Jólaskap

Hér á bæ fer lítið fyrir jólaönnum. Allt jólastand fer nefnilega í taugarnar á húsbóndanum. Hann er vanafastur og tilstand og tilbreyting er nokkuð sem hann kann ekki að meta. Ös í búðum, umferðarþungi, annir hjá póstburðarmönnum og kerling sem vill alltíeinu fara að fægja, þrífa allt hátt og lágt og hengja upp jólaskraut - allt þetta veldur miklum pirringi. Ég reyni þessvegna að halda jólaveseninu í skefjum, láta eins og ég sé bara að gera venjuleg laugardagsþrif, en laumast til að gera svona pínulítið extra. Ég er nefnilega mikill jólafíkill. Þegar líður á desember fer mér að finnast allt sem glitrar geysilega fallegt og ég þrái marsipan, rauðkál og rifsberjahlaup.
Kertaljós er nokkuð sem mér finnst óhugsandi að vera án, en ef ég kveiki á kerti í stofunni er mikið hóstað, og rokið til að opna glugga og lofta út. Ég kveiki því á jólaljósinu mínu í laumi, bak við lokaðar dyr hér uppí í kamesinu mínu.