Úr daglega lífinu

Húsbóndinn er safnari og fleygir helst engu. Það er sama hvort um er að ræða tóma pappakassa eða ryðgaðar mutteringar; timbur eða múrsteina - eða eldgamla skó. Það er allt geymt. Þetta er viðkvæmt mál - ég er löngu hætt að spyrja til hvers eigi að nota þetta drasl. Það gladdi mig þessvega mikið þegar hann nefndi af fyrra bragði að fara með hlass í gámastöðina. Hlassið var reyndar tilbúið, heilmikill haugur rétt innan við bílskúrsdyrnar, og búinn að vera þar lengi. Þar á meðal voru tveir ónýtir tölvuprentarar. Hann byrjaði á að hirða af þeim allar snúrur og kapla (aðdrei að vita!) 20-30 ára gamlar tengingar, geysi nytsamt nú til dags, þegar allt er USB eða þráðlaust! Þegar ég svo skellti prentaranum inní bílinn kom í ljós að hann var enn með blek, og það lak. Mega paník, húsbóndinn hoppandi (ekki hoppandi reiður - heldur hoppandi upp og niður) og mér auðvitað kennt um. Hann greip prentarann og makaði sjálfan sig út - og bílhurðina. Sem betur fer hélt ég ró minni, og náði í vogt vatn í fötu og tusku, og tókst að þrífa blekið úr bílsætinu. Og svo var farið í Gámu.