Páskar á næsta leiti.

Búin að klára að sauma dúkinn og hann kominn á borðið, en enn á ég eftir að strauja og setja upp gulu eldhúsgardínurnar og draga fram páska kertin mín og löberinn.  Ég hef alltaf haft gaman af að setja upp páskaskraut, það gleður eftir vetrardrungann.

Blómlegt

Í gær sáði ég blómafræjum og setti begóníu og liljulauka í potta. Þar sem ég nenni ekki að setja "gróðurhúsið" mitt upp í ár, er ég með þetta allt í sólstofunni svo þar er þröngt á þingi. Nú er spáð páskahreti, svo líklega verður alt orðið hvítt í fyrramálð. Oj barasta.

Fuglakvæði

Forfaðir minn einn hét Sigurður Þorvarðsson (1725-1788),  frá Eyrardal. Seinni kona hans hét Steinunn Björnsdóttir. Sonur þeirra, Björn, var faðir Bendikts Björnssonar. Hans sonur hét Gísli, og hann var faðir Kristínar Gísladóttur, langömmu minnar í móðurætt. 
En með fyrri konu sinni, Guðlaugu, átti Sigurður dótturina Guðrúnu. Hennar dóttir hét líka Guðrún, Jónsdóttir. Dóttir þeirrar Guðrúnar hét Elín Jónsdóttir, og hún var móðir Þuríðar Ormsdóttur, langömmu minnar í föðurætt. Sigurður var því  lang- lang- lang- lang- langafi minn í báðar ættir.

Sigurður Þorvarðsson er talinn hafa ort Fuglakvæði, og fyrir mörgum árum tókst mér að grafa það upp. Í dag rakst ég svo á það í gömlum pappírum sem ég var að sortera.

Fuglanöfn í fræðaskrá,
finnast áttatíu,
en langtum fleiri lýðum hjá,
í löndum Suður finna má.
Upp skal ljúka ljóðskrá,
og láta börnin heyra.
Hvað fuglanöfn um frón og sjá,
sem faðirinn himna skapti.
Min þó verði mærðin bág
að minnast verkin Drottins á.
Fugla alla seður sá,
með sínum Guðdóms krafti.

Örnin, Álptin, Æðurinn,
Arfinn, Dúfan, Lómurinn,
Gammur, Gaukur, Gjóðurinn,
Geirfugl, Kría, Spói.

Haninn, Hrafninn, Helsinginn,
Hábak, Fönix, Páfuglinn,
Haukur, hegri, Himbriminn,
Fálki, Rita, Kjói.

Tildran, Tranan, Toppöndin,
Tjaldur, Smyrill, Skúmurinn,
Máríátla, Skríkja, Máfurinn,
Músarbróðir, Lundi.

Súlan, Svalan, Svartfuglinn,
Svartbak, Ýbak, Skrifarinn,
Skarfur, Storkur, Strútfuglinn,
Steindepill og Öndin.

Halkíón og Hafsúlan,
Háleita og Graskroppan,
Hávella og Hornugla,
Hringvía og Skrofa.

Flæðarmús og Fýlingur,
Fjallarjúpa og Selningur,
Blákollur og Brúnmávur.
..........

Vísurnar eru lengri, en hér hefur Þjóðskjalasafnið líklega lokað og ég orðið að hætta. Af einhverjum ástæðum hef ég aldrei lokið verkinu.  Það gleður mig að þessi forfaðir minn hefur verið fuglavinur. Kannske er þetta ættgengt.

Dagbækurnar mínar

Ég hef haft þann ósið alla ævi að halda dagbók. Fullur kassi af gömlum dagbókum fylgdi mér hingað, og smávegis hefur bæst við síðan. Það hvarflaði oft að mér að ég yrði eiginlega að farga þeim áður en ég félli frá, því ekki gæti ég hugsað mér að skilja þetta rugl eftir mig, sérstakega vegna þess að þetta var eiginlega tómt volæðis væl. Ég hef nefnilega alltaf skrifað mest þegar ég hef verið vansæl, einmana, eða í megrun. Þá skrái ég nákvæmlega allt sem ég borða, legg saman hitaeiningar og geri magaðar áætlanir um hvaða föt muni nú passa mér, og í hvaða númeri ég geti verið þegar takmarkinu er náð. En takmarkinu hefur sjaldan verið náð, eða þá í svo stuttan tíma að ég ef verið orðin spikuð aftur áður en ég vissi hvaðan á mig stóð veðrið. 
Ég tók mig til um daginn, dró fram dagbókakassann og pappírstætarann, og nú eru dagbækurnar farnar. Það var mikill léttir. Gamla Elluvælið komið í ruslatunnuna.
Svo vil ég bæta því hér við að ég er ekkert á leiðinni í gröfina í bráð.

Vorið komið!

Í gær var jafndægri á vori, og það telst vera fyrsti dagur vorsins hérlendis. Veðrið var skikkanlegt í dag, svo ég for út í garð og hreinsaði til í "vorbeðinu" mínu. Ég sé það út um eldhúsglugann, svo ég byrja alltaf á því fyrst. Það var gott fyrir sálartetrið að róta pínulítið í mold og hlúa að fyrstu sprotunum. 

Loksins hlýnaði.

Það var ekkert næturfrost sl nótt, og hitinn er kominn uppí ein 10 stig núna eftir hádegið. Þvílíkur munur. Vetrargosarnir mínir er farnir að hjarna aðeins við, en það bólar lítið á krókusum og páskaliljum. 

Sambandsleysi

Í gærmorgun datt símalínan okkar skyldilega út - og þar með internet tengingin. Þetta var hið versta mál, við erum bæði afskapega háð netinu, en einkum þó eiginmaðurinn. Hann var ekki mönnum sinnandi, gekk um gólf og barmaði sér. Það var hringt i BT sem notar bara vélar til a svara fólki, og bilunin tilkynnt, en sambandið komst ekki á afur fyrr en eftir háegi í dag. Ekki vitum við hvað olli þessu, en mikið skelfig var skrýtið að hafa ekkert samband. 

Meiri snjór

Alveg ótrúlegur vetur, þetta. Bráðum mars, og enn snjóar.

Hart í búi hjá smáfuglunum - og íkornunum líka.

Svanirnir "okkar"

Það er iðnaðarhverfi hér, ekki mjög langt frá okkur, og þar innámilli verksmiðjanna hefur einhverntíma verið gerður lítill garður, með tjörn, trjám og runnum. Þarna er gangstígur og bekkir, og eftir kanínuspörðunum að dæma, þá búa þarna kanínur, þó við höfum aldrei séð þær. Þetta svæði hefur verið hannað í mikilli bjartsýni, en er allt í niðurníðslu  núna, tjörnin hálffull af gróðri og rusli, og ruslafötur virðast ekki hafa verið tæmdar í mörg ár. En við förum oft á þennan stað, og göngum kringum tjörnina með Tess, sem þefar ákaft undir alla runna í kanínuleit. Í vetur hefur álftafjölskylda haldið til á tjörninni, og við tökum þessvegna með okkur smá brauðbita handa þeim - og öndunum. Þessi mynd var tekin í dag um þrjúleitið. Allt frosið.

Kuldaboli

Mikið ætlar þessi vetur að vera langur og leiðinlegur. Það sem mér hefur líkað best við að búa hér er hvað yfirleitt vorar snemma. Venjulega sjást fyrstu vetrargosarnir í janúar, krókusar í febrúar og páskaliljur í mars.  En ekki í ár. Það hafa verið svo til linnulaus frost hér síðan í desember. Það kom smá hlé um daginn og við héldum að nú væri þessu lokið, en það er aftur kominn frostakafli, og þegar ég leit á mælinn í morgun var sjö stiga frost.

Þegar við keyptum þessa forláta kápu fyrir Tess í fyrra datt okkur ekki í hug að hún ætti eftir að nota hana svona mikið, en kápan hefur sko komið sér vel í vetur fyrir gamla gigtarskrokkinn.

Hannyrðir

Ég er að sauma mér páskadúk, sem vonandi verður tilbúinn fyrir páska. Ef ekki, kalla ég hann bara sumardúk.  Ég keypti áteiknaðan dúk, því ég er farin að sjá svo illa að ég get ekki talið út lengur. Hérna er netverslunin sem ég nota, og sem selur allskonar hannyrðavörur á góðu verði.
http://www.readicut.co.uk

Leshópurinn

Leshópurinn verður 10 ára í júní. Ég sé mikinn mun á okkur; við  vorum  yngri og betur á okkur komin  árið 2000, en alltaf jafn ung í anda. Frá vinstri: Eileen (fv. skólastjóri í barnaskóla), Eric (fv. sóknarprestur), Janice (fv. félagsráðgjafi), Joy (ný komin í hópinn, fv. bókavörður),  John (vann við fiskirannsóknir),  Irene (fv barnakennari),  Shirley (húsmóðir),  Marion (húsmóðir og listakona) og Barbara (fv. barnakennari). Á myndina vantar Barry (fv. sölustjóri), Judith (fv. Avonlady) og Diane (húsmóðir) og svo vantar náttúrulega mig, sem tók myndina.. Nokkrar hafa helst úr lestinni á þessum árum, Freda og Muriel eru látnar, Mary og Maureen fluttu í burtu og Gillian hafði of mörgu að sinna því hún er enn að vinna.  Myndin var tekin heima hjá Eileen, og bókin sem var til umfjöllunar var The Girl With the Dragon Tattoo, sem hlaut ekki góða dóma.

Teboð

Þetta eru vinkonur mínar, Janet, Eleanor og Isabel. Þær búa allar hér í nágrenninu, og við kynntumst gegnum hunda.  Í gær komu þær í te, og ég bauð þeim uppá íslenskt bakkelsi.

Flott

1. Taka mynd af kráku á grein. 2.  Nota "colour changer" í Paintshop forritinu til að breyta litnum á himninum úr bláu í appelsínugult. Gaman, gaman.

Enn og aftur snjóar

Ætlar þessu aldrei að linna? Ég tók þessa mynd útum gluggann á kamesinu mínu fyrir 5 mínútum.

Þorpskirkjan

Þetta er kirkjan í Houston. Hún er eldgömul, upphaflega hluti af herrgarðinum sem hér var, Houston House. Þorpið tilheyrði  landareigninni, og þar bjó verka- og þjónustufólk.  Við búum utan við þorpið sjálft, þar sem áður stóð annað herragarðssetur, Craigends.  Af því er ekkert eftir nema nokkur stór tré sem voru gróðursett fyrir 300 árum eða svo. Houston House stendur enn - en það er búið að breyta því í  lúksusíbúðir.

Gamalmenni á ferð

Við erum sjaldan á ferð eftir að dimmir, en í gærkvöld ákváðum við að gera okur dagamun og sækja okkur Kínamat í kvöldmatinn. Á heimleiðinni urðum við vör við blikkadi ljós á eftir okkur, og lögubíllinn fór ekki framhjá, þó William viki vel til hliðar. Við áttuðum okkur á að það vorum við sem lögreglan var að elta.  William  stoppaði og gríðarmikill lögregluþjónn birtist. Tess, í aftursætinu, brjálaðist, urraði og gelti (hún ver okkur alltaf með miklum látum ef einhver kemur of nálægt).
Ástæðan fyrir því að við vorum stoppuð af löggunni reyndist vera að William keyrði of varlega. Mér finnst hann alltaf keyra eins og gamalmenni, hann tekur öll umferðamerki bókstaflega og hefur aldrei farið yfir hraðatakmörk. Lögguna grunaði semsagt að hér væri drukkinn maður undir stýri, svo við fengum að halda heim með okkar grimma hund og kínamat (sem reyndist óætur, minn allavega.)

Sólin skín

Í dag skein Janúarsólin glatt, og það fer ekki á milli mála að daginn er farið að lengja. Allur snjórinn er farinn og það var 7 stiga hiti. Við þrjú fórum í göngutúr, og komum við í bakaríi á heimleiðinni. Hvað er hægt að biðja um betra.

Kaffisopinn

Þar sem ég sit hér og drekk morgunkaffið mitt hugsa ég um hvað fyrsti kaffisopi dagsins er alltaf góður, og gott að geta notið hans. Það er nefnilega þannig að ef ég er lasin hef ég aldrei lyst á kaffi, og það er alltaf merki um bata þegar mig langar í góðan kaffisopa.
Ég hef drukkið kaffi frá því ég var barn. Fyrst var það svolítið kaffi, sykur og mikil mjólk. Ég man vel að Eggi föðurbróðir minn kallaði kaffið mitt "kálfsskol."  Fullorðin hef ég alltaf drukkð það svart og sykurlaust.  Þessa dagana laga ég mér "filterkaffi" beint í bollann (könnuna, eða fantinn, eins og það hét fyrir vestan).  Ég nota gamla trekt og bút af eldhúsrúllu. Þetta er vegna þess að ég laga "alvöru" kaffi  bara  fyrir mig eina.  William vill heldur sterkt instant kaffi með glás af sykri.
Kaffi pásan er búin, það er farið að birta  og best að leggja í hann út með Tess.

Vetrargarður

Æ hvað garðurinn er vesældarlegur núna. En nú er spáð hláku og 8 stiga hita, svo það verður ekki langt þangað til vetrargosarnir fara að stinga upp kollinum.