"Responsible dog owner"

Ég gat ekki stillt mig um að taka þessa mynd af William, á leið með afurðir Tess í þar til gerða dollu. Það varðar sektum að hreinsa ekki upp, svo það er eins gott að muna að taka pokana með.

Nú skal fitja upp á prjónana

Ég freistaðist til að kaupa þetta garn í dag, það var á tilboðsverði, ég borgaði bara fimm pund fyrir þetta, 12 dokkur. Ég ætlaði bara að kaupa eina, í húfu.

Klukkan 06:30

Uhh, uhh, uhh.
Tess? Það er nótt, það er alltof snemmt vakna.
UHH, YUHH, YUHH!
Það er nótt, Tess. Myrkur úti.
Tess kemur að rúmstokknum og dinglar rófunni ákaft utaní miðstöðvarofninn. Bang, bang, bang, bang.
Ég klóra henni vinalega bak við eyrun. Tess mín, það er alltof snemmt að vakna. Tess gengur um gólf, klær glamra á parketinu, ýlfrar - það er enginn svefnfriður lengur.
Nú er klukkan hálf átta, ég er klædd og komin á ról, kaffisopinn lagaður og Tess er búin að borða langþráðan morgunmatinn. Nú erum við að bíða eftir dagsbirtunni. Ég fer ekki út í myrkri, Tess!

Frumskógur

Þegar haustar tek ég viðkvæmar plöntur inn, svo það er þröngt á þingi í sólstofunni núna. Oftast fylgja þeim ýmiskonar kvikindi, svo sem sniglar og blaðlús, og allt verður morandi á svipstundu. Það borgar sig að eitra fyrir þeim áður en þær ná að fjölga sér.

Outpatient

The Royal Alexandra Hospital, Paisley. Þarna fer ég reglulega í tékkun þessa dagana. William helypir mér út á horninu, því það er skortur á bílastæðum.  Ég fer inn langan gang, þar sem er göngudeild. Meðfram ganginum eru stólar, þar sem sjúklingar bíða, og þegar ég var þarna sl. fimmtudag var óvenju margt um manninn. Mér tókst að finna sæti, og ég taldi 40 manns sitjandi, þó nokkrir stóðu, og svo var stanslaus traffík eftir ganginum, á aðrar deildir. Ég hef aldrei séð svona margt fólk á hækjum og í hjólastólum, suma hálf hangandi í stólunum eftir slag. Á móti mér sat kona á aldur við mig, gráhærð og blágrá í framan, sem hóstaði hryglulega, og hafði ekki fyrir því að halda fyrir munninn, eða nota klút. Lungnakrabbi? Svínaflensa? Við hliðina á mér sat aldrað hippapar, trúlega á mínum aldri líka, hann alskeggjaður og með rytjur í staðinn fyrir hár, hún stór og mikil, með síðar gular hártjásur, klædd ótrúlegri samsetningu af pilsum, þykkum sokkabuxum og dinglumdangli allskonar. Þetta fólk hefur trúlega alið aldur sinn í hjólhýsi einhversstaðar, og ekki haft aðgang að baði eða sturtu. Við hina hliðina á mér sat akfeitur maður niðursokkinn í reyfara.  Þarna bíða líka konur miður sín af ótta, oft í fylgd eiginmanns, móður eða systur. Konur sem hafa verið kallaðar inn eftir brjóstamyndatöku og eru að bíða eftir úrskurði. 
Fólki hélt áfram að fjölga, en fáir voru kallaðir inn að hitta doktorana. Skýring var gefin, eihver læknanna hafði ekki mætt og biðin eftir honum var orðin einn og hálfur tími.  Sjúklingum eru skammtaðar 10 mínútur hverjum, svo það er ekki skrýtið þó margmenni væri þarna. Sem betur fer var minn læknir til staðar, svo ég þurfti ekki að bíða. Fékk mínar 10 mínútur og út.  Það besta er að ég á ekki að koma aftur fyrr en eftir tvo mánuði. Húrra!

Úr daglega lífinu

Ég var með súrsætan kjúkling í kvöldmatinn, og hrísgrjón með. Eiginmaðurinn vill bara Uncle Ben's örbylgjugrjón, en ég sauð mér "boil-in-the-bag" hýðisgrjón (hollt og gott). Þegar grjónin voru soðin hellti ég af þeim og hengdi pokann á sleif þvert yfir pottinn í vaskinum, til að láta allan vökvann renna af. Ég snéri aðeins baki við til að sinna eldavélinni og þá kom húsbóndinn og ákvað að þvo sér um hendurnar í eldhúsvaskinum áður en hann settist að snæðingi. Potturinn með grjónapokanum var allt í einu orðinn fullur af vatni - og handsápu. Ég borðaði grjónalausan kjúkling í gærkvöld!

Ræfilsleg

Ég fann þessar myndir á símanum mínum, ég tók þær af sjálfri mér þegar ég var á spítalanum fyrir mánuði síðan. Nú er heilsan orðin góð aftur. Ég þarf reyndar enn að fara á heilsugæsluna þrisvar í viku til að láta skipta um umbúðir, en það verður vonandi ekki þörf á því miklu lengur.

Haustdagar

Haustið var einusinni í miklu uppáhaldi hjá mér. Það var þegar haustið boðaði nýtt skólaár eða ný og spennandi námskeið. Nýjar bækur, stílabækur og óskrifuð blöð. Nú til dags er ég ekki hrifin af hasutinu. Haustlitir, sem margir dásama, finnst mér ljótir. Gulnuð lauf, deyjandi gróður og vetur í nánd. Í ár er haustið mér erfiðara en oft áður, því henni Tess minni hefur hrakað og óvíst hvað við fáum að hafa hana lengi hjá okkur. Það eru dapurlegir tímar framundan.

Persónunjósnir

Ég eyddi smátíma á heimasíðu Marks & Spencer á dögunum, og leist nokkuð vel á tvær peysur og slopp, sem ég klikkaði á til að skoða nánar. Ég geri þetta stundum, og ef ég sé eitthvað spennandi fer ég kannske í búðina til að máta. Nokkrum dögum seinna var ég á allt annarri vefsíðu, og þá birtist alltíeinu auglýsing frá Marks og Spencer: Myndir af akkúrat þessum þremur flíkum. Síðan hefur þetta gerst nokkrum sinnum, ég er einhversstaðar á netinu, að spila Scrabble eða lesa fréttir - og peysurnar og sloppurinn birtast! Það er eins og það sé fylgst með manni!

Enn í sjokki

Stundum tekur lífið óvænta stefnu. Ég var lasin í ágúst, og fór versnandi, og á endanum lenti ég á spítala, á fúkkalyfjum í æð. Það var óskemmtileg lífsreynsla. Eiginlega algjör martröð. En sem betur fer er ég á batavegi, þó hægt gangi.
Dvöl á breskum spítala er nokkuð sem seint gleymist. Spítalinn sem ég var á er alræmt pestarbæli, þar sem ofurveirur herja á sjúklinga. Mikil áhersla er lögð á "hreinlæti" - flöskur með sótthreinsivökva hanga allsstaðar, og fólk hvatt til að nota. Sjúkrarúm eru þvegin vandlega, og mikil not á einnota hönskum, en svo gleymist alveg að þvo hurðir, hurðarhúna, slökkvara - og klósettin eru ógeðsleg.
Mér er minnisstæð röð af opnum koppum með þvagsýnum sem stóðu í langri röð á klósettinu, samviskusamlega merkt þeim sem áttu. Þessir koppar voru þarna svo lengi að pissið var farið að þorna upp, og þefurinn eftir því. Gólf voru "þvegin" daglega, með moppu. Þ.e.a.s blaut moppa var dregin fram og til baka eftir gólfinu. Óhreinindin bara færð aðeins úr stað. Einn daginn kom stúlkukind með heilmikla bónvél og jaxlaðist á gólfdúknum í langan tíma. Svo kom hún með moppuna og "skúraði", og síðast birtist hún með Nilfisk ryksugu og ryksugaði gólfið. Henni hefur verið sagt að nota þessi tæki, en ekki í hvaða röð.
Ég er með lélegar æðar, og það þurfti stöðugt að stinga mig á nýjum stöðum til að koma lyfjunum inn. Eitt skiptið gekk þetta óvenjulega illa og ég held að nálin hafi lent á beini, því hún skrapp beint í fingurinn á blóðtökustúlkunni. Hún æpti upp og hljóp í burtu. Seinna um kvöldið var ég vakin og tekin á eintal í hliðarherbergi. Ég var spurð ótrúlegustu spurninga, og þurfti svo að gangast umdir alnæmispróf.
Allur þessi tími og allt sem þessu fylgir hefiur verið svo óskemmtilegt að ég er enn í sjokki.

Slug

Hér hefur verið votviðrasamt og sniglar hafa stækkað ógurlega. Svona kvikindi getur kálað heilli stjúpu á klukkutíma. Þetta kallast "slug" - en þeir sem eru með skel á bakinu (kuðungar) kallast "snails".

Neðst á myndinni: táin á stígvélinu mínu.

Tvær úr fuglalífinu

Ég er í baði (blátittlingur) ...

... og ég var í baði og er að þurrka mig í sólinni! (þröstur).

Úr daglega lífinu

Húsbóndinn er safnari og fleygir helst engu. Það er sama hvort um er að ræða tóma pappakassa eða ryðgaðar mutteringar; timbur eða múrsteina - eða eldgamla skó. Það er allt geymt. Þetta er viðkvæmt mál - ég er löngu hætt að spyrja til hvers eigi að nota þetta drasl. Það gladdi mig þessvega mikið þegar hann nefndi af fyrra bragði að fara með hlass í gámastöðina. Hlassið var reyndar tilbúið, heilmikill haugur rétt innan við bílskúrsdyrnar, og búinn að vera þar lengi. Þar á meðal voru tveir ónýtir tölvuprentarar. Hann byrjaði á að hirða af þeim allar snúrur og kapla (aðdrei að vita!) 20-30 ára gamlar tengingar, geysi nytsamt nú til dags, þegar allt er USB eða þráðlaust! Þegar ég svo skellti prentaranum inní bílinn kom í ljós að hann var enn með blek, og það lak. Mega paník, húsbóndinn hoppandi (ekki hoppandi reiður - heldur hoppandi upp og niður) og mér auðvitað kennt um. Hann greip prentarann og makaði sjálfan sig út - og bílhurðina. Sem betur fer hélt ég ró minni, og náði í vogt vatn í fötu og tusku, og tókst að þrífa blekið úr bílsætinu. Og svo var farið í Gámu.

Tess

Í dag er eitt ár síðan Tess var svo fárveik að við héldum að við myndum missa hana. Hér er hún í essinu sínu, í göngutúr seinni partinn í dag.

Fiðrildi

Á efri myndunum, red admiral. Á neðstu myndinni, painted lady. Fiðrildin halda mikið uppá þessa plöntu enda kallast þetta butterfly plant.

Tómt batterí

Mér finnst gott að sofna útfrá einhverskonar rausi, helst sagna eða ljóðalestri, og á lítið tæki sem bæði er útvarp og MP3 spilari. Ég sæki mér podcasts á netið til að hlusta á ef ekkert er í útvarpinu sem hentar. Í gær rakst ég á audiobooks.net, netútvarp með upplestri, en það er bara hægt að hlusta á það gegnum tölvu. Ekkert mál, fartölvan tekin með í rúmið og stillt uppá náttborðinu. Það var ljóðalestur. Ekkert er betra. Lág, hljómfögur rödd, taktur, meiningarlaus orð. Ég sofnaði samstundis. Þegar ég vaknaði var tölvan dauð. Batteríið galtómt. Ég er að hlaða núna.

Gamla skrukkan

Það er allt farið að bila. Ég er eins og gamalt heimilistæki, komið að fótum fram. Endalausar viðgerðir. Flestir myndu endurnýja. Árið byrjaði með súkraþjálfun til að koma öxl og handlegg í lag. Svo tóku við árlegar tékkanir sýnatökur og áhyggjur af því - auk þess sem ég hef verið í meðferð hjá húðsjúkdómalækni vegna sólskemmda í andliti. Langvinnur þurr hósti reyndist vera aukaverkun af blóðþrýstingslyfi, og er að skána, en annað augað hefur mikið verið að pirra mig, og ég er búin að fá þrennskonar dropa og krem, enn án árangurs. Heyrnin er farin að bila líka (segir William). Varta á kviðnum á mér tók uppá því að bólgna, og í dag var hún fjarlægð og send í ræktun. Nú er ég með útsaumaðan maga og stóran plástur. Það er greinilegt að elli kerling er að ná yfirhöndinni.

Sunnudagsblogg

Þetta er bláasta bólm sem ég hef séð. Mikið vildi ég eiga blússu í þessum lit.

Árið 2000 létum við garðyrkjumann gera upp garðinn, og meðal plantnanna sem hann setti niður var grastoppur. Hann sagði þetta vera "interesting" plöntu, og þar sem grös allskonar hafa verið í tísku í görðum hef ég látið þennan topp eiga sig þar sem hann var. Svo var það í gær að ég var að stússa í beðunum að ég sá þetta fallega gula blóm. Eftir 9 ár er grastoppurinn sem sé farinn að blómstra! Það er sko "interesting"!

Fuglarnir eru orðnir svo þungir að þeir brutu lendingarprikið. Ég myndaði viðgerðina út um eldhúsgluggann.

Hvenær verð þeir RAUÐIR? Vita þeir ekki að þeira eiga að vera rauðir?

Tækjagleði

Vinkona mín, á áttræðisaldri, er afskaplega tækjaglöð. Ef hún sér eitthvað sem henni finnst sniðugt er það umsvifalaust keypt, en vandamálið er að hvorki hún né eiginmaður hennar hafa hugmynd um hvernig eigi að nota tólin. Þau eru nýlega búin að kaupa innanhúss net, fyrir síma, sjónvarp og tölvu, sem Sky setti upp, og eru með stóra tölvu sem einungis er notuð til að skoða vefsíður um skemmtiferðaskip, því þau fara gjarnan í slíkar reisur. Þau eru líka nýbúin að kaupa geysimikið sjónvarpstæki, einar 47 tommur, og Skype (ósett upp enn.)
Ég var boðin í morgunkaffi til hennar í gær, og visst strax að eitthvað bjó undir. Fyrst voru mér sýndar myndir úr nýlegri Indlandsferð. Geysimargar, og ekki góðar. Hún á fína digital vél, en kann ekki að færa myndir á tölvuna, og notar því gamla filmuvél. Myndirnar lét hún framkalla í Indlandi, og það var ekki vel gert, svo allir voru grænir á litinn.
Aðalástæðan fyrir kaffiboðinu reyndist hinsvegar vera sú að hún hafði keypt sér litla "netbook" fartölvu. Hún vildi nota hana fyrir email, en ekkert gerðist þegar hún klikkaði á "receive mail.". Tölvan hafði sjálfkrafa fundið og tengt sig við innanhússnetið, en "vissi" ekki hvert hún ætti að sækja póstinn. Ég hjálpaði henni við að setja Outlook Express upp til að sækja póst á Sky, sem var alls ekki einfalt, en tókst að lokum. Ég benti henni líka á að það þarf að hlaða batteríið á fartölvunni til að hægt sé að nota hana til frambúðar. Hún var afskaplega þakklát fyrir aðstoðina, og þegar ég kvaddi sagði hún að nú gæti hún tekið litlu tölvuna með sér í öll sín ferðalög og tékkað póstinn sin hvar sem hún væri. Ég passaði mig á að segja henni ekki að málið væri nú kannske ekki alveg svo einfalt.

Síminn minn

Ég er búin að eiga farsímann minn í fjögur ár, svo hann er orðinn gamaldags. Ég hef sjaldan notað myndavélina á honum, því ég hef alltaf talið mig eiga betri vélar. Svo fór ég að rannsaka stillingarnar, og sé að þetta er bara sæmilegasta myndavél. Hún var bara ekki stillt á "fine" svo myndirnar komu illa út. Þessa mynd tók ég áðan, í morgungöngunni okkar Tess. Þar sem litla Sony vasamyndavélin mín er biluð, og nýja vélin með aðdráttarlinsunni er stór, er auðvitað eðlilegast að nota símann, sem er alltaf tiltækur.