Girðingin

Þar sem stóra tréð var áður er nú heilmikill aukagarður, sem þarf að skipuleggja, gróðursetja í, og viðhalda. Fyrst er það nú girðingin, sem er ný, því tréð braut þá sem fyrir var. Aðalstarf okkar undanfarna daga hefur verið að mála þessa miklu girðingu.

Skriða

Sagan segir að þegar pabbi var rétt byrjaður að byggja húsið okkar hafi fallið aurskriða úr fjallshlíðinni yfir lóðina. Hann storkaði örlögunum, byggði húsið og nefndi það Skriðu. Við fluttum inn þegar ég var nýfædd og ég var alltaf "Ella í Skriðu." Þetta fannst mér sveitó, og notaði því Seljalandsvegur 54 sem heimilisfang. Það fannst mér heimsborgaralegra.

Sauðfé

Jón bóndi.

Haustmorgunn einn fyrir sextíu árum vakti mamma mig með orðunum: "Hver eru komin!" Þetta reyndust vera Gimba og Hrússi, tvö stálpuð lömb, gjöf frá Elíasi móðurafa mínum. Kannske hafa þau átt að vera í matinn fyrir okkur, en þau urðu upphaf sauðfjáreignar fjölskyldunnar í Skriðu. Með árunum fjölgaði hópnum í þrettán. Pabbi hafði óbeit á tölunni þrettán, en ef hann bætti fleiri kindum við drápust alltaf einhverjar þeirra yfir veturinn þangað til þær voru aftur þrettán. Eitt haustið setti hann tólf kindur á, en maður platar ekki forlögin. Í desember átti ein gimbrin óvænt lausaleikslamb svo þær voru aftur þrettán.

Fyrir 60 árum

Óðinn var leikfélagi minn þangað til Dísa systir hans var orðin nógu gömul til að leika sér. Hún færði mér þessa mynd af okkur Óðni þegar hún kom í heimsókn; ég hef ekki séð hana áður. Við erum líklega 3-4 ára, og ég er með sippuband á handleggnum, eða svippuband eins og það hét á okkar máli. Ég man ekki eftir kjólnum eða peysunni, en myndin hefur greinilega verið tekin að sumri. Stuttbuxur og berir leggir. Sumarið 1946? Þokukennd löngu liðin tíð, jafn óskýr í minningunni og myndin af okkur Óðni.

Eggjahæna

Við Ranný, (Rannveig Matthíasdóttir), í desember 1959.

Þegar ég var 16 ára var ég fór ég til Svíþjóðar. Við vorum tvær frá Ísafirði, Ranný og ég. Ranný var eldri en ég, 19 ára, fluggáfuð og geysilega fyndin. Við hlógum svo mikið þetta ár að mér finnst ég hafa hlegið látlaust allan tímann sem ég var í Svíþjóð. Við vorum saman í herbergi og eitt kvöldið þegar við vorum að fara að sofa hlógum svo lengi að Ranný fékk krampa. Það sem okkur fannst svona geysilega fyndið var, ef ég man rétt, að önnur hvor okkar sagði að einhver hefði verið eins og eggjahæna. Enn þann dag í dag fer ég að hlægja innvortis þegar mér dettur þetta orð í hug. Eggjahæna.

Októberblóm

Enn er lítið lát á sumrinu, þó komið sé fram í október. Í dag var sól og hiti og fólk á stuttermabolum í bænum. Blómin í garðinum eru enn litskrúðug og lauf lítið farið að gulna á trjánum. Það verða viðbrigði þegar haustið og veturinn koma.

Fátt er svo með öllu o.s. frv.

Þegar stóra tréð féll braut það griðinguna á löngum kafla. Ég sá mér leik á borði og nefndi við fjármálastjórann hvort nokkur leið væri að fá girðingarsmiðinn til að setja smá hlið á girðinguna. Þetta er nokkuð sem ég hef oft nefnt, sérstaklega fyrstu árin. Það myndi stytta mér leið með Tess á morgnana, ég slyppi við að ganga niður götuna, og í stóran krók og svo upp stíginn bak við húsið. Nú brá svo við að málið fékk góðar viðtökur og hliðið er komið. Nú geng ég beint af lóðinni út á stíginn, Tess þarf ekki að vera í bandi, og þar sem enginn sér mig get ég slugsast um í gamla joggingallanum. Þvílíkur munur.

Sálin í trénu

Þessa mynd tók ég af trénu rétt eftir að þeir byrjuðu að höggva það. Andinn í trénu er vel sýnilegur.

Stóra tréð

Það var rok og rigning á miðvikudagskvöldið, og klukkan hálf tólf heyrðist mikið brak. Tvær risa greinar höfðu brotnað af stóra trénu okkar, og splundrað girðingunni. Daginn eftir fengum við "trjásérfræðing" sem sagði tréð hættulegt og það yrði að fella það. Í gær kom hann svo með menn og vélsagir, og það var sagað og hoggið, og klukkan þrjú var ekkert eftir nema stofninn. Garðurinn er eins og eftir sprengingu, því þegar þungar greinarnar duttu niður brutu þær allt sem undir var. Girðingin er nú í enn meiri rúst, og heittelskaðir runnar og plöntur sem ég hef verið að hlunna að gengum árin brotin niður í rót, eða troðin í svað af þungum viðarhöggsmannastígvélum. Ég var svo sjokkeruð og reið yfir atganginum að ég var næst taugaáfalli. Það er ekkert til í heiminum sem veldur meiri eyðileggingu heldur en menn með harða hatta og vélsagir, nema etv. menn með hjálma og vélbyssur.
Nú er heyrir þetta 300 ára gamla tré sögunni til. Mig langar mest til að halda minningarathöfn. Setja blómsveig á stubbinn og spila sorgleg lög á hljómborðið mitt.

Dísa og Ella - 2

Bátsferð á Loch Lomond, 11. sept. 2006.

Dísa og Ella

Við vorum óaðskiljanlegar fyrstu tólf æviárin. Endalausir framhalds dúkku- og dúkkulísuleikir, sandkassaleikir, búleikir. En svo gerðist það óhjákvæmilega. Við urðum stórar. Lífið tók við, og alvaran. En nú ætlum við að rifja upp öll gömlu prakkarastrikin. Dísa kemur í heimsókn á morgun og verður í nokkra daga hjá okkur. Mikið hlakka ég til!

Dúfur

William er mikill fuglavinur. Hann kaupir hnetur og sólblómahjörtu og blandað fóður, og matargestum fjölgar ár frá ári. Nú koma að minnsta kosti tólf tegundir smáfugla reglulega í mat til okkar. En ein er sú tegund sem ég er ekki hrifin af. Dúfur. Ekki skógardúfurnar eða hringdúfurnar, heldur venjulegar drulludúfur. Þær sitja í langri röð á þakskegginu og bíða, og þegar William birtist með fuglaskálina flykkjast þær að með vængjaslætti og látum, 20-30 stykki. Nú er svo komið að þær eru orðnar vandamál. Allt útskitið og ég segi stopp. Nú skal bara gefa litlu fuglunum í þar til gerða fóðurstauka, en ekkert fyrir dúfur. Fuglavinurinn William er gráti næst af vorkunn. “Aumingja dúfurnar.”
Fuss og svei!

Tess er farin að blogga

Ég setti "sitemeter" á síðuna hennar Tess, og sé að þó við fáum nokkra tugi gesta daglega staldra fáir lengi við, svo ég ákvað að vera dugleg að setja nýtt efni á vefinn. Það nýjasta er Dogblog, þar sem Tess afhjúpar sínar skoðanir á hundalífi og tilveru.

Hljóðfærið

William gaf mér hljómborð fyrir tæpum tveimur árum, sem ég glamra stundum á að gamni mínu, af lítilli snilld. Ég get spilað eftir eyranu, en bara í C-dúr. Nú ætla ég að fara að læra almennilega, og er búin að semja við ungan mann, Stuart, um að koma vikulega og kenna mér. Við byrjum á laugardaginn. Hann veit að ég er "gamalmenni" - en kannske fær hann sjokk þegar hann sér að hljóðfærið mitt er ekki Yamaha eða Casio, heldur frá Bontempi, sem er leikfangaframleiðandi.

Sólblóm

Ég sáði nokkrum sólblómafræjum í vor og nú eru þau orðin tveggja metra há og farin að springa út.

Hundadagar

Kim var hjá okkur í nokkra daga. Kim er hundur vinafólks okkar, Barböru og Toms og við höfum passað hana áður. Hún er gömul, 11 ára, og vandamálið er að það er alveg voðalega vond lykt af henni. Tess hreinlega ilmar í samanburði við Kim, en kannske erum við samdauna lyktinni af eigin hundi. Nú er Kim farin, og dagurinn hefur farið í að lofta út og þrífa.

Álfamær

Þessi stytta er í miklu uppáhaldi hjá mér, og ég planta alltaf einhverju fallegu í kringum hana.
Blómlegt.

Lavatera

Bleika plantan við húshornið heitir Lavatera, og vex mjög vel hjá okkur. Nágrannakona gaf mér afleggjara fyrsta sumarið okkar hér, og nú á ég líklega einar 20 lavaterur í garðinum, sem ég endurnýja reglulega, því þær eru ekki mjög langlífar. Þessi er við hliðina á ruslatunnunni.

Fiðrildi

Við Tess rákumst á þetta geysi skrautlega fiðrildi í morgun. Tess er brussa og kann ekki að meta smávinina fögru svo hún var næstum búin að stíga á það, en mér tókst að bjarga - og taka mynd með símanum mínum áður en það flaug burtu.

Mér er heitt!

Þegar heitast var um miðjan daginn í gær fann þessi svartþröstur sér svalan stað í garðinum, ýfði fiðrið og andaði með opnum goggi, eins og hann væri að gefa upp öndina. Það var aðeins svalara í dag, sólarlaust og smá rigning. Það eru eiginlega allir fegnir.