Stress

Lífið hér á bæ er svo fábrotið að ef eitthvað stendur til veldur það meiri háttar röskun á rólegheitunum. Þannig er að einu sinni á ári fer húsbóndinn með bílinn í tékkun á verkstæði. Undirbúningurinn og eftirköstin eru með endemum, það mætti halda að um heimsreisu væri að ræða. Mörgum dögum áður er farið að skoða langtíma veðurspár. Svo er valinn skásti dagurinn, því honum líkar illa að fara úr húsi ef það er hvasst, rigning, snjókoma, frost eða þoka. Dagurinn í gær varð fyrir valinu. Undirbúningur fólst í að þvo og ryksuga bílinn, hafa öll gögn tilbúin, planleggja rútuna og muna eftir að taka veskið, (það gleymist stundum!). Hann fór óvenju snemma á fætur og af stað. Þegar hann svo sótti bílinn seinni partinn í gær hófst venjulegur eftirmáli. Allt er grandskoðað, hvað var hert og hvað var smurt og hvað var trassað. Það kom svo í ljós að forláta króm ventilhettur sem voru á hjólunum höfðu verið teknar af, illa settar á aftur og ein var týnd. Eitt og annað fann hann líka sem illa eða ekki hafði verið gert. Þetta allt fékk afskaplega á hann, svo hann hringdi í umboðið til að kvarta. Vandamálið er bara að hann er svo mikið ljúfmenni að hann kann ekki að rífast og skammast. Ventilhetturnar voru þó bættar, svo nú er róin blessunarlega farin að færast aftur yfir heimilislífið.