Að baka eða ekki baka

Hér baka húsmæður ekki jólabakstur. Þær allra myndarlegustu baka kannske "mince pies", en flestar kaupa þær bara í stórmarkaðnum. Ég hætti að baka fyrir mörgu árum. því húsbóndinn vill miklu frekar versmiðjuframleitt kex. Það dúkkar samt alltaf eitthvað upp innra með mér,  eldgömul innræting, sem segir mér að það jafnist nú ekkert á við bökunarlykt í húsinu fyrir jólin.  Gömlu, góðu uppskriftirnar eru dregnar fram. Ég les þær af áhuga, og vel eina eða tvær til að baka. Oftast nær það ekki lengra. Þessa stundina er ég einmitt í þessu ankannarlega ástandi. Ætti ég að skreppa í búð og kaupa það sem vantar? Og baka? Eina sort? Tvær?  Piparkökur? Mömmukökur?  Eða bara kaupa kex?

Nú er ég nógu gömul til að kaupa rauðan hatt!

Warning
a poem by Jenny Joseph

When I am an old woman I shall wear purple
With a red hat which doesn't go, and doesn't suit me.
And I shall spend my pension on brandy and summer gloves
And satin sandals, and say we've no money for butter.
I shall sit down on the pavement when I'm tired
And gobble up samples in shops and press alarm bells
And run my stick along the public railings
And make up for the sobriety of my youth.

I shall go out in my slippers in the rain
And pick flowers in other people's gardens
And learn to spit.

You can wear terrible shirts and grow more fat
And eat three pounds of sausages at a go
Or only bread and pickle for a week
And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.

But now we must have clothes that keep us dry
And pay our rent and not swear in the street
And set a good example for the children.
We must have friends to dinner and read the papers.

But maybe I ought to practice a little now?
So people who know me are not too shocked and surprised
When suddenly I am old, and start to wear purple.

Jólatréð í stofu stendur

Ekki beint merkilegt. Það er skrýtið hvað mér finnst þetta gamla skraut fallegt þegar ég dreg það upp viku fyrir jól, en er svo rosalega leið á því og fegin að taka það niður á þrettándanum.  En þarna er það komið upp, gamla gerfitréð mitt, og þarna er löberinn sem tók mig fimm ár að sauma, loksins uppsettur. Blómvöndurinn er frá bóndanum, í tilefni afmælisins. Nú er maður orðin löggilt gamalmenni og á rétt á ellistyrk.

Kuldahrollur

Þegar kalt er úti, þá er líka kalt inni. Hérlendis eru hús illa eða ekki einöngruð. Þegar við keyptum þetta hús fyrir rúmum áratug þótti það nýtískulegt að hafa miðstöðvarkyndingu og tvöfalt gler, og fyrstu húsin í þessu hverfi, byggð ca 1970, höfðu hvorugt. 
William hafði aldrei upplifað miðstöðvarkyndingu - hann og foreldrar hans hýrðust í lokaðri og líklega alveg loftlausri stofu á kvöldin, kringum gashitara, og þegar kom að háttatíma var skriðið skjálfandi undir sæng með hitapoka.
Í þessu húsi er reyndar gasmiðstöð, en flestir ofnarnir eru agnarlitlir, og þar sem veggir eru ekki einangraðir þarf að kynda rosalega mikið til að halda á sér hita - og það er rándýrt.  Á veturna er ég alltaf vel dúðuð í ullarnærbol og flíspeysu, og ef ég er ekki að gera húsverk (sem eru góð til að halda á sér hita), sit ég yfirleitt vafin í teppi.  Við íslendingar vitum bara ekki hvað það er geysilegur lúksus að hafa hitaveitu.

Jóla "annir"

Nágrannakona mín bauð mér og nokkrum öðrum kellum í te á laugardaginn, og hjá henni var allt skreytt í hólf og gólf. Jólatréð meira að segja komið upp. Ég fékk smá jólasting, og í gær opnaði ég skrautkassann. Þegar fallegi jóla óróinn var tekinn upp kom í ljós að ein stjarnan var horfin, og þegar ég var búin að vefja jólaseríu listisamlega utanum standlampann í stofunni kviknaði bara á 75% af perunum. Illt í efni. En alltíeinu komust málin í lag, strarnan fannst í kassanum og húsbóndinn gat lagað seríuna.  Pabbi hefði kennt Svartnasa um þessa hrekki og amma hefði sagt að það væri snakkur að stríða mér. Nú ætla ég að koma mér í reglulegt jólaskap með því að þrífa eldhússkápana. Ómissandi jólaundirbúningur!

Vetrarþoka

Hér er hefur verið þoka í þrjá daga. Þetta er ekkert líkt þokunni sem stundum kemur heima á Íslandi á sumrin. Þessi þoka er ísköld og kælir mann innað beini. Hitastigið er um frostmark, en þegar það fer aðeins undir frostmarkið frýs þokan og allt verður þakið þykku hrími. Gras, trjágreinar, bílrúður.  Útivist er ekki eftirsóknarverð. Þetta er veður til að kvekja upp í arninum, sitja vafin í teppi og lesa góða bók - með sherryglas innan seilingar. En við erum ekki með arin og ég á ekkert sherry - og Tess þarf að fara út!

Ólukkans ekkisen ....

Þetta kvef vill bara ekki fara. Mánudagur: skárri. Þriðjudagur: hósti. Miðvikudagur, fimntudagur, föstudagur: hósti, hósti, hósti. Laugardagur: rolluhósti. Þetta tekur á þolinmæðina hjá manneskju sem aldrei hefur verið þekkti fyrir þolinmæði. En kvef er kvef, og verður að hafa sinn gang. 

Ókeypis trjáplöntur!

Við fórum í gróðrarstöð um daginn og rákumst á stamp með trjáplöntum. Þarna mátti taka sér tré, ókeypis, til að planta einhversstaðar þann 5. des. Við tókum eina plöntu. Þegar heim var komið fór Skotinn eiginmaður minn að hugsa. Þarna sá hann leið til að næla sér í eitthvað fyrir ekki neitt.  Fátt er betra en það.  Nú er semsagt búið að fara nokkrum sinnum aftur og nokkrar litlar plöntur bíða gróðursetningar þegar fer að vora. Við erum ekkert að spá í heimsmet. Bara ókeypis trjáplöntur í garðinn.

Kvef

Hausverkur, nefrennsli, hósti og bara almenn vanlíðan. Enginn hiti eða beinverkir sem betur fer.  Bara andstyggðar kvef. En full ástæða til að sleppa við að elda sunnudagsmat, og senda bóndann út eftir Kínamat.

Krókur

Við keyptum loftljós í IKEA um daginn og í gær ætlaði húsbóndinn að hengja það upp. Þá kom í ljós að það vantar krók í loftið.  Hér eru nefnilega ekki krókar í dósinni  fyrir loftljós eins og tíðkast á Norðurlöndum. Hér hangir bara rafmagnssnúra niður úr loftinu og á hana er settur skermur. Í dag er búið að fara í allar rafmagnsvöruverslanir hér í nágrannasveitunum, en enginn finnst krókurinn. Hann þarf nefnilega að vera sérhannaður til að hengja upp ljósakrónur. Ég er alveg viss um að þeir hjá IKEA vita þetta, og að það er örugglega stór hilla full af svona krókum í ljósadeildinni hjá þeim. Við vorum bara svo heimsk að fatta það ekki. Við sjáum þessvegna fram á aðra IKEA ferð á næstu dögum, sem mér finnst bara í góðu lagi, því þar fæst íslensk síld í krukkum, Kalles kaviar í túbu og kókosbollur.

Ránfugl á grein

Þessi stóri fugl kallast buzzard, músvákur á íslensku (skv. bókinni Fuglar á Íslandi og öðrum eyjum í norður Atlantshafi.) Hann sat spekingslegur á trjágrein og ég sá hann ekki fyrr en William benti mér á hann.

Hvíla þreytta vængi

Svanir og gæsir hvíla sig á skosku túni eftir langflug frá Íslandi.

Sunnudagsbíltúrinn

Það er góður útsýnisstaður í hæðunum fyrir ofan Paisley, og þangað fór ég með myndavélina í bjartviðrinu í dag.

Þessi er tekin með aðdrætti, og sýnir hvar við búum. Fremst á myndinni er Linwood, en uppí hæðunum er Houston. Okkar hús er líklega efst í hægri kantinum á myndinni, bak við tré!

Remembrance Sunday

Hér er haldið uppá Remembrance Day þann 11. nóvember, eða næsta sunnudag á undan, og minnst fallinna hermanna. Tákn þessa dags er rauður valmúi. Við horfðum á áhrifamikil hátíðahöld í Royal Albert Hall í sjónvarpinu í gærkvöldi, og í morgun var bein útending frá stríðsminnisvarðanum í London. Drottningin (tv) og hennar fólk lagði fyrst blómsveiga, svo Gordon Brown og aðrir fyrirmenn og síðan  marseruðu fleiri þúsund fyrrverandi og núverandi hermenn framhjá og lögðu sína sveiga við minnisvarðann. Þetta er allt geysilega hjartnæmt, og sérstaklega kemst ég við að sjá ekkjurnar. Margar þeirra eru mjög ungar.  Hérlendis eru hermenn, sérstaklega fallnir, hafðir í miklum hávegum. Bretar eru gamlir stríðsmenn en átta sig ekki á því að breska heimsveldið er fyrir löngu liðið undir lok, og algjör óþarfi að vera að berjast í annarra manna löndum. Heimstyrjöldin var allt annað mál, því Hitler áformaði að leggja Bretland undir sig, en öll hin stríðin, Suez, Kórea, Falklandseyjar, Kosovo, Írak og Afganistan eru bara vitleysa.

Haustdagar

Hér hefur rignt mikið undanfarið, og skógarstígurinn okkar Tess er bara leðja. Ég nota garðslönguna á vaðstígvélin og loppurnar, og Tess sættir sig vel við að vera þvegin um fæturna með ísköldu vatni þrisvar á dag. "Haustlitirnir" eru horfnir af trjánum, og laufin liggja í rotnandi haugum. Það er búið að seinka klukkunni, svo nú birtir fyrr á morgnana, og dimmir fyrr á kvöldin. Í búðunum er farið að bera á jólavarningi. Æ hvað tíminn líður fljótt.

"Responsible dog owner"

Ég gat ekki stillt mig um að taka þessa mynd af William, á leið með afurðir Tess í þar til gerða dollu. Það varðar sektum að hreinsa ekki upp, svo það er eins gott að muna að taka pokana með.

Nú skal fitja upp á prjónana

Ég freistaðist til að kaupa þetta garn í dag, það var á tilboðsverði, ég borgaði bara fimm pund fyrir þetta, 12 dokkur. Ég ætlaði bara að kaupa eina, í húfu.

Klukkan 06:30

Uhh, uhh, uhh.
Tess? Það er nótt, það er alltof snemmt vakna.
UHH, YUHH, YUHH!
Það er nótt, Tess. Myrkur úti.
Tess kemur að rúmstokknum og dinglar rófunni ákaft utaní miðstöðvarofninn. Bang, bang, bang, bang.
Ég klóra henni vinalega bak við eyrun. Tess mín, það er alltof snemmt að vakna. Tess gengur um gólf, klær glamra á parketinu, ýlfrar - það er enginn svefnfriður lengur.
Nú er klukkan hálf átta, ég er klædd og komin á ról, kaffisopinn lagaður og Tess er búin að borða langþráðan morgunmatinn. Nú erum við að bíða eftir dagsbirtunni. Ég fer ekki út í myrkri, Tess!

Frumskógur

Þegar haustar tek ég viðkvæmar plöntur inn, svo það er þröngt á þingi í sólstofunni núna. Oftast fylgja þeim ýmiskonar kvikindi, svo sem sniglar og blaðlús, og allt verður morandi á svipstundu. Það borgar sig að eitra fyrir þeim áður en þær ná að fjölga sér.

Outpatient

The Royal Alexandra Hospital, Paisley. Þarna fer ég reglulega í tékkun þessa dagana. William helypir mér út á horninu, því það er skortur á bílastæðum.  Ég fer inn langan gang, þar sem er göngudeild. Meðfram ganginum eru stólar, þar sem sjúklingar bíða, og þegar ég var þarna sl. fimmtudag var óvenju margt um manninn. Mér tókst að finna sæti, og ég taldi 40 manns sitjandi, þó nokkrir stóðu, og svo var stanslaus traffík eftir ganginum, á aðrar deildir. Ég hef aldrei séð svona margt fólk á hækjum og í hjólastólum, suma hálf hangandi í stólunum eftir slag. Á móti mér sat kona á aldur við mig, gráhærð og blágrá í framan, sem hóstaði hryglulega, og hafði ekki fyrir því að halda fyrir munninn, eða nota klút. Lungnakrabbi? Svínaflensa? Við hliðina á mér sat aldrað hippapar, trúlega á mínum aldri líka, hann alskeggjaður og með rytjur í staðinn fyrir hár, hún stór og mikil, með síðar gular hártjásur, klædd ótrúlegri samsetningu af pilsum, þykkum sokkabuxum og dinglumdangli allskonar. Þetta fólk hefur trúlega alið aldur sinn í hjólhýsi einhversstaðar, og ekki haft aðgang að baði eða sturtu. Við hina hliðina á mér sat akfeitur maður niðursokkinn í reyfara.  Þarna bíða líka konur miður sín af ótta, oft í fylgd eiginmanns, móður eða systur. Konur sem hafa verið kallaðar inn eftir brjóstamyndatöku og eru að bíða eftir úrskurði. 
Fólki hélt áfram að fjölga, en fáir voru kallaðir inn að hitta doktorana. Skýring var gefin, eihver læknanna hafði ekki mætt og biðin eftir honum var orðin einn og hálfur tími.  Sjúklingum eru skammtaðar 10 mínútur hverjum, svo það er ekki skrýtið þó margmenni væri þarna. Sem betur fer var minn læknir til staðar, svo ég þurfti ekki að bíða. Fékk mínar 10 mínútur og út.  Það besta er að ég á ekki að koma aftur fyrr en eftir tvo mánuði. Húrra!