Þvottadagur

Ég þvæ yfirleitt á mánudögum. Það er gamall vani. Ekki er þetta mikið verk nú til dags - bara að setja í vélina og muna svo eftir að færa það í þurrkarann - brjóta saman og setja inní skáp. En ég man aðra tíð. Mamma þvoði stórþvott hálfsmánaðarlega. Á sunnudeginum lagði hún í bleyti. Þvottasódi var notaður til þess, og tveir balar. Einn fyrir hvítt, annar fyrir mislit. Á mánudagsmorgni var kveikt undir þvottapottinum. Hann stóð á gamalli kolaeldavél frammi í þvottahúsi. Rafmagnsþvottapott eignaðist hún seinna. Tauið var sett í þvottapottinn og látið sjóða vel. Svo var það fært upp með þvottaprikinu, og skolað. Við þetta myndaðist mikið gufa. Nú tók sjálfur þvotturinn við, og ég man eftir mömmu að nota þvottabretti. Hún fékk svo litla Hoover þvottavél, seinna. Þegar búið var að skola sápuna úr þvottinum - oftast þurfti mörg vötn - var undið. Fyrsta þvottavindan var handsnúin en það var rafmagnsvinda á Hoover vélinni. Svo var hengt út á snúru. Þetta tók allan daginn. Það voru rúmföt, dúkar, handklæði, viskustykki og svo náttúrulega undirföt, náttföt og íveruföt. Þegar þetta var orðið þurrt þurfti að strauja allt, og sumt var líka stífað. Flibbar og fínir dúkar. Fyrstu árin eftir að mamma féll frá tók ég við þessu verki, þvoði af okkur pabba og gekk frá, eins og mér hafði verið kennt. Ég man eftir að ég var í vaðstígvélum og með stóra frystihúsa svuntu. Ég straujaði líka, og braut allt saman, sængurverin í þrennt, og milliverkið og bróderuðu upphafsstafuirnir urðu alltaf að snúa upp. Liðin tíð!

Betra veður

Brúin yfir Clyde er vinstra megin, rústirnar af fömlu ferjubryggjunni til hægri.

Brúarstólparnir speglast í vatninu. Íshröngl var þarna á floti.

Loksins viðraði nógu vel til að fara í smá bíltúr. Allar okkar ferðir miðast við að Tess geti hlaupið um og skemmt sér, svo við fórum í fjöruna við Clyde.

Vetrargöngur

Daglegar morgungöngur okkar Tess styttast sífellt. Venjulega leggjum við í hann um hálf níu leitið, þá er orðið bjart. Ef hitinn er fyrir neðan frostmark er Tess í úlpunni sinni, og eins ef er stórrigning. Ég er dúðuð í flísjakka, úlpu, trefil, húfu og vettlinga og eini fótabúnaðurinn sem dugir hér eru græn vaðstígvél. Það mætti halda að verið væri að leggja i langferð á fjöll, en venjulega förum við bara upp skógarstíginn og í smá hring, þangað til Tess er búin að ljúka sér af. Heim komum við svo um kl. 9. Þó gangan sé ekki löng þarf að smúla loppur og stígvél með garðslöngunni, því hér eru allir stígar ein forarleðja.
Meðan við vorum "ungar" hittum við alltaf "hundagönguhópinn" á morgnana. Það voru lengri göngur, og skemmtilegur félagsskapur. Ég sakna þess svolítið að hitta ekki hinar kellurnar á morgnana.

Bóksala

Það byrjaði með því að eiginmaðurinn hélt því fram að húsið hefði ekki burðarþol til að bera bókasafnið mitt, sem ég hýsti í "kamesinu" mínu uppi. Ég fyrtist náttúrulega, keypti hillu í stofuna fyrir þyngstu bækurnar, og setti kiljurnar í sölu á Amazon. Ég er með "seller account" - skrái bækurnar, og Amazon lætur mig vita þegar bók selst, sér um að innheimta, en ég skuldbind mig til a senda bókina innan tveggja daga. Þetta hefur reynst mér vel, og þó mér hafi runnið reiðin fyrir átta árum, er ég enn að selja bækur. Ég fæ vasapening, losa pláss, og hef ekki lengur samviskbuit yfir því mikla magni af bókum sem ég kaupi mér.

Facebook

Þegar ég var 17 ára var ég í nokkra mánuði á enskuskóla í Brighton. Ég bjó hjá Mrs. Hope, sem átti tvær dætur, Liz, 16 ára og Jennifer, 19 ára. Við Liz deildum herbergi og okkur kom vel saman. Því miður missti ég öll tengsl við þessa fjölskyldu. Dæturnar giftu sig og fengu ný eftirnöfn og gamla konan flutti. Það kom mér því skemmtilega á óvart þegar ég fékk orðsendingu frá Liz á facebook í morgun. Einhvernveginn hafði hún fundið mig. Við höfum setið við tölvurnar í dag og skipst á orðsendingum. Það eru meira en 40 ár síðan við hittumst síðast. Margt að spjalla um. Við erum, merkilegt nokk, enn á sömu nótum. Áhugamálin eru dýr, fuglar, garðyrkja og tölvur.

Jólin eru búin

Allt jólaskrautið er nú komið í kassann sinn. Jóladúkarnir og löberarnir þvegnir og straujaðir eru komnir í kommóðuskúffuna sína. Ég hef það fyrir vana að ganga frá þessu öllu eins og ég vil koma að því á næstu jólum, þrátt fyrir það að í hvert sinn sem ég pakka það niður sé ég handviss um að ég sé að gera það í síðasta sinn. Á næstu jólum verði ég örugglega dauð.
Gamla jólaskrautið vekur allskonar minningar, flestar ljúfsárar. Sumt á rætur sínar að rekja til Skriðuáranna, þar sem jólin voru ekki alltaf sælutími. Annað skraut, yngra, minnir á aðra tíma, annarskonar jól. Nýjasta dótið, það sem bæst hefur við síðan ég kom hingað, setur að mér ótta um að þessum hamingjuárum fari kannske að ljúka. Nei, mér er ekki viðbjargandi.

Strandaglópur

Allar flugsamgöngur milli Íslands og Glasgow hafa nú verið lagðar niður. Síðasta vélin fór um Glasgow flugvöll um sl. helgi, og engar horfur virðast á að flug hingað verði tekið upp að nýju. Mér finnst þetta sár missir. Þegar við settumst hér að var nálægðin við flugvöllinn mér mikils virði. Það var notalegt að sjá íslenskt stél við flugstöðina þegar við keyrðum framhjá flugvellinum, og að vita að Ísland var bara í tveggja tíma fjarlægð. Nú orðið fer ég ekki oft heim, ég hef ekki komið heim í rúm þrjú ár. Það eru persónulegar ástæður fyrir því. Ég get ekki hugsað mér að fara frá Tess, og svo er ég orðin geysilega ferðakvíðin og flughrædd. Ferðalag um London myndi trúlega vera mér ofviða. Tvö flugtök, tvær lendingar. Það vex mér í augum. Ég er ekki ung lengur.

Vökunótt

Ég vaknaði kl. 4 við hundsvæl, Tess vildi út. Staulaðist niður og opnaði bakdyrnar, og beið svo þangað til hún loksins kom inn. Aftur í rúmið. Hálftíma seinna þurfti hún aftur fara út. Nú var ég svo vel vöknuð að það gekk illa að sofna. Þegar fröken Tess fór enn að væla við dyrnar um hálf sjöleitið gafst ég upp, fór á fætur og fór út með hana í göngutúr. Þegar ég var komin út fyrir garð í myrkrinu áttaði ég mig á því hvað það var draugalegt í skóginum. Svarta myrkur. Ég sá ekki gangstíginn og hafði ekki asnast til að hafa vasaljósið með mér. En við gengum samt smástund, eftir minni, þangað til Tess var búin að ljúka sér af. Það var skrýtið að vera á ferli á þessum tíma dags, hvergi ljós, allir sofandi nema við Tess. Nú sefur hún sætt í sófanum. Vonandi er magakveisan að baki.

Gleðilegt nýtt ár!

Ég sendi þeim sem þetta sjá bestu nýársóskir, með þökk fyrir liðna tíð.

Það er frost hér á fyrsta degi ársins. Við fórum í bíltúr, og ég tók myndir af nokkrum mávum spígsporandi á frosnu vatni.

Af einhverjum ástæðum eru allar myndir sem ég set inn litlar. Skyldi Blogger vera að spara?

Jólin koma

Ætlunin var að taka reglulega góða fjölskyldumynd til að setja á jólakveðjuna. Myndavélin var sett á þrífót og leiðarvísirinn lesinn, og allt sett upp samkvæmt bókinni. Svo var ýtt á takkann og sest í sófann, en árangurinn varð annar en ætlað var. Tess vildi ekki sitja fallega á milli okkar, allir eru hreyfðir, og myndavélin virðist hafa tekið tvær myndir, hverja ofaní aðra. En þrátt fyrir þetta klúður, þá sendum við ykkur öllum bestu jólaóskir og vonum að allir eigi góð og róleg jól.

Jólakötturinn

Jólagjöf fyrir hund þarf annaðhvort að vera eitthvað til að éta - eða eitthvað til að tæta í sundur. Því er til siðs á þessu heimili að prjóna jólakött (stundum rottu) til að gefa Tess í jólagjöf. Þessu verki var lokið á skömmum tíma yfir helgina, því ekki þarf að vanda til. Svo verður kötturinn pakkaður inn í jólapappír, því Tess veit ekkert skemmtilegra en að rífa utanaf pökkum, og éta - eða tæta innihaldið í sundur. .
Neðri myndin er af kettinum í fyrra, tekin á aðfangadagskvöld klukkan 10.

Skammdegi

Það hefur ekki snjóað hér, en það er kalt, sleipt og dagarnir eru stuttir. Helst vildi maður bara leggjast í hýði, og rumska í mars, þegar vetrargosarnir og krókusarnir springa út. En nú eru það blessuð jólin sem nálgast, svo það þarf að sinna ýmsu af því tilefni. Jólastressið sem ég upplifði alltaf heima þekkist sem betur fer ekki hér, enginn bakstur eða hreingerningar. Það hvílir því friður og ró yfir okkur hér, og þakklæti, því Tess er enn hjá okkur.

Í eldhúsinu

Ég var að saxa lauk í súpu, og það er merkilegt hvað hugurinn tekur á flug. Hvert sinn sem ég saxa lauk á kemur sama setningin upp í hugann:
"Kun til Deres løg."
Þessi tilvitnun er ættuð frá þeim tíma þegar dönsk blöð voru mikið lesin. Hendes Verden, Femina, Alt For Damerne. Leiðbeiningar um skynsamleg vinnubrögð í eldhúsinu: notið sama brettið til að saxa laukinn á - og notið það ekki fyrir neitt annað.
Það er svo langt síðan að ég las þetta að við "dömurnar" vourm þéraðar og af einhverjum undarlegum ástæðum er þessi setning blýföst í hausnum á mér, og dúkkar alltaf upp þegar laukur er sneiddur eða saxaður. Ég hef meira að segja farið eftir þessu, ég á eldgamalt skerbretti sem bara er notað fyrir lauk. Kun til min løg!

Hegraskömmin

Við Tess tókum daginn snemma í gær. Það var bjart veður, og við trítluðum okkkur niður að ánni eins og svo oft áður. Situr hann þá ekki þar á steini, hegrinn sem ég hef verið að reyna að mynda allt þetta ár (síðan ég fékk super zoom vélina). Nú bar alldeilis vel í veiði. Þetta var nefnilega í fyrsta skipti sem ég sá hann og var með myndavélina með mér. Ég smellti af einni mynd úr fjarska, og svo færði ég mig rólega nær og nær - - - en hegrinn sá okkur. Hann hóf sig tignarlega til flugs og flaug í átt til mín og yfir hausinn á mér. Panik, stilla vélina, FINNA hegrann, fókusera, smella af. Skoða. Æ nei.

Autofocusinn hafði fundið þessa trjágrein. Enginn hegri. Hann vinnur alltaf.

Friðarstund

Við Tess förum snemma á fætur, fáum okkur kaffisopa (ég) og hundamat (hún) og förum út í göngutúr. Það þarf að þefa af öllum þúfum, runnumog trjástofnum, til að fylgjast með hunda, katta, refa og mannaferðum síðan síðast. Og gera sín stykki (hún).
Þegar heim kemur er allt gert samkvæmt föstum reglum. Við erum vanafastar, við Tess. Hún fær cocktailpylsu, og ég hita það sem eftir er af morgunsopanum mínum í örbylgjunni, og svo fær hún sér blund í sófanum, en ég sest í hægindastólinn minn með lapptoppinn á hnjánum. Það ríkir friður og ró, og ekkert samviskubit yfir því að vera ekki að gera húsverkin, því það má ekki hafa hátt. Húsbóndinn sefur enn. Ryksugan myndi vekja hann. Þvottavélin myndi taka vatnið sem hann þarf að nota þegar hann vaknar og fer í sturtu. Annir dagsins hefjast ekki fyrr en undir hádegi á þessum bæ!

Sá ég spóa . . .

Suður í Flóa? Nei, ekki var hann nú þar, heldur í fjörunni niður við Clyde.
Og tjaldar voru þar á vappi líka. Skyldu þetta vera farfuglar að heiman?

Ófreskja í baðkarinu mínu

Ég hef aldrei verið hrifin af kóngulóm, en þar sem við búum í nágrenni við skóglendi er mikið um "gesti" sem trúlega telja það þeir eigi heima hér, en ekki við. Þetta á við um mýslur - en sérstaklega allskonar skordýr. Sú kónguló sem mér býður allra mest við kallast "giant housespider." Hún er geysistór og spretthörð, svo það er ekki auðvelt að veiða hana.

Þetta ferlíki , líklega 10cm langt, var í baðkarinu í gær, komst ekki upp en faldi sig í niðurfallinu. Hún kom svo upp þegar ég slökkti ljósið, og eftir að tappinn hafði verið settur í tókst að veiða hana með "vél" sem ég keypti í Lakeland og sleppa henni út um gluggann. Vonandi kemur hún ekki aftur.

Sinn er siður ...

Hér um slóðir má stundum sjá heimtilbúnar tilkynningar meðfram fjölförnum vegum, oftast við hringtorg. Þetta eru yfirleitt hvít lök sem fest hafa verið upp og á þeim stendur oftast eitthvað í þessum dúr: Happy 40 Fiona, eða Gordon is FORTY today. Hér eru fertugsafmæli nefnilega talin svo merkileg að fólki finnst nauðsynlegt að auglýsa þau á víðavangi. Hús þessara lukkulegu einstaklinga eru svo skreytt með blöðrum og Happy Birthday lengjum allskonar. Hér tíðkast líka að stilla öllum afmæliskortunum sínum upp í gluggakistuna, og þá auðvitað þann glugga sem snýr að götunni. Hér eru kort vinsæl, og í verslunum fást kort til nota við öll möguleg tilefni. Um jólaleitið skiptast allir á kortum, fólk réttir hvert öðru kortin, og ég fæ kort frá öllum hundagönguhópnum og öllum í götunni. Kortin eru svo notuð sem jólaskraut, þeim stillt upp á arinhilluna, hengd upp á strengi eftir endilangri stofunni - eða stillt út í glugga.

Haustganga

Loch Winnoch.

Álft á vatninu.Mávager.

Tess á leið að bílastæðinu, með stóra spítu í kjaftinum sem hún ætlaði að taka með heim.
Tess og spítan góða.

Seinnipartinn í gær fórum við í göngu meðfram Loch Winnoch, sem er einn af uppáhalds útivistarstöðunum okkar. Þar er mikið af öndum og svönum, og þeir eru spakir svo það er auðvelt að ná góðum myndum af þeim. Veðrið var óvenju gott, þurrt og bjart.

Leshópur

Leshópurinn hittist hér í gær, svo það var mitt hlutverk að velja og kynna bókina og sjá um kaffiveitingar. Sem betur fer tíðkast ekki heimabakstur hérlendis, og allir sáttir við kex með kaffinu. Síðustu daga höfum við hinsvegar átt mjög annríkt við að þrífa. Ég hef látið slíkt sitja á hakanum í ansi langan tíma, því ég var svotil einhent meðan ég var með frosna öxl og auman handlegg, og gat ekki einusinni sópað, en nú er mér batnað og ég hef enga afsökun. Við gátum náttúrulega ekki látið gestina sjá hvað allt var rykugt og útkámað, svo við tókum vel í gegn.
Hópurinn mætti svo í gærmorgun, 12 manns, og það var mikið spjallað. Bókin, The Road Home eftir Rose Tremain, er 98 bókin sem við höfum lesið síðan hópurinn var stofnaður, árið 2000.