Kuldaboli
Þegar við keyptum þessa forláta kápu fyrir Tess í fyrra datt okkur ekki í hug að hún ætti eftir að nota hana svona mikið, en kápan hefur sko komið sér vel í vetur fyrir gamla gigtarskrokkinn.
Við erum sjaldan á ferð eftir að dimmir, en í gærkvöld ákváðum við að gera okur dagamun og sækja okkur Kínamat í kvöldmatinn. Á heimleiðinni urðum við vör við blikkadi ljós á eftir okkur, og lögubíllinn fór ekki framhjá, þó William viki vel til hliðar. Við áttuðum okkur á að það vorum við sem lögreglan var að elta. William stoppaði og gríðarmikill lögregluþjónn birtist. Tess, í aftursætinu, brjálaðist, urraði og gelti (hún ver okkur alltaf með miklum látum ef einhver kemur of nálægt).
Ástæðan fyrir því að við vorum stoppuð af löggunni reyndist vera að William keyrði of varlega. Mér finnst hann alltaf keyra eins og gamalmenni, hann tekur öll umferðamerki bókstaflega og hefur aldrei farið yfir hraðatakmörk. Lögguna grunaði semsagt að hér væri drukkinn maður undir stýri, svo við fengum að halda heim með okkar grimma hund og kínamat (sem reyndist óætur, minn allavega.)
Þar sem ég sit hér og drekk morgunkaffið mitt hugsa ég um hvað fyrsti kaffisopi dagsins er alltaf góður, og gott að geta notið hans. Það er nefnilega þannig að ef ég er lasin hef ég aldrei lyst á kaffi, og það er alltaf merki um bata þegar mig langar í góðan kaffisopa.
Ég hef drukkið kaffi frá því ég var barn. Fyrst var það svolítið kaffi, sykur og mikil mjólk. Ég man vel að Eggi föðurbróðir minn kallaði kaffið mitt "kálfsskol." Fullorðin hef ég alltaf drukkð það svart og sykurlaust. Þessa dagana laga ég mér "filterkaffi" beint í bollann (könnuna, eða fantinn, eins og það hét fyrir vestan). Ég nota gamla trekt og bút af eldhúsrúllu. Þetta er vegna þess að ég laga "alvöru" kaffi bara fyrir mig eina. William vill heldur sterkt instant kaffi með glás af sykri.
Kaffi pásan er búin, það er farið að birta og best að leggja í hann út með Tess.
BBC News24 - sem yfirleitt er haft í gangi á eldhússjónvarpstækinu - er helgað veðrinu í dag. Það er nefnilega snjókoma í Bretlandi og allt í volli. Flug- og lestarsamgöngur liggja niðri, vegakerfið er lamað, skólar eu lokaðir og fólk er varað við að fara úr húsi nema líf liggi við. Við hér höfum alveg solppið við þetta allt. Það er ágætis veður, hiti um frostmark og smá snjóföl. Svolítið hált á gangstígum. Húsbóndinn er samt svolítð fanatískur þegar frystir. Hann vefur rör og pípur með einangrunarplasti og opnar lúguna upp á háaloft til að ekki frjósi í vatnstankinum sem þar er. Bílinn vill hann helst ekki hreyfa. Við höldum okkur því heima, horfum (alltof) mikið á sjóvapið og dúllum okkur við tölvurnar okkar.
Ég planlegg og geri lista, og fer eftir þeim. Þegar eitthvað stendur fyrir dyrum, eins og td. jólahald, ákveð ég strax í dyrjun desember hvað skuli gera, og hvernær. Ég klára að taka til, þrífa og skreyta daginn fyrir Þorláksmessu, og er löngu búin að viða að mér því sem þarf í jólamatinn. Ég veit ekkert verra en að vera með allt á síðustu stundu og þurfa að fara í búðir síðustu dagana fyrir jól. Ég vil bara geta dútlað mér heima og slappað af. En þá spyr bóndinn: Hvað viltu fá í jólagjöf? Hann getur nefnilega ekki látið sér detta neitt í hug. Þetta er árvisst og gerist alltaf 1-2 dögum fyrir jólin. Þá þarf að leggja af stað í umferðaröngþveiti og jólaös - í dag bættist stórhríð við - til að fara með mig í búð til að velja mína eigin jólagjöf. Stundum hef ég látið mér sárna þetta, en í dag fór ég í mína uppáhalds búð, PC World og ég valdi mér flottar jólagjafir! Nú hlakka ég sko til jólanna!