Garðurinn í júní 2011

Sólarglæta í dag, eftir marga rigningardaga, svo ég púlaði í garðinum í fimm tíma.

  

Það vantar ekki gróðurinn.

"Steinhæðin" mín hefur er horfin í burknaskóg. Þeir vaxa villtir og sá sér allsstaðar.

  Allt er grænt, en minna um blóm. Það hefur verið svo blautt og sólarlaust.

Þegar e-coli skrekkurinn reið yfir ákvað ég að hætta að kaupa gúrkur og salat og þh. og keypti pakka af fræi í staðinn. Það verður greinilega einhver smá bið á því að ég geti farið að gæða mér á heimaræktuðu grænmeti.. 

Góður gestur í garðinum. Hér á bæ er engum mat fleygt. Grænmetisafgangar fara í þar til gerða tunnu, sem vonandi verður einhverntíman að gróðurmold. Annað fer í rebba. (Tess sá alltaf um þetta, en nú nýtur hennar ekki lengur við.)

Rebbarnir sem koma í mat til okkar eru yrðlingar síðan í vor, og það er gaman að horfa á þá veltast um og hnoðast eins og kettlingar, og elta hvorn annan á harðaspretti.  Tófumömmu hef ég ekki séð, en hún fylgist örugglega með þeim.

 Þeir eru báðir með "ljós" á rófunni.

Afhverju erum við ekki með hjól?

Eftir nokkuð strembinn dag í garðinum hófst umræða um hönnun okkar mannfólksins, og hvað betur hefði mátt fara. Ef William hefði hannað okkur værum við með hjól, og tvö hjörtu, því það væri skynsamlegt að hafa eitt til vara.  Ef ég hefði átt þátt í hönnuninni hefði ég bætt við "reboot" takka, og eins hefði ég haft takka til að auka brennslu eftir góða máltíð.

Af veðurfari

Hér hefur rignt svo til látlaust síðan við komum heim, og það er ekki bara rigning, heldur líka rok og kuldi. Ég hef sætt lagi við að komast í garðinn, svona á milli skúra. Þetta á við um Skotland, en í Englandi hefur verið þurrasta og heitasta vor í manna minnum. Svona er þessu nú misskipt. Nú er spáð skárra veðri hér á morgun og fram yfir helgi, svo kannske ég geti vígt stuttbuxurnar sem ég hafði ekki kjark til að láta sjá mig í í Frakklandi.
Næstu helgi verðum við með hund í fóstri, Rory. Hann var mikill vinur Tess, og því okkar líka. Eigendur hans, Eleanor og Craig, ætla að heimsækja son sinn í Newcastle.

Uglan mín

Við höfum nokkrum sinnum þurft að fara með veika eða slasaða fugla - og einusinni agnarlítinn íkornaunga - í Hessilhead Wildlife Rescue. Þar er þeim hjúkrað og komið á legg, og síðan sleppt. Ég ákvað að gerast styrktarfélagi, og borga uppihald fyrir einn "sjúklíng" á ári. Þetta er þvi uglan mín, Loudon. Hann hafði dottið úr hreiðri þegar hann var hálfsmánaðar gamall, gott fólk bjargaði honum og nú býr hann í  Hessilhead ásamt fimm öðrum uglu ungum, og stækkar ört. Þeim verður sleppt í skóginn kringum Hessilhead þegar þeir eru taldir geta séð um sig sjálfir, og eiga vonandi eftir að eiga langt og farsælt uglulíf.

Rok og rigning.

Heimferðin gekk að óskum, og við erum búin að hvíla okkur vel. Veðrið hefur verið afleitt síðan við komum heim, og mér er sagt að það hafi verið rigning allan tímann sem við vorum í burtu.
Hér eru myndir úr ferðinni:
https://picasaweb.google.com/elinjons1942/FRANCEMAY2011?authkey=Gv1sRgCPKj-t3oyOHSHQ&feat=directlink

Lokaball

Thad var heilmikil lokaveisla i kvold, allur hopurinn bordadi saman, margrettad, og sungid a fronsku vid undirleik eins thjonsins a hotelinu. Vid skemmtum okkur vel, en nu er eg ad pakka nidur og vid forum heim a morgun. 

Franskur matur

Fransmenn teljast godir kokkar, en vid erum ekkert serlega hrifin af matnum her. Hann er svosem i lagi, en ekki meira.  Thad er mikid um allskonar "tartar" - sem er hrar matur. William er tvisvar buinn ad lenda i ad panta ovart hrameti, lax og hamborgara. Og hann sem er vanur ad lata mig steikja allan mat i hel.  Svo er mikid um allskonar "mousse." Graenmetis urvalid a markadnum er geysilega girnilegt, en hvad fekk eg med kalfasteikinni i kvold? Graenmetis "mousse" svo eg hef ekki hugmynd um hvad eg var ad borda. Sja mynd.

Gaman

Heilsdagsferd i fyrradag, halfsdagsferd i gaer, fri i dag, heilsdagsferd a morgun, halfsdagsferd a manud. og heim a thridjud. Nog ad gera. Hef ekki sett inn myndir aftvi eg skil tolvuna eftir i safe thegar eg er utanhuss og sony myndavelin er ekki tengjanleg vid tolvuna. Mundi alltieinu eftir ad siminn minn er med bluetooth, svo nu aetla eg ad taka hann med i dag og taka mynd og millifaera i kvold. Mikid er nu gaman ad leika ser med dotid sitt!

Ferdasaga frh.

Vid erum komin a afangastad, og allt hefur gengid upp. Hotelid er notalegt - og thad er netsamband a herbergjunum. Umhverfid er geysi fallegt, og vid hlokkum til ad fara i skodunarferdir naestu daga. Thad var 24 stiga hiti i dag.  William getur valid a milli 47 shonvarpsrasa - a fronsku.

Ferdasaga

Eiginmadur minn gengur med axlabond - med malmklemmum. I oryggishlidum a flugvollum fer allt i gang. Severe warning. Hann tekinn til hlidar og thukladur hatt og lagt, og svo settur i gegnumlysingu. Thetta ergir hann afskaplega mikid, svo hann er i vondu skapi i langan tima a eftir. Eg aetla ad leita ad axlabondum med plast klemmum og gefa honum adur en vid forum i naesta ferdalag.

Tilbúin til brottfarar

Búið að pakka niður, og búið að ganga frá öllu, innan dyra og utan. Bara eftir að skipta um föt og setja á sig andlit. Mikið verður hressandi að skipta um umhverfi, kanna nýjar slóðir og sjá tilveruna úr smá fjarlægð. 

Ef tæknin gengur upp hjá mér ætti ég að geta bloggað í ferðinni. 

Garðálfur

Ég stóðst ekki freistinguna þegar ég sá hann í gær í kjörbúðinni þar sem við kaupum venjulega í matinn. Hann sat þar á neðstu hillu  innanum ýmsar garðvörur, svo sem pöddueitur og rósaáburð. Ég veit að svona garðskraut tels gamaldags, en mér finnst hann afskaplega vinalegur. Hann heldur á lítilli lugt, og það er sólarnemi á afturendanum á honum sem hleður batterí, og það kviknar á lugtinni  þegar dimmir.  

Ferðahugur

Á meðan  við nutum þess að eiga hana Tess okkar var mér meinilla við að fara neitt frá henni. Við skruppum nokkrum sinnum til Íslands, en reyndum að vera eins fáa daga í burtu og mögulegt var. Nú erum við orðin ein, og ekkert sem hindrar að fara í frí. Við ætlum að byrja smátt, bæði hálfgerðir byrjendur á þessu sviði, og erum búin að panta vikudvöl í frönsku Ölpunum í maí. Ég er farin að hlakka heilmikið til, og er eiginlega tilbúin, þó enn séu 10 dagar til brottfarar. Öllum vorverkum í garðinum er lokið, vorhreingerning innandyra er afgreidd, og ferðafötin eru keypt. Ég gæti farið á morgun! 

Vor í garðinum

 Rabarbarinn minn hefur sprottið svo vel í vor að ég er búin að sulta í þrjár krukkur, og á enn slatta eftir í graut.

 Allt orðið grænt og laufgað.

Clematis plantan mín er meira að segja farin að blómstra.

Gledilega paska!

Eg oska ykkur gledilegra paska, og bidst afsokunar a thvi ad nota ekki islenska stafi. Eg er nefnilega ad gera tilraun til ad senda mynd og texta beint af litlu lofatolvunni minni inn a bloggid.

Hún sáði

Hvað á ég eiginlega að gera við þetta allt saman?

Þetta eru Cosmos plöntur, en þær eru svo miklar renglur að ég held þær verði aldrei nothæfar.

Fyrir einhverjum vikum síðan keypti ég nokkra pakka af fræjum, og sáði í bakka. Nú sit ég uppi með ógrynni af agnarsmáum plöntum sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að gera við. Í gær  eyddi ég þremur tímum í að planta þeim í litla potta, en enn sér varla högg á vatni í bakkanum. Ef þær dafna, þá hef ég ekki garðpláss fyrir þessi ósköp og það þarf að sinna þeim, vökva, bera bakkana út á daginn og inn á kvöldin.  Þar við bætist að þær verða varla nógu stórar til að blómstra fyrr en í haust. Mikið er nú skynsamlegra að fara bara í gróðrarstöð og kaupa nokkra bakka af tilbúnum, blómstrandi plöntum. 

Og ein mynd enn: Páskaliljurnar mínar,  vorið 2011. 

Sumarlegt

Það var 20 stiga hiti í gær, og sólin skein glatt mest allan daginn. Ég var geysidugleg í garðinum, hreinsaði illgresi af miklum móð, og sáði svo sumarblómum og stráði áburði í kringum fjölæru plönturnar. Þær eru óðum að stinga upp kollinum, flestar hverjar. Sumar hafa ekki látið á sér kræla enn,  kannske hefur þessi versti vetur í manna minnum gengið af þeim dauðum.  
Í ár ætla ég ekki að setja nein sumarblóm í potta, eins og ég hef gert undanfarin ár. Þeim fylgir svo mikil umhirða, og ég er að gera mér vonir um að ferðast í sumar. Kannske ég láti sjá mig heima. 

Kosningar heima

Ísland var í fréttunum hér í morgun, þjóðin er aftur búin að hafna Icesave samningunum.  Ég veit ekki hvað ég hefði gert, ef ég byggi enn heima. Ég myndi eflaust hafa sett mig vel inn í málið og kosið af sannfæringu, en ég hef ekki kosningarétt, og hef ekki fylgst nógu vel með fréttum til að hafa neina skoðun á málinu. Það er kannske best að fylgjast bara með úr fjarska og þurfa ekki að taka þátt í leiknum.

Garðvinna

Loksins, eftir margra daga rok og rigningu, stytti upp. Ég tók daginn snemma að venju, klukkan 8 var ég búin að þvo eina vél, hengja út á snúru og byrjuð að reita illgresi. Fyrst á dagskrá vað að hreinsa  beðin sem ég er vön að sá narsturssium fræjum í, og stinga upp gamalt beð og gróðursetja þar  tvær nokkuð stórar lúpínur sem voru í pottum í fyrra.  Um hádegið far tekið matarhlé, og mér til ergelsis var mér alveg ómögulegt að koma mér í gang aftur. Ég var uppgefin.  Agalegt að vera orðin gömul.  Eftir góða hvíld tókst mér að dragnast út og gróðursetja nokkrar plöntur sem ekki máttu bíða, og taka inn þvottinn. 

Út að borða

Okkur finnst góð tilbreyting í því að fara út að borða. Við förum alltaf í hádeginsmat, því húsbóndanum er illa við að aka eftir að fer að dimma. Við förum yfirleitt á sama stað, en ef við prófum nýjan stað, þá þarf að lesa matseðilinn fyrst, til að ganga úr skugga um að annarhvor þeirra tveggja rétta sem sá vanafasti vill neyta sé örugglega á matseðlinum. Djúpsteikt ýsa í raspi og franskar, eða djúpsteiktir humarhalar í raspi - og franskar. Hann segist ekki vilja taka neina áhættu, og sitja uppi með eitthvað sem honum finnst vont. Hann situr svo alsæll með brasið sitt, meðan ég gæði mér á einhverju sem ég hef aðldrei smakkað áður.