Vetrarþoka

Hér er hefur verið þoka í þrjá daga. Þetta er ekkert líkt þokunni sem stundum kemur heima á Íslandi á sumrin. Þessi þoka er ísköld og kælir mann innað beini. Hitastigið er um frostmark, en þegar það fer aðeins undir frostmarkið frýs þokan og allt verður þakið þykku hrími. Gras, trjágreinar, bílrúður.  Útivist er ekki eftirsóknarverð. Þetta er veður til að kvekja upp í arninum, sitja vafin í teppi og lesa góða bók - með sherryglas innan seilingar. En við erum ekki með arin og ég á ekkert sherry - og Tess þarf að fara út!

Ólukkans ekkisen ....

Þetta kvef vill bara ekki fara. Mánudagur: skárri. Þriðjudagur: hósti. Miðvikudagur, fimntudagur, föstudagur: hósti, hósti, hósti. Laugardagur: rolluhósti. Þetta tekur á þolinmæðina hjá manneskju sem aldrei hefur verið þekkti fyrir þolinmæði. En kvef er kvef, og verður að hafa sinn gang. 

Ókeypis trjáplöntur!

Við fórum í gróðrarstöð um daginn og rákumst á stamp með trjáplöntum. Þarna mátti taka sér tré, ókeypis, til að planta einhversstaðar þann 5. des. Við tókum eina plöntu. Þegar heim var komið fór Skotinn eiginmaður minn að hugsa. Þarna sá hann leið til að næla sér í eitthvað fyrir ekki neitt.  Fátt er betra en það.  Nú er semsagt búið að fara nokkrum sinnum aftur og nokkrar litlar plöntur bíða gróðursetningar þegar fer að vora. Við erum ekkert að spá í heimsmet. Bara ókeypis trjáplöntur í garðinn.

Kvef

Hausverkur, nefrennsli, hósti og bara almenn vanlíðan. Enginn hiti eða beinverkir sem betur fer.  Bara andstyggðar kvef. En full ástæða til að sleppa við að elda sunnudagsmat, og senda bóndann út eftir Kínamat.

Krókur

Við keyptum loftljós í IKEA um daginn og í gær ætlaði húsbóndinn að hengja það upp. Þá kom í ljós að það vantar krók í loftið.  Hér eru nefnilega ekki krókar í dósinni  fyrir loftljós eins og tíðkast á Norðurlöndum. Hér hangir bara rafmagnssnúra niður úr loftinu og á hana er settur skermur. Í dag er búið að fara í allar rafmagnsvöruverslanir hér í nágrannasveitunum, en enginn finnst krókurinn. Hann þarf nefnilega að vera sérhannaður til að hengja upp ljósakrónur. Ég er alveg viss um að þeir hjá IKEA vita þetta, og að það er örugglega stór hilla full af svona krókum í ljósadeildinni hjá þeim. Við vorum bara svo heimsk að fatta það ekki. Við sjáum þessvegna fram á aðra IKEA ferð á næstu dögum, sem mér finnst bara í góðu lagi, því þar fæst íslensk síld í krukkum, Kalles kaviar í túbu og kókosbollur.

Ránfugl á grein

Þessi stóri fugl kallast buzzard, músvákur á íslensku (skv. bókinni Fuglar á Íslandi og öðrum eyjum í norður Atlantshafi.) Hann sat spekingslegur á trjágrein og ég sá hann ekki fyrr en William benti mér á hann.

Hvíla þreytta vængi

Svanir og gæsir hvíla sig á skosku túni eftir langflug frá Íslandi.

Sunnudagsbíltúrinn

Það er góður útsýnisstaður í hæðunum fyrir ofan Paisley, og þangað fór ég með myndavélina í bjartviðrinu í dag.

Þessi er tekin með aðdrætti, og sýnir hvar við búum. Fremst á myndinni er Linwood, en uppí hæðunum er Houston. Okkar hús er líklega efst í hægri kantinum á myndinni, bak við tré!

Remembrance Sunday

Hér er haldið uppá Remembrance Day þann 11. nóvember, eða næsta sunnudag á undan, og minnst fallinna hermanna. Tákn þessa dags er rauður valmúi. Við horfðum á áhrifamikil hátíðahöld í Royal Albert Hall í sjónvarpinu í gærkvöldi, og í morgun var bein útending frá stríðsminnisvarðanum í London. Drottningin (tv) og hennar fólk lagði fyrst blómsveiga, svo Gordon Brown og aðrir fyrirmenn og síðan  marseruðu fleiri þúsund fyrrverandi og núverandi hermenn framhjá og lögðu sína sveiga við minnisvarðann. Þetta er allt geysilega hjartnæmt, og sérstaklega kemst ég við að sjá ekkjurnar. Margar þeirra eru mjög ungar.  Hérlendis eru hermenn, sérstaklega fallnir, hafðir í miklum hávegum. Bretar eru gamlir stríðsmenn en átta sig ekki á því að breska heimsveldið er fyrir löngu liðið undir lok, og algjör óþarfi að vera að berjast í annarra manna löndum. Heimstyrjöldin var allt annað mál, því Hitler áformaði að leggja Bretland undir sig, en öll hin stríðin, Suez, Kórea, Falklandseyjar, Kosovo, Írak og Afganistan eru bara vitleysa.

Haustdagar

Hér hefur rignt mikið undanfarið, og skógarstígurinn okkar Tess er bara leðja. Ég nota garðslönguna á vaðstígvélin og loppurnar, og Tess sættir sig vel við að vera þvegin um fæturna með ísköldu vatni þrisvar á dag. "Haustlitirnir" eru horfnir af trjánum, og laufin liggja í rotnandi haugum. Það er búið að seinka klukkunni, svo nú birtir fyrr á morgnana, og dimmir fyrr á kvöldin. Í búðunum er farið að bera á jólavarningi. Æ hvað tíminn líður fljótt.

"Responsible dog owner"

Ég gat ekki stillt mig um að taka þessa mynd af William, á leið með afurðir Tess í þar til gerða dollu. Það varðar sektum að hreinsa ekki upp, svo það er eins gott að muna að taka pokana með.

Nú skal fitja upp á prjónana

Ég freistaðist til að kaupa þetta garn í dag, það var á tilboðsverði, ég borgaði bara fimm pund fyrir þetta, 12 dokkur. Ég ætlaði bara að kaupa eina, í húfu.

Klukkan 06:30

Uhh, uhh, uhh.
Tess? Það er nótt, það er alltof snemmt vakna.
UHH, YUHH, YUHH!
Það er nótt, Tess. Myrkur úti.
Tess kemur að rúmstokknum og dinglar rófunni ákaft utaní miðstöðvarofninn. Bang, bang, bang, bang.
Ég klóra henni vinalega bak við eyrun. Tess mín, það er alltof snemmt að vakna. Tess gengur um gólf, klær glamra á parketinu, ýlfrar - það er enginn svefnfriður lengur.
Nú er klukkan hálf átta, ég er klædd og komin á ról, kaffisopinn lagaður og Tess er búin að borða langþráðan morgunmatinn. Nú erum við að bíða eftir dagsbirtunni. Ég fer ekki út í myrkri, Tess!

Frumskógur

Þegar haustar tek ég viðkvæmar plöntur inn, svo það er þröngt á þingi í sólstofunni núna. Oftast fylgja þeim ýmiskonar kvikindi, svo sem sniglar og blaðlús, og allt verður morandi á svipstundu. Það borgar sig að eitra fyrir þeim áður en þær ná að fjölga sér.

Outpatient

The Royal Alexandra Hospital, Paisley. Þarna fer ég reglulega í tékkun þessa dagana. William helypir mér út á horninu, því það er skortur á bílastæðum.  Ég fer inn langan gang, þar sem er göngudeild. Meðfram ganginum eru stólar, þar sem sjúklingar bíða, og þegar ég var þarna sl. fimmtudag var óvenju margt um manninn. Mér tókst að finna sæti, og ég taldi 40 manns sitjandi, þó nokkrir stóðu, og svo var stanslaus traffík eftir ganginum, á aðrar deildir. Ég hef aldrei séð svona margt fólk á hækjum og í hjólastólum, suma hálf hangandi í stólunum eftir slag. Á móti mér sat kona á aldur við mig, gráhærð og blágrá í framan, sem hóstaði hryglulega, og hafði ekki fyrir því að halda fyrir munninn, eða nota klút. Lungnakrabbi? Svínaflensa? Við hliðina á mér sat aldrað hippapar, trúlega á mínum aldri líka, hann alskeggjaður og með rytjur í staðinn fyrir hár, hún stór og mikil, með síðar gular hártjásur, klædd ótrúlegri samsetningu af pilsum, þykkum sokkabuxum og dinglumdangli allskonar. Þetta fólk hefur trúlega alið aldur sinn í hjólhýsi einhversstaðar, og ekki haft aðgang að baði eða sturtu. Við hina hliðina á mér sat akfeitur maður niðursokkinn í reyfara.  Þarna bíða líka konur miður sín af ótta, oft í fylgd eiginmanns, móður eða systur. Konur sem hafa verið kallaðar inn eftir brjóstamyndatöku og eru að bíða eftir úrskurði. 
Fólki hélt áfram að fjölga, en fáir voru kallaðir inn að hitta doktorana. Skýring var gefin, eihver læknanna hafði ekki mætt og biðin eftir honum var orðin einn og hálfur tími.  Sjúklingum eru skammtaðar 10 mínútur hverjum, svo það er ekki skrýtið þó margmenni væri þarna. Sem betur fer var minn læknir til staðar, svo ég þurfti ekki að bíða. Fékk mínar 10 mínútur og út.  Það besta er að ég á ekki að koma aftur fyrr en eftir tvo mánuði. Húrra!

Úr daglega lífinu

Ég var með súrsætan kjúkling í kvöldmatinn, og hrísgrjón með. Eiginmaðurinn vill bara Uncle Ben's örbylgjugrjón, en ég sauð mér "boil-in-the-bag" hýðisgrjón (hollt og gott). Þegar grjónin voru soðin hellti ég af þeim og hengdi pokann á sleif þvert yfir pottinn í vaskinum, til að láta allan vökvann renna af. Ég snéri aðeins baki við til að sinna eldavélinni og þá kom húsbóndinn og ákvað að þvo sér um hendurnar í eldhúsvaskinum áður en hann settist að snæðingi. Potturinn með grjónapokanum var allt í einu orðinn fullur af vatni - og handsápu. Ég borðaði grjónalausan kjúkling í gærkvöld!

Ræfilsleg

Ég fann þessar myndir á símanum mínum, ég tók þær af sjálfri mér þegar ég var á spítalanum fyrir mánuði síðan. Nú er heilsan orðin góð aftur. Ég þarf reyndar enn að fara á heilsugæsluna þrisvar í viku til að láta skipta um umbúðir, en það verður vonandi ekki þörf á því miklu lengur.

Haustdagar

Haustið var einusinni í miklu uppáhaldi hjá mér. Það var þegar haustið boðaði nýtt skólaár eða ný og spennandi námskeið. Nýjar bækur, stílabækur og óskrifuð blöð. Nú til dags er ég ekki hrifin af hasutinu. Haustlitir, sem margir dásama, finnst mér ljótir. Gulnuð lauf, deyjandi gróður og vetur í nánd. Í ár er haustið mér erfiðara en oft áður, því henni Tess minni hefur hrakað og óvíst hvað við fáum að hafa hana lengi hjá okkur. Það eru dapurlegir tímar framundan.

Persónunjósnir

Ég eyddi smátíma á heimasíðu Marks & Spencer á dögunum, og leist nokkuð vel á tvær peysur og slopp, sem ég klikkaði á til að skoða nánar. Ég geri þetta stundum, og ef ég sé eitthvað spennandi fer ég kannske í búðina til að máta. Nokkrum dögum seinna var ég á allt annarri vefsíðu, og þá birtist alltíeinu auglýsing frá Marks og Spencer: Myndir af akkúrat þessum þremur flíkum. Síðan hefur þetta gerst nokkrum sinnum, ég er einhversstaðar á netinu, að spila Scrabble eða lesa fréttir - og peysurnar og sloppurinn birtast! Það er eins og það sé fylgst með manni!

Enn í sjokki

Stundum tekur lífið óvænta stefnu. Ég var lasin í ágúst, og fór versnandi, og á endanum lenti ég á spítala, á fúkkalyfjum í æð. Það var óskemmtileg lífsreynsla. Eiginlega algjör martröð. En sem betur fer er ég á batavegi, þó hægt gangi.
Dvöl á breskum spítala er nokkuð sem seint gleymist. Spítalinn sem ég var á er alræmt pestarbæli, þar sem ofurveirur herja á sjúklinga. Mikil áhersla er lögð á "hreinlæti" - flöskur með sótthreinsivökva hanga allsstaðar, og fólk hvatt til að nota. Sjúkrarúm eru þvegin vandlega, og mikil not á einnota hönskum, en svo gleymist alveg að þvo hurðir, hurðarhúna, slökkvara - og klósettin eru ógeðsleg.
Mér er minnisstæð röð af opnum koppum með þvagsýnum sem stóðu í langri röð á klósettinu, samviskusamlega merkt þeim sem áttu. Þessir koppar voru þarna svo lengi að pissið var farið að þorna upp, og þefurinn eftir því. Gólf voru "þvegin" daglega, með moppu. Þ.e.a.s blaut moppa var dregin fram og til baka eftir gólfinu. Óhreinindin bara færð aðeins úr stað. Einn daginn kom stúlkukind með heilmikla bónvél og jaxlaðist á gólfdúknum í langan tíma. Svo kom hún með moppuna og "skúraði", og síðast birtist hún með Nilfisk ryksugu og ryksugaði gólfið. Henni hefur verið sagt að nota þessi tæki, en ekki í hvaða röð.
Ég er með lélegar æðar, og það þurfti stöðugt að stinga mig á nýjum stöðum til að koma lyfjunum inn. Eitt skiptið gekk þetta óvenjulega illa og ég held að nálin hafi lent á beini, því hún skrapp beint í fingurinn á blóðtökustúlkunni. Hún æpti upp og hljóp í burtu. Seinna um kvöldið var ég vakin og tekin á eintal í hliðarherbergi. Ég var spurð ótrúlegustu spurninga, og þurfti svo að gangast umdir alnæmispróf.
Allur þessi tími og allt sem þessu fylgir hefiur verið svo óskemmtilegt að ég er enn í sjokki.