Lífið hér á bæ er svo fábrotið að ef eitthvað stendur til veldur það meiri háttar röskun á rólegheitunum. Þannig er að einu sinni á ári fer húsbóndinn með bílinn í tékkun á verkstæði. Undirbúningurinn og eftirköstin eru með endemum, það mætti halda að um heimsreisu væri að ræða. Mörgum dögum áður er farið að skoða langtíma veðurspár. Svo er valinn skásti dagurinn, því honum líkar illa að fara úr húsi ef það er hvasst, rigning, snjókoma, frost eða þoka. Dagurinn í gær varð fyrir valinu. Undirbúningur fólst í að þvo og ryksuga bílinn, hafa öll gögn tilbúin, planleggja rútuna og muna eftir að taka veskið, (það gleymist stundum!). Hann fór óvenju snemma á fætur og af stað. Þegar hann svo sótti bílinn seinni partinn í gær hófst venjulegur eftirmáli. Allt er grandskoðað, hvað var hert og hvað var smurt og hvað var trassað. Það kom svo í ljós að forláta króm ventilhettur sem voru á hjólunum höfðu verið teknar af, illa settar á aftur og ein var týnd. Eitt og annað fann hann líka sem illa eða ekki hafði verið gert. Þetta allt fékk afskaplega á hann, svo hann hringdi í umboðið til að kvarta. Vandamálið er bara að hann er svo mikið ljúfmenni að hann kann ekki að rífast og skammast. Ventilhetturnar voru þó bættar, svo nú er róin blessunarlega farin að færast aftur yfir heimilislífið.
Nú er úti veður vott
Verður allt að klessu.
Rok og rigning, í gær, í dag, kannske á morgun líka. Við Eleanor hittumst eins og venjulega og ösluðum í gegnum leðjuna styttri hundagönguhringinn. Við mættum nokkrum af hópnum á leiðinni, allir eins og af sundi, allir hundarnir blautir og drullugir. Mikið var gott að koma heim, fara í þurrt og fá sér heitan sopa.
Innra með mér hef ég alltaf dásamað hversdaginn. Þar á ég við svona venjulega daga, þegar ekkert sérstakt er á seiði, ekkert alvarlegt bjátar á, og allir eru sáttir við hvern annan. Þegar lífsleiðin er að mestu gengin, með öllum sínum áföllum, sorgum og eftirsjá, eru slíkir dagar kærkomnir. Að vakna á venjulegum tíma, fara í hversdagsfötin, gera það sem maður gerir venjulega, hafa fisk í matinn. Taka til, lesa bók, horfa á sjónvarp. Njóta þess að vera á sínum stað, með sínum nánustu.
Góðan og blessaðan daginn!
Hún Tess okkar er orðin tíu ára. Í ágúst sl. fann dýralæknirinn æxli í einu júgrinu á henni, sem nú hefur stækkað. Við fórum með hana í tékkun í gær, og okkur var sagt að það væri yfirleitt ekkert hægt að gera fyrir hund á hennar aldri. Skurðaðgerð myndi ekki breyta neinu, því ef þetta er illkynja er það yfirleitt búið að sá sér áður en það finnst. Þetta fékk mikið á okkur, Tess er það sem allt snýst um hjá okkur. En hún er hress og kát, ekki með nein sjúkdómseinkenni, svo við dekrum bara við hana, og látum henni líða sem best meðan við fáum að hafa hana hjá okkur.
Mamma var alltaf döpur 18. febrúar. Þessi dagur var sorgardagur, ekki dagur til að hlæja, skemmta sér eða segja brandara. Þann 18 febrúar 1910 féll nefnilega snjóflóð í Hnífsdal, þar sem hún ólst upp, og tuttugu manns fórust. Amma og Bogga uppeldissystir hennar lentu í flóðinu, en var bjargað. Þetta gerðist áður en mamma fæddist, (hún fæddist í júní sama ár) en hún minntist þess samt alltaf, og óttaðist að eitthvað hræðilegt myndi gerast þennan dag.
Bogga frænka lenti svo aftur í snjóflóði árið 1947, þá búsett á Karlsá á Ísafirði. Flóðið tók húsið út á poll, en Bogga bjargaðist. Henni hafði allt í einu dottið í hug að sópa í kringum miðstöðvarketilinn, sem var í eina steinsteypta herbergi hússins.
Við erum búin að veiða fimm mýslur í bílskúrnum á jafnmörgum dögum , ef þetta er ekki alltaf sama músin, því við notum gildrur sem ekki skaðar mýsnar, og sleppum þeim úti í garði.
Þetta eru skógarmýs, ótrúlega falleg dýr, og það er mikið um þær hér í náttúrunni allt í kringum okkur. Þær hafa alltaf búið hér, við erum nýbúar á þeirra svæði. Það er því eðlilegt að þær leiti inní hlýjuna þegar kalt er úti. Verst hvað þær eru duglegar við að naga bókstaflega allt mögulegt. Ég nota eina hillu í bílskúrnum fyrir forðabúr, fyrir dósamat og þessháttar, og mýsnar voru búnar að fjarlægja límmiðann af óupptekinni barbecue sósu flösku sem ég átti þar. Tómatsósuna létu þær vera. Í gömlum skó sem ég nota í garðinum var forðabúr, fuglafóður, ein var búin að hreiðra um sig í óhreinatauskörfunni. Myndina fann ég á netinu. Mínar mýs eru alltof fljótar að forða sér.
Það er nístingskuldi úti, en vorið er farið að gera boð á undan sér. Allar þessar myndir eru teknar í gær og í dag á nýju græjuna.
Eftir fjögurra ára dygga þjónustu er litla Sony myndavélin mín farin að þreytast. Hún tekur enn góðar myndir, en batteríin endast illa. Mér fannst því tími kominn til að fá mér nýja vél. Spurningin var hvort ég ætti að kaupa litla, létta vél sem ég gæti haft með mér í vasanum hvert sem ég færi, eða vél með góðum aðdrætti til að taka myndir af fuglum. Ég tók síðari kostinn, og keypti mér Panasonic Lumix, með 18x zoom linsu. Þetta er frábær vél, sem ég kann enn ekki að nota, og ligg yfir manualnum öllum stundum. Fuglamyndirnar tók ég við nálægt stöðuvatn, Loch Winnoch, út um bílgluggann. Það var of kalt til að norpast úti! 
Hér á bæ fer lítið fyrir jólaönnum. Allt jólastand fer nefnilega í taugarnar á húsbóndanum. Hann er vanafastur og tilstand og tilbreyting er nokkuð sem hann kann ekki að meta. Ös í búðum, umferðarþungi, annir hjá póstburðarmönnum og kerling sem vill alltíeinu fara að fægja, þrífa allt hátt og lágt og hengja upp jólaskraut - allt þetta veldur miklum pirringi. Ég reyni þessvegna að halda jólaveseninu í skefjum, láta eins og ég sé bara að gera venjuleg laugardagsþrif, en laumast til að gera svona pínulítið extra. Ég er nefnilega mikill jólafíkill. Þegar líður á desember fer mér að finnast allt sem glitrar geysilega fallegt og ég þrái marsipan, rauðkál og rifsberjahlaup.
Kertaljós er nokkuð sem mér finnst óhugsandi að vera án, en ef ég kveiki á kerti í stofunni er mikið hóstað, og rokið til að opna glugga og lofta út. Ég kveiki því á jólaljósinu mínu í laumi, bak við lokaðar dyr hér uppí í kamesinu mínu.
Í gamla myndaalbúminu mínu er þessi mynd af hrúti. Þessi hrútur hét Júlíus Bogason, og var sameign pabba og Grímsa frænda. Í nokkur ár var hann faðir allra lambanna okkar.
