vera Gimba og Hrússi, tvö stálpuð lömb, gjöf frá Elíasi móðurafa mínum. Kannske hafa þau átt að vera í matinn fyrir okkur, en þau urðu upphaf sauðfjáreignar fjölskyldunnar í Skriðu. Með árunum fjölgaði hópnum í þrettán. Pabbi hafði óbeit á tölunni þrettán, en ef hann bætti fleiri kindum við drápust alltaf einhverjar þeirra yfir veturinn þangað til þær voru aftur þrettán. Eitt haustið setti hann tólf kindur á, en maður platar ekki forlögin. Í desember átti ein gimbrin óvænt lausaleikslamb svo þær voru aftur þrettán.

Fyrir 60 árum

Óðinn var leikfélagi minn þangað til Dísa systir hans var orðin nógu gömul til að leika sér. Hún færði mér þessa mynd af okkur Óðni þegar hún kom í heimsókn; ég hef ekki séð hana áður. Við erum líklega 3-4 ára, og ég er með sippuband á handleggnum, eða svippuband eins og það hét á okkar máli. Ég man ekki eftir kjólnum eða peysunni, en myndin hefur greinilega verið tekin að sumri. Stuttbuxur og berir leggir. Sumarið 1946? Þokukennd löngu liðin tíð, jafn óskýr í minningunni og myndin af okkur Óðni.

Eggjahæna

Við Ranný, (Rannveig Matthíasdóttir), í desember 1959.

Þegar ég var 16 ára var ég fór ég til Svíþjóðar. Við vorum tvær frá Ísafirði, Ranný og ég. Ranný var eldri en ég, 19 ára, fluggáfuð og geysilega fyndin. Við hlógum svo mikið þetta ár að mér finnst ég hafa hlegið látlaust allan tímann sem ég var í Svíþjóð. Við vorum saman í herbergi og eitt kvöldið þegar við vorum að fara að sofa hlógum svo lengi að Ranný fékk krampa. Það sem okkur fannst svona geysilega fyndið var, ef ég man rétt, að önnur hvor okkar sagði að einhver hefði verið eins og eggjahæna. Enn þann dag í dag fer ég að hlægja innvortis þegar mér dettur þetta orð í hug. Eggjahæna.

Októberblóm

Enn er lítið lát á sumrinu, þó komið sé fram í október. Í dag var sól og hiti og fólk á stuttermabolum í bænum. Blómin í garðinum eru enn litskrúðug og lauf lítið farið að gulna á trjánum. Það verða viðbrigði þegar haustið og veturinn koma.

Fátt er svo með öllu o.s. frv.

Þegar stóra tréð féll braut það griðinguna á löngum kafla. Ég sá mér leik á borði og nefndi við fjármálastjórann hvort nokkur leið væri að fá girðingarsmiðinn til að setja smá hlið á girðinguna. Þetta er nokkuð sem ég hef oft nefnt, sérstaklega fyrstu árin. Það myndi stytta mér leið með Tess á morgnana, ég slyppi við að ganga niður götuna, og í stóran krók og svo upp stíginn bak við húsið. Nú brá svo við að málið fékk góðar viðtökur og hliðið er komið. Nú geng ég beint af lóðinni út á stíginn, Tess þarf ekki að vera í bandi, og þar sem enginn sér mig get ég slugsast um í gamla joggingallanum. Þvílíkur munur.

Sálin í trénu

Þessa mynd tók ég af trénu rétt eftir að þeir byrjuðu að höggva það. Andinn í trénu er vel sýnilegur.

Stóra tréð

Það var rok og rigning á miðvikudagskvöldið, og klukkan hálf tólf heyrðist mikið brak. Tvær risa greinar höfðu brotnað af stóra trénu okkar, og splundrað girðingunni. Daginn eftir fengum við "trjásérfræðing" sem sagði tréð hættulegt og það yrði að fella það. Í gær kom hann svo með menn og vélsagir, og það var sagað og hoggið, og klukkan þrjú var ekkert eftir nema stofninn. Garðurinn er eins og eftir sprengingu, því þegar þungar greinarnar duttu niður brutu þær allt sem undir var. Girðingin er nú í enn meiri rúst, og heittelskaðir runnar og plöntur sem ég hef verið að hlunna að gengum árin brotin niður í rót, eða troðin í svað af þungum viðarhöggsmannastígvélum. Ég var svo sjokkeruð og reið yfir atganginum að ég var næst taugaáfalli. Það er ekkert til í heiminum sem veldur meiri eyðileggingu heldur en menn með harða hatta og vélsagir, nema etv. menn með hjálma og vélbyssur.
Nú er heyrir þetta 300 ára gamla tré sögunni til. Mig langar mest til að halda minningarathöfn. Setja blómsveig á stubbinn og spila sorgleg lög á hljómborðið mitt.

Dísa og Ella - 2

Bátsferð á Loch Lomond, 11. sept. 2006.

Dísa og Ella

Við vorum óaðskiljanlegar fyrstu tólf æviárin. Endalausir framhalds dúkku- og dúkkulísuleikir, sandkassaleikir, búleikir. En svo gerðist það óhjákvæmilega. Við urðum stórar. Lífið tók við, og alvaran. En nú ætlum við að rifja upp öll gömlu prakkarastrikin. Dísa kemur í heimsókn á morgun og verður í nokkra daga hjá okkur. Mikið hlakka ég til!

Dúfur

William er mikill fuglavinur. Hann kaupir hnetur og sólblómahjörtu og blandað fóður, og matargestum fjölgar ár frá ári. Nú koma að minnsta kosti tólf tegundir smáfugla reglulega í mat til okkar. En ein er sú tegund sem ég er ekki hrifin af. Dúfur. Ekki skógardúfurnar eða hringdúfurnar, heldur venjulegar drulludúfur. Þær sitja í langri röð á þakskegginu og bíða, og þegar William birtist með fuglaskálina flykkjast þær að með vængjaslætti og látum, 20-30 stykki. Nú er svo komið að þær eru orðnar vandamál. Allt útskitið og ég segi stopp. Nú skal bara gefa litlu fuglunum í þar til gerða fóðurstauka, en ekkert fyrir dúfur. Fuglavinurinn William er gráti næst af vorkunn. “Aumingja dúfurnar.”
Fuss og svei!